บทที่ 749 สายตาที่ระแวดระวัง

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นรูปลักษณ์ของนักพรตเต๋า อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นทันที

นักพรตเต๋าเป็นถึงคนที่ยิ่งใหญ่ เขาคงไม่เคยรู้สึกโกรธแบบนี้มาก่อน เห็นว่าเขาจะโกรธแค่ไหนก็ไม่สามารถระบายออกได้ มันจะไม่สะใจได้อย่างไร?

นักพรตเต๋าจ้องเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง และสุดท้ายก็ตะคอกอย่างเย็นชาว่า “เดี๋ยวก่อนเถอะ!”

จากนั้นเขาก็เดินไปหาลูกน้องคนหนึ่งและพูดว่า “ไปให้พ้น”

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นรีบสละที่นั่งให้นักพรตเต๋า

หลังจากที่นักพรตเต๋านั่งลงเขาก็จ้องไปที่ไป๋ยี่เฟย แต่ไป๋ยี่เฟยแสร้งทำเป็นไม่เห็นเขา และเพิกเฉยต่อเขา

.......

หลังจากนั่งรถได้ประมาณครึ่งวัน ช่วงบ่าย ก็มาถึงที่ภูเขา

เนื่องจากไม่มีถนนให้เดินต่อ จึงทำได้เพียงลงจากรถแล้วเดินไป

ภายใต้การนำทางของไป๋ยี่เฟย ผู้คนมากกว่ายี่สิบคนก็เดินผ่านภูเขา

เมื่อไปถึงเนินเขาที่มีพุ่มไม้หนาทึบ ไป๋ยี่เฟยก็หยุดเดินลง

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็มองไปรอบๆ เผยให้เห็นการแสดงออกที่งงงวย

เมื่อเห็นเช่นนี้นักพรตเต๋าก็ตะคอกอย่างเย็นชาทันที “อย่าคิดว่าจะเล่นกลอะไรนะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทุกคนต่างก็มองไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยสายตาที่ระแวดระวัง

เหลียงเหว่ยชาวก็มองข้ามไปเช่นกัน

ไป๋ยี่เฟยเย้ยหยันเมื่อได้ยินคำพูดนั้น “อาการบาดเจ็บที่ร่างกายยังไม่หาย เดินต่อไม่ไหวแล้ว คุณอยากแบกผมไหม? ”

นักพรตเต๋าจ้องไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยตาที่เบิกกว้างคู่หนึ่ง และในเวลาสั้นๆ เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

ไป๋ยี่เฟยสามารถฮัมเพลงว่า “หุบปากซะถ้าไม่อยากแบกผม!”

นักพรตเต๋าโกรธขึ้นอีกครั้งเพราะไป๋ยี่เฟย และเขาทำได้เพียงบีบหมัดของเขา และอดทนทีละนิด

เหลียงเหว่ยชาวถามอย่างแผ่วเบาว่า “เป็นอะไรหรือ?”

ไป๋ยี่เฟยมองไปรอบๆ แล้วพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ผมจำได้ว่าอยู่ที่นี่...........”

ขณะพูดเขาก็วนรอบทุกคน ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ไม่นานความสนใจของทุกคนก็ถูกนำออกไป และพวกเขาก็มองไปรอบๆ

เพราะไป๋ยี่เฟยบอกว่าทางเข้าน่าจะอยู่ที่นี่

หลินยู่ชังเลยแนะนำว่า “หรือจะให้ทุกคนช่วยกันตามหา?”

เมื่อไป๋ยี่เฟยกำลังจะพยักหน้าเมื่อเขาได้ยินเช่นนี้ เหลียงเหว่ยชาวก็ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่มีประโยชน์ มีค่ายกลกระบี่อยู่ที่ทางเข้าของคลังเก้บทองคำ เฉพาะผู้ที่เข้าไปเท่านั้นถึงจะรู้”

“และค่ายกลกระบี่ของแต่ละคลังเก็บทองคำก็มีรูปแบบที่แตกต่างกันออกไป และฉันก็ไม่รู้ว่าจะเข้าไปได้อย่างไร”

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ พวกเขาก็ก้มศีรษะลงอย่างช่วยไม่ได้

ในขณะนั้น ไป๋ยี่เฟยก็คว้าตัวโจวฉวี่เอ๋อและเหลียงยู่ แล้วรีบวิ่งไปที่หน้าผาภูเขาด้วยกัน

และก่อนหน้านี้ที่พวกไป๋ยี่เฟยมาที่นี่มันก็เป็นถ้ำแห่งหนึ่งจริงๆ ทั้งๆ ที่ออกมาจากในถ้ำ และเมื่อพวกเขามาถึง มันก็กลายเป็นเนินเขา

อันที่จริงที่บอกว่ามันเป็นค่ายกลกระบี่ แต่เป็นแค่ใช้วิธีการมองเห็นทางวิทยาศาสตร์บางอย่างเพื่อทำให้ดวงตาของผู้คนเบี่ยงเบน และสร้างผ้าปิดตาขึ้นมาเท่านั้น

หลังจากรู้เรื่องนี้ ไป๋ยี่เฟยขอให้ผู้คนทำเครื่องหมายเมื่อเขาออกมาตอนครั้งแรก

ดังนั้นตำแหน่งปัจจุบันของโจวฉวี่เอ๋อและเหลียงยู่ ก็คือตำแหน่งของเครื่องหมายเดิม

ตราบใดที่พวกเขาพุงขึ้นไป พวกเขาก็จะเข้าไปในถ้ำ

เมื่อเห็นว่าทั้งสามกำลังจะชนเข้าไปแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็ตื่นเต้นอยู่ในใจมาก

อย่างไรก็ตาม เขาประเมินความแข็งแกร่งของเหลียงเหว่ยชาวต่ำเกินไป

ขณะที่พวกเขากำลังจะชนเข้ากับมัน เหลียงเหว่ยชาวซึ่งอยู่ห่างไกลจากพวกเขา ก็ปรากฏตัวต่อหน้าไป๋ยี่เฟยอย่างรวดเร็ว

ไป๋ยี่เฟยตกใจทันที หยุดทันที ปรับร่างกายของเขาพร้อมๆ กัน และหันหลังเล็กน้อย

แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็ไม่สามารถขยับตัวได้อีกแล้ว

เนื่องจากเหลียงเหว่ยชาวใช้มือข้างหนึ่งกดไหล่ของไป๋ยี่เฟยไว้ จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกราวกับว่าเป็นภูเขาลูกใหญ่อยู่ตรงหน้าเขา และไม่สามารถขยับได้อีกแม้แต่น้อย

“บูม!”

ร่างของไป๋ยี่เฟยบินออกไปทั้งคน แล้วล้มลงกับพื้นอีกครั้ง