บทที่ 729 บอกลา

ไป๋ยี่เฟยยังคงตกตะลึงเล็กน้อยกับพฤติกรรมของเกาจื๋อ ราวกับไฟที่ลุกโชนซึ่งถูกเทด้วยน้ำเย็นในทันใด และทันใดนั้นก็ดับลง

“งั้นพวกคุณยังมีอะไรอีกไหม?” ไป๋ยี่เฟยคิดแล้วถาม

เกาจื๋อรีบส่ายหน้าทันที “ไม่มีแล้วครับ งั้นพวกเราขอลาไปก่อน?”

คำพูดสุดท้ายเขาใช้ประโยคคำถาม เพราะเขาไม่กล้าจะเป็นฝ่ายไปก่อน จึงต้องถามไป๋ยี่เฟยก่อน

“พาเขาไป” ไป๋ยี่เฟยชี้ไปที่ผู้ชายที่อยู่บนพื้น

“ครับ”

เกาจื๋อโบกมือให้ลูกน้องของเขาและพูด “ยังไม่รีบพาไปอีก อึ้งทำซากอะไร?”

อันที่จริงกลุ่มลูกน้องไม่ค่อยเข้าใจ ตอนมาท่าทางขึงขังพร้อมจะออกรบ พอมาถึงทำไมจู่ ๆ ลูกพี่กลับเกรงใจคนคนนี้?

แต่ที่สุดแล้วเขาคือลูกพี่ของตัวเอง และพวกอันธพาลพวกนี้ก็พูดยาก

ดังนั้นลูกน้องจึงทำความสะอาดที่เกิดเหตุทันทีและนำศพออกไป

เกาจื๋อก้มโค้งพร้อมกับเดินถอยหลังออกไป เขายิ้มและพูด “งั้น...พวกผมขอลาก่อนครับ”

เถ้าแก่คนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็ยิ่งไม่กล้าอยู่ต่อ รีบกลับไปพร้อมกับเกาจื๋อ

แต่โจวหลินยังไม่ไป เขายืนอยู่หลังไป๋ยี่เฟยอย่างซื่อตรง

คนที่เหลืออยู่คือหัวหน้าแผนกของคลับและกลุ่มบอดี้การ์ด พวกเขาต่างไม่เข้าใจว่าสุดท้ายแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่

แต่ก็ชัดเจนว่าคนตระกูลเกาดูเหมือนจะกลัวไป๋ยี่เฟยมาก พวกเขามาด้วยท่าทางขึงขัง แต่กลับวิ่งหางจุกตูดกลับไป

ดังนั้นหัวหน้าแผนกของคลับจึงมีสีหน้าซีดขาว เธอเพิ่งจะชี้เจาะจงไปที่ไป๋ยี่เฟยแถมยังผลักคงามรับผิดชอบทั้งหมดไปให้ไป๋ยี่เฟยด้วย

ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงที่ไป๋ยี่เฟยพูดไว้ก่อนหน้านี้: เขาไม่กลัวแม้แต่สี่ตระกูลผู้ยิ่งใหญ่และประธานสหพันธ์ธุรกิจสวี่เต้าจ่าง แล้วนับประสาอะไรกับตระกูลเกา!

ตอนนั้นพวกเขาคิดว่าเขากำลังโม้ เป็นพวกขี้โม้ แต่ตอนนี้พวกเขาเชื่อแล้ว

“ปัง!”

ทันใดนั้นหัวหน้าแผนกก็คุกเข่าลงและโค้งซ้ายขวา ตบหน้าตัวเองอย่างแรง

“เพี๊ยะๆ...”

หัวหน้าแผนกได้สติทันทีว่าคนตรงหน้านั้นไม่ใช่คนที่ควรจะเข้าไปมีเรื่องด้วย

“ขอโทษค่ะ เถ้าแก่ ฉันผิดไปแล้วค่ะเถ้าแก่ ฉันมีตาหามีแววไม่ ฉันมันตาบอด เถ้าแก่ คุณอย่าถือสาฉันเลยนะคะ อย่าได้ถือสากับคนตัวเล็กๆ อย่างฉันเลย...”

หัวหน้าบอดี้การ์ดตกใจมากเมื่อเห็นหัวหน้าสโมสรเป็นแบบนี้ และเขาก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาคุกเข่าและป้องกันไม่ให้ผู้หญิงตรงหน้าผลักความผิดทั้งหมดมาที่เขา

“เพี๊ยะๆ...”

หัวหน้าบอดี้การ์ดโค้งซ้ายขวา ตบหน้าตัวเองอย่างแรง

“ขอโทษครับ ผมไม่รู้ ขอโทษครับ...”

ไป๋ยี่เฟยยังคงแปลกใจที่เห็นฉากนี้

หัวหน้าแผนกกับหัวหน้าบอดี้การ์ดเป็นพวกรังแกคนอ่อนแอและกลัวคนแข็งแกร่งกว่า เป็นพวกมีตาหามีแววไม่ แต่แท้จริงแล้วพวกเขาก็เป็นเพียงคนที่ต้องทำงานให้คนอื่นเท่านั้น

ปรากฏการณ์มีให้พบเจอเป็นเรื่องปกติ โดยเฉพาะในสังคมชั้นสูงมักจะได้เจอคนประเภทนี้อยู่แล้ว

แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่ความผิดใหญ่โต

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่จึงโบกมือและพูด: “ไม่ต้องตบแล้ว ผมไม่ได้บอกจะทำอะไรพวกคุณเสียหน่อย”

เมื่อได้ยินแบบนี้ หัวหน้าแผนกกับหัวหน้าบอดี้การ์ดก็หยุดและใช้มือกุ้มหน้าตนเอง

เมื่อครู่เพื่อจะประจบไป๋ยี่เฟย พวกเขาทั้งสองคนจึงใช้มุกตบหน้าตัวเองจนหน้าบวมในตอนนี้

ไป๋ยี่เฟยยังต้องการจะทำธุระจึงพูดอย่างเรียบเฉย: “เรียกเจ้านายพวกคุณมา”

เมื่อได้ยินแบบนี้หัวหน้าแผนกกับหัวหน้าบอดี้การ์ดก็ชะงัก จากนั้นคร่ำครวญในใจไม่หยุด

คนสองคนที่เดิมวางแผนจะลุกขึ้นคุกเข่าอีกครั้ง กระทั่งก้มหน้าไปหาไป๋ยี่เฟย

“ขอล่ะเถ้าแก่ปล่อยพวกเราไปเถอะ อย่าให้เจ้านายไล่พวกเราออกเลย”

“ขอล่ะอย่าให้เจ้านายไล่เราออกเลย...”

“เอ่อ...”