บทที่ 745 ผมไม่กลัว

หลินยู่ชังรับสายโทรศัพท์ขึ้นมาทันที และหลังจากพูดไปไม่กี่คำ เขาก็วางสายอีกครั้ง หายใจออก และพูดว่า “บอสใหญ่มาถึงแล้ว”

คำพูดนี้คือพูดกับฉินซาน หลังจากที่ฉินซานได้ยินเขาก็ลุกขึ้นนั่ง โดยจะเห็นได้ว่าบอสใหญ่คนนี้จะมีน้ำหนักมากแค่ไหน

หลินยู่ชังมองไปที่ไป๋ยี่เฟยและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “บอสใหญ่มาแล้ว นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของคุณ ถ้าคุณพูดออกมา จะไม่ทำให้คุณเสียเปรียบโดยธรรมชาติ”

“แต่ถ้าคุณรอจนกว่าบอสใหญ่จะบังคับให้คุณพูดออกมาด้วยตัวเอง มันก็จะไม่เหมือนกันแล้ว ผมไม่คิดว่าคุณอยาจะกลอกับวิธีการของบอสใหญ่แน่นอน”

ไป๋ยี่เฟยเย้ยหยัน “มันก็แค่ความตาย ผมไม่กลัว”

หลินยู่ชังถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อได้ยินคำพูดนั้น “คุณคิดง่ายเกินไป”

หลังจากพูดจบ หลินยู่ชังก็หันหลังเดินออกไป ฉินซานก็เดินตามออกไปด้วย

ไป๋ยี่เฟยไม่รู้ว่าใครเป็นบอสใหญ่ เพราะมันไม่สำคัญสำหรับเขาที่จะเป็นใคร

เขายิ่งไม่สนเลย หลี่เสว่ไม่ได้อยู่ในมือพวกเขา ยังไงเขาก็จะไม่พูด และแม้ว่าหลี่เสว่จะอยู่ในมือพวกเขาจริงๆ เขาก็จะไม่พูดออกมา

ไม่ใช่ว่าไม่ใส่ใจหลี่เสว่พอ แต่เพราะถ้าหลี่เสว่ตายไปแล้ว เขาก็จะตายไปพร้อมกับเธอ

และผู้คนมากมายในโลกใบนี้ที่เป็นเหมือนเขาและหลี่เสว่ มีคนที่ห่วงใยอยู่ในใจของกันและกัน

ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถยอมรับได้ เพียงเพราะภรรยาของเขา และทำให้โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นกับเขาและหลี่เสว่อีกจำนวนมากมายที่อยู่ในโลกใบนี้

ไป๋ยี่เฟยก้มศีรษะลงและพูดเบาๆ ว่า “ภรรยา ผมขอโทษ”

“ดาดาดา.........”

ทันใดนั้น เสียงของรองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้น ทำให้ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้นมาทันที

เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง!

จากนั้นพวกเขาก็เดินเข้าไปในห้อง

มีทั้งหมดสามคน สองคนในนั้นคือหลินยู่ชังและฉินซาน และอีกคนหนึ่งที่เหลือกำลังเดินอยู่ข้างหน้าของพวกเขา เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง และไป๋ยี่เฟยก็เคยเจอด้วย

ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงตกตะลึงไปเมื่อเห็นมัน รู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย

ในความเห็นของเขา บอสใหญ่คนสุดท้ายคนนี้น่าจะเป็นคนที่ทรงพลังมาก แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง และเป็นผู้หญิงคนที่เขาเคยเจอมาก่อนอีกด้วย

เหลียงเหว่ยชาว น้องสาวของเหลียงหมิงเยว่

แต่ทั้งๆ ที่เหลียงหมิงเยว่ถูกนักพรตเต๋าและหลินยู่ชังฆ่าตาย เพราะอะไร?

