บทที่ 744 บดขยี้

จูฉวนอู่ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็โยนแส้ในมือออก แล้วเหวี่ยงหมัดไปที่ไป๋ยี่เฟย

แต่หมัดของจูฉวนอู่ถูกจับไว้โดยมือของไป๋ยี่เฟย

“กูอยากให้มึงตาย!” เสียงของไป๋ยี่เฟยเย็นชามาก ทำให้ผู้คนที่ได้ยินรู้สึกถึงความเย็นโดยจิตสำนึก

จูฉวนอู่ตะลึงไปทั้งคน

“อ๊ะ!”

จูฉวนอู่รู้สึกถึงว่าความแข็งแกร่งของไป๋ยี่เฟยค่อยๆ เพิ่มขึ้น และข้อมือของเขาไม่สามารถทนต่อแรงกดแบบนี้ได้ ราวกับว่าเขากำลังจะถูกบดขยี้

“อ๊ะ!”

จูฉวนอู่อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องขึ้นมา พยายามอยากจะกำจัดมือของไป๋ยี่เฟย แต่เขาไม่สามารถกำจัดมันได้เลย ร่างกายของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา

จากนั้น ไป๋ยี่เฟยก็ใช้กำลัง และมือของจูฉวนอู่ก็หักทันที

“แคร็ก!”

“อ๊ะ!”

ไป๋ยี่เฟยโยนมือทิ้ง และจูฉวนอู่ก็คุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง ความเจ็บปวดนั้นไม่สามารถเลวร้ายลงได้อีกแล้ว

จูฉวนอู่รู้สึกกลัว เขาจึงเริ่มขอความเมตตา “อย่าฆ่าผม อย่าฆ่าผม ผมผิดไปแล้ว ได้โปรดไว้ชีวิตผมเถอะ ผมไม่กล้าทำอีกแล้ว..........”

ไป๋ยี่เฟยเพิกเฉยต่อคำพูดของจูฉวนอู่ แต่จับมืออีกข้างของเขาอย่างเงียบๆ

จูฉวนอู่ตกใจมากเมื่อเห็นเช่นนี้

เขาจะทำอะไร?

ก่อนที่การคาดเดาที่ทำให้เขารู้สึกกลัวจะก่อตัวขึ้นอย่างเต็มที่ เขาก็ได้ยินเสียงที่คมชัดดังขึ้นอีกครั้ง

“แคร็ก!”

มือของเขาหักอีกข้างแล้ว

“อ๊ะ!”

จูฉวนอู่กรีดร้อง แล้วร้องขอความเมตตา “ได้โปรดเถอะ ปล่อยผมไป ปล่อยผมไปเถอะ ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ!”

จูฉวนอู่รู้สึกกลัวจริงๆ แล้ว และตอนนี้เขาก็รู้สึกว่า สิ่งเดียวที่จะทำให้ไป๋ยี่เฟยหยุดได้นั้น เกรงง่าน่าจะเป็นแค่เงินเท่านั้น

แต่เขาคิดผิดไป

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ขาดเงิน

ในทางตรงกันข้าม ไป๋ยี่เฟยเขารู้เรื่องคลังเก็บทอง และเป็นเจ้าของโดยทางอ้อมกับคลังเก็บทองแห่งนี้

ดังนั้น ไป๋ยี่เฟยจึงไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น ไป๋ยี่เฟยอยู่ในอาการบ้าคลั่งไปแล้วในตอนนี้ ตามมุมมองของเขา ไม่ว่ายังไง คนที่อยู่ข้างหน้าเขา จะต้องตาย!

“มึงไม่ใช่ว่าจะทรมากูเหรอ?”

“ได้ใจมากไม่ใช่เหรอ?”

“มึงแม่งยังถามกูว่าสะใจหรือเปล่า กูจะถามมึงในตอนนี้ มึงแม่งสะใจไหม? ”

“แคร็ก!”

ด้วยเสียงนี้ไป๋ยี่เฟยก็เหยียบที่ข้อเท้าของจูฉวนอู่ และเท้าของจูฉวนอู่ก็หักเช่นกัน

“อ๊ะ!”

จูฉวนอู่กรีดร้องออกมา กลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด

จูฉวนอู่ยอดฝีมือระดับที่สามขั้นสูง ไม่มีพลังใดๆ ที่จะสู้กลับอยู่ต่อหน้าไป๋ยี่เฟย

“เอ่อ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วย ผมไม่กล้าอีกแล้ว”

จูฉวนอู่กรีดร้องในขณะที่ขอความเมตตา

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ไป๋ยี่เฟยจะให้ความสนใจกับการขอความเมตตาของเขาหรือไม่?

แน่นอนว่าคำตอบก็คือ ไม่เลย

ไป๋ยี่เฟยเยาะเย้ย “หากการขอความเมตตามันจะมีประโยชน์ แม้ว่าจะให้ผมคุกเข่าลงก้มกราบ ผมก็เต็มใจ ตราบใดที่ภรรยาของผมได้รับการปล่อยตัว”

“แต่มันได้ผลเหรอที่ทำแบบนี้? พวกคุณไม่เห็นด้วย แต่ตอนนี้กลับขอให้ผมยกโทษ แล้วในโลกนี้จะมีเรื่องดีๆ แบบนี้สักที่ไหนเหรอ? ”