บทที่ 726 ทนมาก

ใครใช้ให้เขาพูดจาทิ่มแทงไป๋ยี่เฟยกันล่ะ?

น้องสาวของเขาเพิ่งจากไปไม่นาน คนคนนี้ก็ยังเอาแต่พูดมันออกมาอีก ไม่เท่ากับเป็นการสาดเกลือใส่หัวใจของไป๋ยี่เฟอย่างนั้นเหรอ?

ทันใดนั้นไป๋ยี่เฟยก็เงยหน้าและหันไปมองทางชายคนั้นและพูดอย่างเย็นชา: “อยากตาย!”

“โอ๊ะโอ ไอ้กระจอกนี่บ้าดีนะ?” ชายแซ่เกาลอยหน้าลอยตาแต่ครู่ต่อมาก็ยกขวดเหล้าในมือขึ้นและกระแทกที่หัวของไป๋ยี่เฟย

“ไอ้กระจอก ฟังกูให้ดี คนระดับรากหญ้าในสังคมอย่างมึงไม่มีคุณค่าพอที่จะพูดอะไร กูอยากตีก็ตี ไม่อย่างนั้นกูจะให้มึงรับกรรม!”

“เพล้ง!”

เสียงดัง ขวดไวน์ถูกฟาดใส่หัวของไป๋ยี่เฟย

เสียงดังขนาดนี้ทำให้ทุกคนบนโต๊ะต่างพากันหันมามอง และใตอนนั้นเองทุกคนต่างร้องอุทานอย่างไม่ทันตั้งตัว

ฟางหยันและหัวหน้าแผนกเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

ส่วนกลุ่มเพื่อนของชายแซ่เกาก็พากันตื่นเต้น

แน่นอนว่ายังมีโจวหลิน ใบหน้าของเขากลับมีแต่ความหวาดกลัว

มีเพียงหลิวเสี่ยวอิงที่มีสีหน้าไม่เปลี่ยน

หลิวเสี่ยวอิงไม่กังวลเลยว่าขวดเหล้าขวดเดียวจะทำอะไรไป๋ยี่เฟยได้ ท้ายที่สุดคนอย่างไป๋ยี่เฟยนั้นอึดทึกทนจะตาย

ดูแล้วไป๋ยี่เฟยไม่มีปฏิกิริยาอะไร ชายแซ่เกายังเข้าใจผิดว่าตนเองทำให้เขากลัวจนอึ้งไปแล้ว ขณะเดียวกันเขาก็ทุบขวดเหล้าและพูดจาดูถูกเขา “ไม่รู้ว่าเถ้าแก่น้อยมาจากไหน บังอาจต่อหน้ากู?”

“มึงแม่มันก็เป็น...”

อย่างไรก็ตามเขาหยุดกะทันหันก่อนจะพูดจบ

เพราะไป๋ยี่เฟยค่อยๆ หันหน้ากลับมาและเงยหน้ามองเขา สายตาที่ลึกล้ำนั้นมองดูเขาอย่างสงบนิ่งแต่กลับทำให้รู้สึกหวาดกลัว

ตอนนี้ฟางหยันได้สติและมองไป๋ยี่เฟยที่โดนทำร้ายแล้วพูดด้วยความโกรธทันที: “พวกคุณทำอะไรกันน่ะ? ทำไมถึงทำร้ายคนอื่น?”

เมื่อครู่นั้นมันช่างน่าตกใจจนทำให้เธอลืมไปแล้วว่าไป๋ยี่เฟยไม่ใช่คนอ่อนแอที่จะปล่อยให้คนอื่นมารังแกได้ตามใจ นับประสาอะไรกับพวกที่อยู่ตรงหน้า ทั้งหมดนี้ไม่มีค่าพอให้ไป๋ยี่เฟยปรายตามองด้วยซ้ำ

“แม่งมึงกล้ามองกูแบบนี้?” ชายแซ่เการู้สึกกลัวในสายตาที่ไป๋ยี่เฟยมองเขา จากนั้นก็ได้สติและรู้สึกว่าตัวเองถูกทำให้คนคนหนึ่งทำให้กลัวจนขายหน้าจึงยิ่งโกรธ

เขาจึงหยิบขวดเหล้าเปล่าขึ้นมาอีกขวดแล้วคิดจะฟาดไปที่หัวของไป๋ยี่เฟยต่อ

แต่ครั้งนี้กลับไม่สำเร็จ

“ผัวะ!”

“เพล้ง!”

“อ๊าก!”

ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นและต่อยไปที่ขวดเปล่า ขวดนั้นแตกละเอียด จากนั้นเขาก็หันไปต่อยชายแซ่เขาหนึ่งหมัด

ชายคนนั้นร้องโหยหวน

เมื่อทุกคนเห็นสิ่งนี้ก็ถอนหายใจพร้อมกัน

ชายแซ่เกาเป็นสมาชิกตระกูลเการุ่นที่สามซึ่งเป็นญาติสนิท การทำร้ายชายแซ่เกาไม่เท่ากับหาเรื่องตระกูลเกาด้วยอย่างนั้นเหรอ?

ดังนั้นนอกจากโจวหลินแล้ว พวกเขาต่างลุกขึ้นยืนและด่าไป๋ยี่เฟย

“มึงกินดีเสือดาวมากจากไหน กล้ามาทำพี่เกา!”

“ฉันว่าแกเบื่อจะอยู่มีชีวิตอยู่บนโลกแล้วสินะ!”

“มึงรออยู่ตรงนี้แหละ วันนี้อย่าได้คิดจะหนีได้ไปจากที่นี่!”

ไป๋ยี่เฟยเฉยเมยต่อคำด่าว่าและข่มขู่ของคนเหล่านั้น เขาเพียงเดินเข้าไปตรงหน้าของชายแซ่เกา ผู้ชายคนนั้นเพิ่งจะถูกหมัดของเขาต่อยลงไปกองกับพื้น และกำลังจะลุกขึ้นในตอนนี้

ไป๋ยี่เฟยใช้เท้าเหยียบลงไปที่หัวของเขา

“โครม!”

หัวของเขากระทบแนบแน่นกับพื้น

ชายแซ่เกาขยับตัวไม่ได้ เลยตะโกนใส่เขา “เชี่ยเอ้ย มึงกล้าต่อยกู มึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร? รู้ไหมว่าหาเรื่องกูแล้วผลลัพท์จะเป็นยังไง?”

จากฐานะของเขาที่ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาแบบนี้มาก่อนไม่เพียงแค่โดนคนทำร้าย ตอนนี้ยังถูกเหยียบ เรียกได้ว่าขายหน้าจนทำให้เขาเดือดดาล

ไป๋ยี่เฟยก็ไม่เคยจะเห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตา จะด่าก็ด่าไปเขาก็ไม่สนใจ แต่ชายแซ่เกาคนนี้เอาแต่ด่าจี้จุดของไป๋ยี่เฟย

น้องสาวของไป๋ยี่เฟยเพิ่งจากไปได้ไม่นาน แล้วมาพูดเรื่องนี้พอดีไม่เท่ากับหยิบมีดมาทิ่มแทงหัวใจของไป๋ยี่เฟยงั้นเหรอ?