บทที่ 746 มนุษย์ทุกคนต่างก็มีจุดอ่อนเช่นกัน

“ไม่!”

ไป๋ยี่เฟยมองดูเหลียงยู่และโจวฉวี่เอ๋อถูกคนอื่นรังแก เส้นเลือดสีเขียวก็ผุดขึ้นมาอย่างรุนแรง และเขาก็อดไม่ได้ที่จะคำรามออกมา

เขาไม่สนใจชีวิตและความเป็นตายของตัวเองเลย และแม้กระทั่งอยากจะลากตัวหลี่เสว่ให้ตายไปด้วยกัน แต่เขาทนดูไม่ได้ที่เห็นเพื่อนของตัวเองถูกรังแกเช่นนี้

สิ่งที่เหลียงเหว่ยชาวพูดนั้นถูกมาก

ทุกคนต่างก็มีจุดอ่อเช่นกัน

ตราบใดที่ยังมีจุดอ่อน ก็ไม่ต้องกลัวว่าเรื่องมันจะทำไม่สำเร็จ

และจุดอ่อนของไป๋ยี่เฟย ก็ถูกเหลียงเหว่ยชาวกำไว้ได้อย่างพอดี

ไป๋ยี่เฟยทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

“หยุดนะ!”

“หยุดมือเร็วเข้า!”

ไป๋ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงดัง

เมื่อเห็นเช่นนี้เหลียงเหว่ยชาวก็ยกมือขึ้นอย่างแผ่วเบา

ฉินซานและบอดี้การ์ดก็หยุดมือในทันที

ฉินซานยังคงดูน่าเสียดายเล็กน้อย และมองที่ไป๋ยี่เฟยอย่างไม่พึงพอใจ ถ้าหากว่าไป๋ยี่เฟยไม่ตะโกนให้หยุดมันคงจะดีมาก

โจวฉวี่เอ๋อและเหลียงยู่ถูกโยนลงไปที่พื้นอีกครั้ง

เหลียงเหว่ยชาวยิ้มและมองไปที่ไป๋ยี่เฟย และพูดอย่างแผ่วเบาว่า “รู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรก แล้วจะทำไปเพื่ออะไร?”

“คุณดูสิ ทำแบบนี้เข้า ยังทำให้ผู้หญิงสวยงามทั้งสองคนต้องมาที่นี่ด้วยความลำบากแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยจ้องไปที่เหลียงเหว่ยชาวอย่างดุร้าย ด้วยความโกรธสุดขีดในดวงตาของเขา

เหลียงเหว่ยชาวพูดอย่างเฉยเมยว่า “ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่ค้นพบคลังเก็บทองที่สาม ฉันสัญญาว่าจะช่วยคุณในหารช่วยชีวิตภรรยาของคุณ กลับมา และฉันจะให้คุณใช้ชีวิตตามที่คุณต้องการ”

“ใช่แล้ว เท่าที่ฉันรู้ มีผู้หญิงหลายคนติดใจคุณ และดูจากรูปร่างหน้าตาของคุณมันลำบากใจมาก แต่ถ้าฉันได้คลังสมบัติที่สามแล้ว ฉันจะก็มีสิทธิ์ที่จะพูดอยู่ในโลกนี้ เมื่อถึงเวลานั้น ตราบใดที่ฉันพูดสักคำ คุณอยากมีผู้หญิงกี่คนก็จะมีกี่คนแล้วไม่ใช่หรือ?”

สำหรับคำพูดของเหลียงเหว่ยชาว ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่ยิ้มเยาะเย้ย

เขาจะเชื่อคำพูดที่ไร้สาระแบบนี้ได้อย่างไร มันก็เป็นเพียงการเอาใจเขาไว้แค่นั้น

ว่ากันว่าเขาจะให้ผลประโยชน์บางส่วนแก่เขา แต่อันที่จริง ไป๋ยี่เฟยรู้ดีอยู่ในใจว่า ความลับที่เขารู้เยอะเกินไป มีคำกล่าวที่ว่า ยิ่งรู้มาก ยิ่งตายเร็ว

เหลียงเหว่ยชาวยิ้มเล็กน้อย “ตอนนี้ก็พูดได้แล้ว”

ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆ ว่า “หลันเต่า”

เหลียงเหว่ยชาวยิ้ม และหยุดชั่วขณะ เสียงของเธอดังขึ้นเล็กน้อย “ฉันต้องการตำแหน่งที่ชัดเจน”

ไป๋ยี่เฟยตอบว่า “ผมอธิบายไม่ถูก มันซับซ้อนเกินไป ถ้าคุณอยากจะค้นหาสถานที่แห่งนั้น มีเพียงผมที่จะพาพวกคุณไปเอง”

“ดี” เหลียงเหว่ยชาวเห็นด้วยในทันที

ดังนั้นเหลียงเหว่ยชาวจึงสั่งว่า “ไปที่หลันเต่า”

..........

เรือออกเดินทางไปยังหลันเต่า

หลังจากนั้น เชือกของไป๋ยี่เฟยก็ถูกปลดออก แต่เขาก็ยังคงถูกขังอยู่ในห้องนี้

ไม่เพียงแค่นั้น โจวฉวี่เอ๋อและเหลียงยู่ก็ถูกขังอยู่ในห้องเดียวกับเขาด้วย

ใช้เวลาสามวันในการแล่นเรือจากเมืองหลวงไปยังหลันเต่า

ในวันแรก โจวฉวี่เอ๋อและเหลียงยู่นั่งอยู่ข้างกันแบบนี้ ไม่มีใครพูด และรู้สึกหดหู่ใจมาก

ไป๋ยี่เฟยมีรอยแผลเป็นทั่วร่างกาย และเคลื่อนไหวลำบากมาก

อย่างไรก็ตาม มีคนนำยาเข้ามาให้ในช่วงเวลานั้น แต่เหลียงยู่ยังคงช่วยทายาให้กับไป๋ยี่เฟยอยู่

ไป๋ยี่เฟยมอดูงเหลียงยู่ที่กำลังทายาให้กับตัวเอง รู้สึกผิดอยู่ในใจมาก “ผมขอโทษ”

เหลียงยู่หยุดชั่วขณะ แล้วส่ายหัวและพูดว่า “คนที่ควรจะพูดว่าขอโทษควรจะเป็นฉันเอง คือฉันเองที่เข้าใจคุณผิดไป”

ก่อนหน้านี้ที่เหลียงหมิงเยว่ถูกฆ่า ทุกคนต่างก็คิดว่าเป็นไป๋หยุนเผิงเป็นคนฆ่า และในเวลานั้นเธอก็คิดอย่างนั้น