บทที่ 743 เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที

จากนั้นก็มีเสียงฟาดแส้อย่างต่อเนื่อง

“พัฟๆๆๆ .......”

ในช่วงเวลาสั้นๆ เสื้อผ้าของไป๋ยี่เฟยก็ถูกฟาดจนฉีกขาดเป็นชิ้นๆ และบนเสื้อผ้าก็เต็มไปด้วยคราบเลือด ซึ่งทำให้ผู้คนไม่สามารถทนดูมันได้โดยตรง

และไป๋ยี่เฟยรู้สึกถึงเจ็บปวดที่ถึงใจ แต่เขาก็ไม่เคยร้องออกเสียงเลย

ก่อนหน้านี้ไป๋ยี่เฟยเป็นคนที่กลัวความเจ็บ แต่หลังจากผ่านอะไรมามากมาย และได้รับบาดเจ็บมากมายนับครั้งไม่ถ้วน และมีอดทนมากขึ้นมานานแล้ว ดังนั้นในตอนนี้เขาจึงไม่รู้สึกกลัว และก็จะไม่ร้องออกเสียงเลย

เขาต้องการให้อีกฝ่ายรู้ทัศนคติของเขา แม้ว่าเขาจะถูกฟาดจนตาย ตราบใดที่เขาไม่ได้เห็นตัวหลี่เสว่ที่ปลอดภัย เขาก็จะไม่มีวันประนีประนอมอย่างแน่นอน

ไม่รู้ว่าถูกตีเป็นเวลานานแค่ไหน ในที่สุดจูฉวนอู่ก็โยนแส้ทิ้ง หายใจแรงๆ และดูเหมือนจะเหนื่อยแล้ว

ลูกน้องของจูฉวนอู่ดูเหมือนจะกังวลมาก ดังนั้นพวกเขาจึงเกลี้ยกล่อมไป๋ยี่เฟยว่า “ผมว่า คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน รีบบอกไปเถอะ ถ้าโดนตีอีกต่อไปคุณก็จะถูกตีจนตายแล้ว”

แต่มีคนแนะนำว่า “ท่านผู้เฒ่า ในเมื่อเขาไม่พูด งั้นก็โหดกว่านี้หน่อย ใช้เกลือเป็นอย่างไร?”

เมื่อจูฉวนอู่ได้ยินคำแนะนำนี้ เขาก็รู้สึกกระฉับกระเฉงขึ้นมาทันที” เอาเกลือมา!”

จากนั้นก็มีคนวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็เข้ามาพร้อมเกลือหนึ่งถุง

ในตอนนี้จูฉวนอู่หายใจให้ช้าลง มองไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็น “ให้โอกาสครั้งสุดท้ายแก่คุณ คุณจะพูดหรือไม่พูด?”

ไป๋ยี่เฟยไม่มีดวงตาที่จะมองเห็นแล้วทั่วทุกมุมของร่างกายแล้ว ด้วยเลือดเปื้อน และเหงื่อที่ไหลออกด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ไม่ได้ร้องออกเสียงเลยสักคำ

สามารถจินตนาการได้ว่า ความเจ็บปวดของไป๋ยี่เฟยจะเจ็บปวดเพียงใด ดังนั้นหากเติมเกลือลงไป เกรงว่าความเจ็บปวดแบบนั้นจะทรมานผู้คนจนเป็นบ้าได้เลยทีเดียว

สีหน้าของไป๋ยี่เฟยซีดเซียวลงมาก แต่เขายังคงพูดว่า “ถ้าไม่เห็นหน้าภรรยาของกู กูแม่งจะไม่ยอมพูดอะไรทั้งนั้น มีความสามารถอะไรก็ใช้ออกมาให้หมดได้เลย!”

จูฉวนอู่โกรธมากเมื่อเขาได้ยินคำพูดนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ “โอเค ในวันนี้กูก็อยากจะลองดูว่า มึงแม่งจะปากแข็งได้สักแค่ไหนเชียว!”

ดังนั้นเขาจึงหยิบถุงเกลือขึ้นมาด้วยตัวเอง เดินไปที่ตรงหน้าไป๋ยี่เฟย หยิบกำมือหนึ่งแล้วโรยลงบนบาดแผลที่หนาทึบของไป๋ยี่เฟย และยังตบหลังเขาด้วยซ้ำ

เจ็บปวด!

