บทที่ 750 เล่ห์เหลี่ยมการเล่น

“พวกคุณเห็นไหม ผลลัพธ์ชัดเจนมากแล้ว พูดว่าอยากเป็นพันธมิตร เป็นของปลอมทั้งหมด สุดท้ายก็จะไม่ฆ่าผมอยู่ดี แล้วยังบอกกับผมว่าจะให้ยาแก้พิษแก่ผม? ไม่รู้สึกว่ามันตลกเหรอ? ”

คำพูดของไป๋ยี่เฟย ทำให้ใบหน้าของเหลียงเหว่ยชาวเป็นสีดำ

หน้าตาของคนอื่นไม่ได้ดูดีเสมอไป

“เจ้าบ้าเอ๊ย กล้าเล่นอุบายอีกแล้ว!” นักพรตเต๋าตะโกน

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินสิ่งนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หายไป และเขาพูดอย่างโกรธเคืองว่า “มึงแม่งมีคุณสมบัติที่จะคุยกับกูได้เหรอ? มึงไม่ได้บอกว่ามึงจะให้กูตายเหรอ? มาเลย!ฆ่ากูซะ!”

นักพรตเต๋าจ้องไปที่ไป๋ยี่เฟยอย่างเศร้าโศก แต่เขาไม่ได้พูด เพราะเขารู้ว่า เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดในตอนนี้

เหลียงเหว่ยชาวสูดหายใจเข้าลึกๆ และหายใจออกอีกครั้ง จากนั้นเดินไปที่ไป๋ยี่เฟย และนั่งย่องลง

การแสดงออกของไป๋ยี่เฟยจาง และเขาไม่ได้มองไปที่เหลียงเหว่ยชาวเลย

เหลียงเหว่ยชาวพูดอย่างไม่ใส่ใจนัก “ไป๋ยี่เฟย ฉันยอมรับ ฉันประเมินคุณต่ำไป แต่จริงๆ แล้วฉันแค่หาคลังเก็บทองคำที่สามเจอ ฉันจะมอบยาแก้พิษให้พวกคุณทันที รับรองว่าจะทำให้พวกคุณปลอดภัย”

เหลียงเหว่ยชาวหยุดชั่วคราว ราวกับว่าคำพูดมีความน่าเชื่อถือไม่สูงนัก ดังนั้นจึงเสริมว่า “คุณอาจไม่ค่อยเชื่อ แต่คราวนี้ ฉันสัญญา ฉันสาบานว่าจะให้ยาแก้พิษแก่คุณอย่างแน่นอน!”

“สาบานเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยเยาะเย้ย “ถ้าคำสาบานมีประโยชน์ ตอนนี้กูแม่งจะเป็นแบบนี้ไหม? ”

เหลียงเหว่ยชาวเงียบไปครู่หนึ่ง และพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณว่ามา จะต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อในคำพูดของฉัน?”

ไป๋ยี่เฟยเย้ยหยัน จากนั้นมองไปที่นักพรตเต๋า “ฆ่าเขา ผมจะเชื่อในตัวคุณ”

ใบหน้าของนักพรตเต๋าก็มืดมนทันที ชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟยและตะโกน “ให้ตายสิ กูจะฆ่ามึงก่อน!”

เมื่อนักพรตเต๋าพุ่งเข้ามา เขาก็ถูกฉินซานหยุดไว้

นักพรตเต๋าจ้องไปที่ฉินซาน แต่ก็ไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้

อากาศควบแน่นไปครู่หนึ่ง

จากนั้นสายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เหลียงเหว่ยชาว และตอนนี้เธอเป็นคนเดียวที่ตัดสินใจ

เหลียงเหว่ยชาวไม่ได้พูด

นักพรตเต๋าตื่นตระหนกเมื่อเห็นสิ่งนี้ และมองดูเหลียงเหว่ยชาวทันที “บอสใหญ่ คุณไม่ใช่ว่าอยากจะฆ่าผมจริงๆ ใช่งั้นเหรอ? ”

ในความเป็นจริง ถ้านักพรตเต๋าต้องเผชิญกับทางเลือกแบบนี้ เขาก็จะฆ่าคนนั้นโดยไม่ลังเล เพราะทุกคนรู้ดีว่า นักพรตเต๋าเป็นคนแบบไหน

อย่างไรก็ตามเหลียงเหว่ยชาวเพียงแค่ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ได้”

“ถ้าฉันฆ่าเขาจริงๆ แล้วใครล่ะที่เต็มใจจะติดตามฉันอย่างจริงใจอีกต่อไป”

“ดังนั้นเลิกเล่นกลกับฉันได้แล้ว”

“ไม่ว่าคุณจะอุบายสักแค่ไหน เจ้าก็อายุ 20 กว่าเท่านั้น ทุกคนที่นี่อายุมากกว่าคุณ คุณเทียบไม่ได้กับนักพรตเต๋า ในเรื่องของความรู้ด้วย”

“บอกตำแหน่งของคลังเก็บทองคำอย่างตรงไปตรงมา มิฉะนั้น ฉันไม่รับประกันว่า ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกเขาทำเรื่องนั้นต่อไป”

เมื่อพูดเช่นนี้ เหลียงเหว่ยชาวก็มองไปที่โจวฉวี่เอ๋อและเหลียงยู่

โดยธรรมชาติแล้ว ไม่จำเป็นต้องบอกว่ามันคือเรื่องอะไร

เหลียงเหว่ยชาวสงบลงแล้ว “คุณต้องเชื่อว่าฉันสามารถคุกคามคุณได้”

“จุดอ่อนของคุณยังคงอยู่ในมือของฉัน”

ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่สงบของเหลียงเหว่ยชาว เกลียดแค้นมากอยู่ในใจ

เพราะเหลียงเหว่ยชาวพูดถูก จุดอ่อนของเขาอยู่ในมือของเหลียงเหว่ยชาวจริงๆ

ไป๋ยี่เฟยช่วยอะไรไม่ได้มาก เพราะถึงแม้เขาจะเล่นกับพวกเขาสักหน่อย ก็ยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้มากนัก

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ นักพรตเต๋าก็เดินเข้ามา เห็นดวงตาของไป๋ยี่เฟยที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง และรู้ว่าเขาได้ประนีประนอม จึงหิ้วตัวเขาขึ้นมา “ยังไม่รีบพูดออกมาเหรอ!”

ร่างกายของไป๋ยี่เฟยเหมือนพังทลาย ดังนั้นการที่นักพรตเต๋าหิ้วตัวขึ้นมาโดยไม่มีรูปใดๆ ทำให้ไป๋ยี่เฟยรู้สึกอับอายมาก

แต่เขาก็ไม่สามารถช่วยได้

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเฉยเมยว่า “มีเนินเขาอยู่ข้างหน้า เนินเขานั้นเป็นของปลอม คุณสามารถเข้าไปในคลังเก็บทองคำโดยเดินตรงไปข้างหน้า”

หลังจากพูดจบแล้ว เขาก็พูดกับนักพรตเต๋าว่า “ปล่อยผมลงมาได้หรือยัง?”

“ไม่ได้”

ไป๋ยี่เฟย “..........”

เหลียงเหว่ยชาวมองไปทางขวาหลังจากได้ยินสิ่งที่ไป๋ยี่เฟยพูด มีเนินเขาอยู่ทางขวามือของพวกเขาจริงๆ