ไป๋ยี่เฟยคิดไม่ออก รู้สึกว่าสมองของเขาหยุดทำงาน

เหลียงเหว่ยชาวสวมใส่ชุดราตรี มีรอยยิ้มจางๆ อยู่บนใบหน้าของเธอ หากไม่ใช่ว่าปรากฏตัวอยู่ในสถานที่แบบนี้ ไป๋ยี่เฟยคงจะคิดว่าเธอกำลังจะไปร่วมงานเลี้ยงบางอย่าง

เหลียงเหว่ยชาวเดินเข้าไปหาไป๋ยี่เฟย ก้มศีรษะลงและมองลงไปที่ไป๋ยี่เฟย ยิ้มและพูดว่า “แปลกใจมากใช่มั้ย?”

ไป๋ยี่เฟยจ้องเขม็ง โดยพูดไม่ออกเลย

“ไม่ต้องรู้สึกแปลกใจมากนัก เพราะความฝันของแต่ละคนมันต่างกัน ความฝันของฉันเป็นสิ่งที่คุณนึกภาพไม่ออกหรอก เพื่อที่จะทำให้ความฝันของฉันเป็นจริง ฉันสามารถเพิกเฉยต่อทุกอย่างได้ รวมถึงพี่ชายที่ไม่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดคนนั้นด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกถึงความหนาวสั่นอยู่ในหัวใจ

เขาไม่สามารถจินตนาการออกได้เลยว่า คนคนหนึ่งจะสามารถเลือดเย็นได้ที่จะไปวางแผนฆ่าญาติพี่น้องของตังเองแท้ๆ และเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ยังมีการแสดงออกแบบโอ้อวดเล็กน้อย และไม่มีความคิดว่ามันไม่ควรเป็นเช่นนั้นเลยสักนิด

เหลียงเหว่ยชาวพูดเบาๆ ว่า “ว่ามา คุณมีเงื่อนไขอะไร ถึงจะบอกตำแหน่งของคลังเก็บทองแก่ฉันได้?”

“ไม่ว่าเงื่อนไขใดๆ ผมก็จะไม่พูด” ไป๋ยี่เฟยตอบกลับว่า

เหลียงเหว่ยชาวไม่ได้โกรธ และยังยิ้ม “ไม่มีอะไรแน่นอนในโลกนี้ และเรื่องๆ หนึ่งจะทำได้หรือไม่ได้ ขึ้นอยู่กับความยากของมัน”

“และฉันคิดว่าเรื่องนี้มันไม่ได้ยากเลย”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจคำพูดของเหลียงเหว่ยชาวเลย คำพูดของอีกฝ่ายมั่นใจเกินไป จนทำให้เขาไม่เชื่อเลย “ยังจะมีอะไรที่จะน่ากลัวไปกว่าความตายเหรอ? ”

“ผมไม่กลัวตาย ดังนั้นผมจึงไม่เชื่อว่าคุณจะมีวิธีที่จะทำให้ผมประนีประนอมได้” ไป๋ยี่เฟยพูด และหัวเราะ

เหลียงเหว่ยชาวยิ้มอย่างแผ่วเบาและพูดว่า “ฉันไม่เชื่อเลยว่า ไม่มีใครจะไม่กลัวความตาย แน่นอน ที่คุณพูดแบบนี้มันก็ทำให้ฉันประหลาดใจเล็กน้อย”

“งั้นต่อให้สิ่งที่คุณพูดเป็นความจริง คุณก็ไม่กลัวความตายจริงๆ แล้วยังไงล่ะ?”

“ต่อให้ไม่กลัวตาย ก็ยังคงมีจุดอ่อนอื่นๆ อยู่เสมอ”

“ไม่ใช่แค่คุณมีจุดอ่อน ทุกคนก็มีจุดอ่อน รวมถึงฉันด้วย”

ไป๋ยี่เฟยเหลือบมองเธอ และพูดอย่างแผ่วเบาว่า “คุณพูดถูก แต่ก็ไม่สามารถโน้มน้าวใจผมได้”