เจ็บปวดกว่าครั้งก่อนเป็นร้อยเท่าๆ

ไป๋ยี่เฟยกัดฟันแน่น ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้าง และมีเส้นเลือดสีเขียวผุดขึ้นที่หน้าผากของเขาอย่างรุนแรง

ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงแผ่วเบาออกมาหนึ่งครั้ง

จูฉวนอู่ยิ้มอย่างมีชัย เมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยที่เป็นเช่นนี้ “ปากแข็งงั้นเหรอ? เชี่ยเอ้ยสะใจพอไหม?”

วินาทีถัดมา หัวของไป๋ยี่เฟยก็ล้มลง และเขาเป็นลมไปเพราะความเจ็บปวด

จูฉวนอู่พูดทันทีว่า “สาดน้ำปลุกมันขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”

“ว้าว!”

ไป๋ยี่เฟยถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยน้ำเย็นอีกครั้ง

หลังจากตื่นขึ้นมา บาดแผลบนร่างกายของเขาเจ็บปวดมากจนเขาอยากจะกรีดร้องขึ้นไปบนท้องฟ้า และแม้กระทั่งอยากจะเอากำปั้นทุบที่พื้นด้วยซ้ำ

ไป๋ยี่เฟยหายใจอย่างรุนแรง กัดฟัน หลังจากชินกับความเจ็บปวดแบบนั้นแล้ว ถึงพูดอย่างอ่อนแรงว่า “จูฉวนอู่ สิ่งที่มึงทำกับกูในวันนี้ กูจดจำไว้แล้ว ถ้ากูยังมีชีวิตอยู่ต่อได้ กูจะฆ่ามึงให้ตายอย่างแน่นอน!”

“ถุย ยังกล้าที่จะขู่ผมงั้นเหรอ?” จูฉวนอู่ถ่มน้ำลายออกมา แล้วหยิบเกลืออีกกำมือหนึ่ง แล้วโรยลงบนบาดแผลของไป๋ยี่เฟย

“เอ่อ........”

ไป๋ยี่เฟย ตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดสีเขียวผุดออกมาอย่างรุนแรง

อย่างไรก็ตาม ในคราวนี้เขาไม่ได้เป็นลมไปอีกเลย

ไม่เพียงแค่นั้น ดวงตาของเขาก็แดงขึ้นอีกครั้ง

จูฉวนอู่กัดฟันและถามว่า “มึงแม่งจะพูดหรือไม่?”

ดวงตาของไป๋ยี่เฟยเป็นสีแดง และในตอนนี้ในสายตาของเขา จูฉวนอู่ได้เปลี่ยนเป็นภาพเบลอ และแม้กระทั่งไม่เป็นรูปร่างแล้ว และมีเสียงดังอยู่ในสมองของเขาว่า ให้เขาต่อสู้เพื่อฆ่าเขาซะ! ฆ่าจูฉวนอู่!

ดูเหมือนว่ามีไฟในดวงตาของเขา และบาดแผลบนร่างกายของเขาก็เริ่มมีเลือดไหลออก ล้างเลือดก่อนหน้านี้ออกเหมือนน้ำไหล

จูฉวนอู่หยิบเกลือขึ้นมาอีกหนึ่งกำมือ และตกตะลึงเมื่อเขาอยากจะโปรยมันออกไป “เชี่ยเอ๊ยดูว่ามึงยังจะปากแข็งอีกหรือไม่ มึงจะพูดหรือไม่พูด ถ้ามึงไม่พูดกู........เชี่ย นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

จูฉวนอู่ตกตะลึงไปเลย

ลูกน้องของเขาก็ตกตะลึงไปเช่นกัน

จู่ๆ ไป๋ยี่เฟยที่อยู่ต่อหน้าพวกเขาก็พองตัวขึ้นมา มันคือแบบบวมขึ้นมาจริงๆ จู่ๆ ร่างกายก็กลายเป็นเหมือนผู้ชายที่มีกล้ามแบบนั้น ซึ่งเป็นกล้ามเนื้อขนาดใหญ่ทั้งหมด

และดวงตาทั้งคู่ของไป๋ยี่เฟย ก็แดงก่ำมากขึ้น