บทที่ 721 เซอร์ไพรส์

หลี่เสว่ตกตะลึง

หลิวเสี่ยวอิงเห็นหลี่เสว่ยิ้มแบบนี้ก็ยิ่งมีความสุข “เสว่เอ๋อเก่งจริงๆ ท้องลูกแฝดทันที นี่จะต้องบอกให้ไป๋ยี่เฟยรู้แล้ว เขาจะต้องดีใจมากแน่!”

หลิวเสี่ยวอิงดีใจแทนหลี่เสว่และไป๋ยี่เฟยจริงๆ แต่เธอไม่ได้สังเกตหลี่เสว่เลย

ที่สุดแล้วหากเป็นคนอื่นใครๆ ก็ต้องดีใจกับเรื่องนี้

อย่างไรก็ตามหลี่เสว่จับมือของเขาและพูดอย่างกังวลใจ: “ไม่ได้!”

“ทำไมจะไม่ได้?” ทันใดนั้นหลิวเสี่ยวอิงที่ยิ้มอยู่ก็หยุดลง

หลี่เสว่พูดกับหลิวเสี่ยวอิงอย่างจริงจัง “เสี่ยวอิง ขอร้องล่ะ อย่าเพิ่งบอกเขา”

หลิวเสี่ยวอิงได้ยินแบบนี้แล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เหมือนจะเข้าใจที่หลี่เสว่พูดแล้วยิ้มและพูด: “เธออยากจะเซอร์ไพรส์เขาใช่ไหมล่ะ? ได้ๆ ๆ ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา ห้าม...”

“ไม่ใช่เวลา? หมายความว่ายังไง? เธออยากจะมีลูกให้ไป๋ยี่เฟยมาตลอดไม่ใช่เหรอ?”

หลิวเสี่ยวอิงไม่เข้าใจหลี่เสว่จากนั้นก็คิดอะไรบางอย่างได้และร้องออกมาด้วยความตกใจ “เธอคงไม่ได้รู้สึกว่าลูกสองคนมันน้อยเกินไปหรอกนะ?”

หลี่เสว่ส่ายหน้าอย่างวิตกกังวลและพูดกับหลิวเสี่ยวอิงด้วยท่าทีเคร่งขรึม “ไม่ใช่แบบนั้น เสี่ยวอิงรับปากฉันสิ อย่าเพิ่งให้ไป๋ยี่เฟยรู้ ฉันไม่อยากให้เขามีห่วงเพิ่มขึ้นอีก อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังบอกเขาไม่ได้”

หลิวเสี่ยวอิงประหลาดใจและในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง แต่ก็ยังไม่เข้าใจพฤติกรรมของหลี่เสว่

“รับปากเธอก็ได้” หลิวเสี่ยวอิงพยักหน้าและถามเธอกลับ “แต่เรื่องนี้คงจะปิดไว้ได้ไม่นาน เธอก็รู้ พอรูปร่างเปลี่ยนก็รู้แล้ว”

อย่างไรก็ตามหลี่เสว่ไม่ได้ตอบคำถามของหลิวเสี่ยวอิง เพียงแค่พูดออกมาเบา ๆ “ขอบคุณ!”

หลิวเสี่ยวอิงมองหลี่เสว่แล้วพูดไม่ออก แต่สุดท้ายก็ไม่ถามอะไรมากอีก

......

หลิวเสี่ยวอิงไปได้ไม่เท่าไหร่ ไป๋ยี่เฟยก็มาถึงโรงพยาบาล เขายังตั้งใจถามหลิวเสี่ยวอิง “เสว่เอ๋อมารึยัง?”

หลิวเสี่ยวอิงไม่ได้หันไปมองไป๋ยี่เฟยแต่จดจ่ออยู่กับเรื่องของตัวเองแล้วพูด “มาแล้ว ไม่มีอะไร ก็แค่ปวดท้อง สั่งยาให้เธอแล้ว กินไปก็หาย”

เมื่อได้ยินแบบนั้นไป๋ยี่เฟยก็วางใจ

“คุณช่วยโทรบอกสวีลั่ง อีกครึ่งชั่วโมงให้เขาไปรอผมที่ห้องประชุม ผมมีเรื่องจะปรึกษาเขา” ไป๋ยี่เฟยพูดกับหลิวเสี่ยวอิง

หลิวเสี่ยวอิงมองเขาด้วยความสงสัย “ทำไมต้องให้ฉันโทรด้วย?”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตอบและเดินออกไปจากห้องทำงานทันที

“หึ สองคนนี้เดี๋ยวก็ให้ฉันทำแบบนี้ ให้ฉันทำแบบนั้น ไม่รู้อะไรสักอย่าง!” หลิวเสี่ยวอิงเบ้ปากด้วยความโกรธ

หลังจากไป๋ยี่เฟยออกจากห้องทำงานก็โทรไปหาฉีฉีทันทีและพูด: “มีเรื่องอยากให้คุณช่วย”

“เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย? ทำไมฉันต้องช่วยนาย?” ฉีฉีพูดอย่างเย็นชา

ไป๋ยี่เฟยย่อมมีวิธีจัดการกับฉีฉี “ไม่ช่วยก็ได้ งั้นผมไปหาสวีลั่ง มีอะไรก็พูดให้เคลียร์ เรื่องนี้มันอันตราย”

“นาย!” ฉีฉีโกรธทันที และในที่สุดก็กัดฟันถาม “นายอยู่ที่ไหน?”

“อีกครึ่งชั่วโมงมาหาผมที่ห้องประชุมโรงพยาบาลโว่หลง” ไป๋ยี่เฟยตอบและยิ้ม

......

ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงสวี่ลั่งก็มาถึงห้องประชุมแล้ว แต่ในห้องประชุมไม่มีใคร สวี่ลั่งจึงโทรหาไป๋ยี่เฟยแต่กลับปิดเครื่อง จึงทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งรออยู่ในห้องประชุม

ส่วนไป๋ยี่เฟยที่ปิดเครื่องนั้น ตอนนี้กำลังจ้องมองที่หน้าจอมอนิเตอร์ต่อหน้าเธอกับหลิวเสี่ยวอิงในสำนักงานของเธอ และที่หน้าจอก็เป็นในห้องประชุม

หลิวเสี่ยวอิงถามขึ้นด้วยความสงสัย “เธอจะมาไหม?”

ตอนนี้เองหลิวเสี่ยวอิงก็เดาได้ว่าจุดประสงค์ของไป๋ยี่เฟยในการทำแบบนี้คืออะไร

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างมั่นใจ “มา!”

หลิวเสี่ยวอิงไม่เข้าใจสิ่งนี้เลย “พวกเขาเองก็ไม่ได้รีบร้อนจะเจอกัน คุณไปกังวลแทน หากเกิดอะไรไม่ดีขึ้นมาจะทำยังไง?”

“ทั้งสองคนนี้รุกไม่เป็น หากไม่มีคนจัดให้พวกเขา นำให้พวกเขา ไม่แน่คงต้องรอเป็นชาติ” ไป๋ยี่เฟยยิ้มและพูด

หลิวเสี่ยวอิงมองบนไป๋ยี่เฟย จากนั้นก็ตั้งใจมองมอนิเตอร์

ผ่านไปไม่นานประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดเข้ามา

“ไป๋ยี่เฟย นายต้องการจะทำอะไรกันแน่?”

ฉีฉีโกรธมากดังนั้นจึงโพล่งออกไปทันทีในขณะที่เปิดประตูห้อง