บทที่ 730 อยากเดิมพันสักครั้ง

มันกะทันหันเกินไป ทำให้คนอดสงสัยไม่ได้

ไป๋ยี่เฟยมองเขาเงียบๆ อยู่นานแล้วจึงพูด “ขอเหตุผลผมข้อหนึ่ง”

“ทำไมยอมมาอยู่กับผม?”

“ทำไมผมต้องเชื่อคุณ?”

“แล้วทำไมถึงต้องยอมรับในเหตุผลของคุณ?”

โจวหลินได้ยินแล้วตอบอย่างไม่คิด: “ผมอยากเดิมพันสักครั้ง”

เห็นเขาตอบไวแบบนี้ ราวกับรู้อยู่ก่อนแล้วว่าไป๋ยี่เฟยจะถามแบบนี้

“สิบตระกูลผู้ทรงอิทธิพลติดตามเต้าจ่าง แต่สำหรับเต้าจ่างแล้ว เขาต้องการเพียงจะรู้จักหัวหน้าครอบครัวของสิบตระกูลเท่านั้น คนอื่นก็ทำงานให้เขา เขาเองก็ไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร”

“แต่คุณเป็นคนแรกที่ต่อกรกับเต้าจ่าง ดังนั้น ผมอยากจะเดิมพันสักครั้ง อยู่ข้างคุณไป๋ หากชนะ ผมจะได้อยู่เหนือสิบตระกูลทรงอิทธิพล หากแพ้ ผมก็ยอมรับ”

พูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็ตะลึง

คำพูดนี้พลันทำให้เขาคิดถึงสมัยโบราณเวลาที่เจ้าชายต้องการแย่งชิงตำแหน่งประมุข ทุกคนจะเลือกเจ้าชายของตน หากฝ่ายไหนขนะ ก็จะรุ่งโรจน์และมั่งคั่งไม่มีวันหมดสิ้น หากเดิมพันแพ้ อย่างมากก็แค่ตาย

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูด: “งั้นคุณอาศัยอะไรที่จะให้ผมเชื่อ?”

“เพียงคำพูดปากเปล่า คาดว่าคุณคงไม่เชื่อ ดังนั้น ต่อไม่ว่าจะมีเรื่องอะไร คุณไป๋สั่งผมได้เลย ผมจะใช้การกระทำเป็นสิ่งที่ทำให้คุณได้เห็น” โจวหลินรีบตอบ

จากนั้นก็พูดเสริม: “คุณมีความลับอะไรไม่จำเป็นต้องบอกผม ผมแค่ลงมือทำสิ่งต่างๆ เท่านั้นครับ”

เมื่อได้ยินแบบนี้ไป๋ยี่เฟยก็พยักหน้าเล็กน้อย ถึงแม้จะทำให้คนเชื่อได้มาก แต่ก็ยังถือว่าผ่าน

ไป๋ยี่เฟยถามอีก: “งั้นทำไมผมถึงต้องใช้คุณ?”

“ผมคุ้นเคยกับเมืองหลวง ถ้าหากคุณต้องการพัฒนาในเมืองหลวง ผมสามารถช่วยคุณได้” โจวหลินพูด

ไป๋ยี่เฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง

โจวหลินพูดไม่ผิด เขาต้องการจะพัฒนาในเมืองหลวงจริงๆ พัฒนากำลังของตัวเองมันจำเป็นจริงๆ ในเมื่อมีคนที่คุ้นเคยกับเมืองหลวงก็สะดวกมากสำหรับเขา

แล้วยิ่งกับโจวหลินที่เป็นคนจากหนึ่งในสิบตระกูลทรงอิทธิพล ก็สามารถใช้เป็นหมากลับในสิบตระกูลทรงอิทธิพล เป็นประโยชน์สำหรับเขามาก

ในเวลาเดียวกัน สิ่งนี้ทำให้ไป่อี้เฟยมีความคิดในทันใด

ในการนำแนวคิดนี้ไปใช้ โจวหลินคือกุญแจสำคัญ

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเรียบเฉย: “ลุกขึ้นเถอะ คุณกลับไปก่อน ทำตัวปกติ ทำอะไรก็ทำไป หากจำเป็น ผมจะติดต่อคุณ”

โจวหลินตื่นเต้นมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้

ตอนนี้ หัวหน้าแผนกของคลับเดินเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่า

ชายหนุ่มสวมสูทสีดำ ท่าทางอบอุ่น และหน้าตาก็น่าทึ่ง เพราะเขาหน้าตาหล่อ หล่อจนเหมือนดาราดัง

“ใครเรียกผม?” หนุ่มหล่อคนนี้มองไปทั่ว จากนั้นหันไปมองไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับการปรากฏตัวของชายผู้นี้ และหลิวเสี่ยวอิงซึ่งอยู่ข้างๆ เขาลุกขึ้นยืนขึ้น

พระเจ้า โคตรหล่อเลย!

ทำไมถึงได้มีคนหน้าตาหล่อขนาดนี้?

ไป๋ยี่เฟยเห็นหลิวเสี่ยวอิงเป็นแบบนี้แล้วไม่พอใจเล็ก

ไม่ใช่เพราะอิจฉา แต่เป็นเพราะความภูมิใจในตัวเองของผู้ชาย ใครเห็นผู้ชายหล่อกว่าตัวเองจะไม่มีความสุข

ไป๋ยี่เฟยถามอย่างเรียบเฉย: “คุณคือเจ้าของคลับ?”

ชายหนุ่มพยักหน้าและยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด: “ครับ ผมชื่อเมิ่งฉิง เป็นเจ้าของคลับแห่งนี้”

ไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนั้นจึงพูดตรงๆ “สวัสดีครับ ผมอยากจะซื้อคลับนี้”

เมิ่งฉิงได้ยินแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยย แต่ถึงจะขมวดคิ้ว เมิ่งฉิงก็ยังหล่อ

ผู้จัดการแผนกถึงกับตาค้าง

ก่อนหน้านี้ไม่นาน หัวหน้าแผนกยังคิดว่าไป๋ยี่เฟยเป็นแค่คนจน คิดไม่ถึงว่าเขาจะซื้อคลับแห่งนี้

เมิ่งฉิงยิ้มเล็กน้อย แต่น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยพอใจ “ขอโทษครับ คุณผู้ชาย หากคุณมาเที่ยวเล่นที่นี่ เมิ่งฉิงยินดีต้องรับเสมอ แต่หากคุณคิดจะซื้อคลับนี้ ขอโทษด้วย ผมไม่ขาย”

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเรียบเฉย: “คุณเปิดราคา”