บทที่ 748 สิ่งที่ใฝ่ฝัน

ไป๋ยี่เฟยเงียบอยู่นาน และสุดท้ายก็ถามเบาๆ ว่า “ผมอยากสูบบุหรี่ มีบุหรี่ไหม?”

ประโยคนี้หมายความว่าไป๋ยี่เฟยประนีประนอม ดังนั้นเหลียงเหว่ยชาวจึงหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ดูจะหัวเราะอย่างจริงใจมากขึ้น “ฉันไม่สูบบุหรี่ บุหรี่เป็นสิ่งที่ไม่ดี ฉันแนะนำให้คุณสูบบุหรี่ให้น้อยลง”

ไป๋ยี่เฟยหันกลับมาแล้วพูดเบาๆ ว่า “งั้นผมจะกลับไปลองหาที่ห้องดู”

ตอนนี้เขาไม่อยากอยู่กับเหลียงเหว่ยชาวสองต่อสอง เหลียงเหว่ยชาวมองผ่านความคิดของผู้คน และวางแผนทำให้เขารู้สึกกลัว

ไป๋ยี่เฟยกลับไปที่ห้องโดยสาร และเห็นเหลียงยู่และโจวฉวี่เอ๋อ เขาไม่ได้มองหาบุหรี่เลย

ไป๋ยี่เฟยมองดูการแสดงออกของเหลียงยู่และโจวฉวี่เอ๋ออย่างละเอียด และไม่รู้สึกเหมือนจะถูกวางยาพิษ

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่กล้าลอง เพราะเหลียงเหว่ยชาวไม่มีเหตุผลที่จะโกหก

สิ่งที่เขากังวลยิ่งกว่าในตอนนี้คือ พวกเขาจะแก้พิษได้อย่างไร หลังจากค้นพบคลังสมบัติแล้ว?

........

เวลาสิบโมงเช้าของวันที่สาม พวกเขามาถึงที่หลันเต่า

และที่ที่พวกเขาลงจอด คือท่าเรือในเขตที่สี่ของหลันเต่า

เป็นท่าเรือที่หลายคนใฝ่ฝัน และอยากจะซื้อตั๋วเรือข้ามฟากกลับบ้านจากที่นี่

เหลียงเหว่ยชาวและพรรคพวกลงจากเรือ และเดินออกจากท่าเรือ

ทันทีที่ลงไป ไป๋ยี่เฟยก็เห็นคนที่คุ้นเคยหลายคน

มันคือนักพรตเต๋าและรุ่นน้องของเขาเอง และผู้ยอดฝีมือหลายคนของสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวง

หัวใจของไป๋ยี่เฟยเต้นแรง

จากนั้นเขาก็เห็นนักพรตเต๋าทักทายกับเหลียงเหว่ยชาว และเขาก็ให้เกียรติอย่างมาก ในเวลานี้ เขาก็เข้าใจว่า นักพรตเต๋าเป็นคนของเหลียงเหว่ยชาว

ลองคิดๆ ดูในตอนนี้แล้วมันก็ใช่ เพราะยังไงนักพรตเต๋าก็เป็นนักสู้คนหนึ่ง แต่กลับเข้ารับมือสหพันธ์ธุรกิจของเมืองหลวง และสหพันธ์ธุรกิจเมืองหลวงเดิมทีเป็นของเหลียงหมิงเยว่ เป็นที่ชัดเจนว่า นี่คือการเตรียมการของเหลียงเหว่ยชาว

และนักพรตเต๋าไม่ได้สนใจแม้แต่จะมองไป๋ยี่เฟย เพราะอยู่ในสายตาของเขา ไป๋ยี่เฟยนั้นไม่น่าพูดถึงเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งสองคนยังคงเป็นศัตรูตัวฉกาจกันอีกด้วย

ไป๋ยี่เฟยก็อารมณ์เสียมาก เมื่อเห็นนักพรตเต๋า

หลังจากนั้นไม่นาน รถเพื่อการพาณิชย์ก็ปรากฏตัวที่ท่าเรือคันหนึ่ง

เหลียงเหว่ยชาวขึ้นรถไปก่อน และคนอื่นๆ ก็ติดตามอย่างใกล้ชิด

ไป๋ยี่เฟยอยู่ในตอนท้าย และการแสดงออกของเขาผิดธรรมชาติเมื่อต้องรอให้คนอื่นขึ้นไปก่อน

เพราะตำแหน่งเดียวที่เหลืออยู่ คือตำแหน่งถัดจากนักพรตเต๋า

นี่มันแม่งน่าอึดอัดชะมัด

คนสองคนเป็นศัตรูตัวฉกาจ จะนั่งสบายๆ อยู่กับฝ่ายตรงข้ามกันได้ไหม?

แน่นอนว่าไม่

ไป๋ยี่เฟยไม่พอใจมากที่เห็นนักพรตเต๋า ถ้าไม่ใช่ว่าไม่สามารถเอาชนะเขาได้ เขาอยากจะทุบตีนักพรตเต๋าในตอนนี้เลย เพราะเขาฆ่าหนิววั่ง

สิ่งหนึ่งที่ทำให้ไป๋ยี่เฟยต้องชื่นชมก็คือ นักพรตเต๋าถูกโจมตีโดยฉินซานอย่างสมบูรณ์ก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้หลังจากที่ได้เห็นฉินซานเขาไม่แม้แต่จะรู้สึกขุ่นเคืองใดๆ และแม้แต่กล่าวสวัสดีกับฉินซานอีกด้วย

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกเบื่ออยู่พักหนึ่ง และในที่สุดก็กัดฟัน และนั่งลงไป

หลังจากนั่งลง นักพรตเต๋าก็ขยับไปด้านข้างเล็กน้อย รู้สึกเหมือนจะรังเกียจไป๋ยี่เฟยมาก

แม้ว่าการขยับตัวของนักพรตเต๋าจะเบามาก และอยู่ในดวงตาของไป๋ยี่เฟยก็คือจงใจทำให้เขาดู ดังนั้นไป๋ยี่เฟยจึงโกรธมาก “มึงแม่งเป็นเหี้ยอะไรสัมผัสโดนคุณหน่อยจะเป็นอะไรไปเหรอ?”

กูยังไม่ได้รังเกียจมึงเลย กล้าที่จะรังเกียจกูงั้นเหรอ?

นักพรตเต๋าเพียงเหลือบมองไป๋ยี่เฟยอย่างเย็นชา ด้วยความดูถูกและไม่แยแสในสายตาของเขา “คนบ้า!”

“กูบ้าแม่งมึงสิ!” ไป๋ยี่เฟยคำราม

ดวงตาที่ดูถูกของนักพรตเต๋าทำให้ไป๋ยี่เฟยอารมณ์เสียมาก และหงุดหงิดมาก ราวกับว่าเขาเป็นคนงี่เง่าจริงๆ

“บูม!”

นักพรตเต๋าจู่ๆ ก็ลงมือ และต่อยออกไปด้วยหมัด ไป๋ยี่เฟยบินออกไปโดยตรง แล้วกระแทกเข้ากับกระจกรถ

“ว้าว!”

กระจกที่กระจกรถแตกเป็นชิ้นๆ

การเคลื่อนไหวนี้ไม่เล็กนัก ทุกคนต่างก็มองดูเข้ามาทั้งนี้