บทที่ 765 ใจมีการสั่นไหวเล็กน้อย

หลิวเสี่ยวอิงใจวุ่นวายขึ้นมา เพราะว่าเธอรู้สึกถึงความผิดปกติแล้ว กินข้าวน่าจะต้องไปร้านอาหาร แต่ไม่ใช่บาร์

หลิวเสี่ยวอิงจ้องมองผู้ชายอย่างเย็นชา “อย่าคิดว่าฉันเป็นคนโง่ ที่นี่เป็นบาร์ ไม่ใช่ร้านอาหาร!”

หลังจากที่ผู้ชายได้ยินคำพูดนี้อึ้งชะงักหนึ่งที จากนั้นมีปฏิกิริยาขึ้นมา หลิวเสี่ยวอิงเข้าใจผิดแล้ว ดังนั้นยิ้มอธิบายว่า “คุณดูสิตอนนี้เวลาไหนแล้ว ยังมีร้านอาหารเปิดอยู่หรือ?”

ผู้ชายหยุดชะงักหนึ่งที ทั้งพูดเสริมอีกว่า “คุณวางใจเถอะ บาร์นี้เป็นเพื่อนของผมเปิดเอง ช่วงนี้นำเข้าอาหารพิเศษได้บ้าง ยังมีอาหารทะเลปิ้งย่าง รับรองให้คุณกินอิ่มได้”

หลิวเสี่ยวอิงจ้องมองผู้ชายสีหน้าเอาจริงเอาจัง เธอสำรวจสีหน้าตอนที่ผู้ชายพูดอย่างละเอียด ไม่ได้พบเห็นความผิดปกติเลย ใจก็มีการสั่นไหวเล็กน้อยแล้ว

แต่ว่าถึงยังไงเขาก็เป็นผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง กลับจะไปพาผู้หญิงที่แปลกหน้าคนหนึ่งไปกินข้าว สังคมในปัจจุบันนี้นี่ ที่ไหนจะมีคนใจดีขนาดนี้ล่ะ?

ดังนั้นหลิวเสี่ยวอิงถามเขาตรงๆว่า “คุณอยากจะจีบฉันหรือ?”

หลิวเสี่ยวอิงถามตรงเกินไปแล้ว โดยจิตใต้สำนึกผู้ชายนิ่งอึ้งไปเลย จากนั้นก็เลยรู้สึกเขินยิ้มแล้วยิ้มอีก พูดว่า “แท้ที่จริงเท่าที่ผมเคยได้เห็นมาในชาตินี้คุณเป็นผู้หญิงหน้าตาสวยที่สุด คือมีความคิดเล็กน้อยอย่างนั้นแล้ว แต่ว่าคุณวางใจเถอะ ผมจะไม่บีบบังคับคุณอย่างเด็ดขาด”

“ผมจะเหมือนผู้ชายจีบผู้หญิงมาจีบคุณ สำหรับตอนนี้ ก็เพียงแค่เลี้ยงข้าวคุณเท่านั้นเอง จากนั้นค่อยทำความคุ้นเคย”

หลิวเสี่ยวอิงเห็นผู้ชายพูดอย่างซื่อตรงจริงใจขนาดนี้ หลังจากครุ่นคิดไปสักพัก จากนั้นพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก

จากนั้นหลิวเสี่ยวอิงตามผู้ชายคนนี้เข้าไปในบาร์ คนในบาร์ไม่เยอะเลย มีเพียงแค่พนักงานเสิร์ฟกับลูกค้าสองสามโต๊ะ

หลังจากผู้ชายพาหลิวเสี่ยวอิงไปที่โต๊ะว่างโต๊ะหนึ่ง ก็เลยพูดกับเธอว่า “คุณรอสักครู่ ผมไปสั่งอาหารให้คุณกิน”

หลิวเสี่ยวอิงพยักหน้า สายตาวางอยู่บนกายของผู้ชายคนนั้นตลอด

ผู้ชายคนนั้นเดินถึงเคาน์เตอร์บาร์ จากนั้นพูดอะไรบางอย่างกับบาร์เทนเดอร์ในเคาน์เตอร์บาร์ หลิวเสี่ยวอิงก็มองเห็นสายตาของบาร์เทนเดอร์มองเข้ามา

ทันใดนั้นหลิวเสี่ยวอิงขมวดคิ้วขึ้นมา เพราะว่าสายตาของบาร์เทนเดอร์ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายมาก เป็นสายตาที่แฝงไว้ด้วยความคิดสกปรกโสมมแบบหนึ่ง

หลิวเสี่ยวอิงสังเกตใบหน้าของผู้ชายกับบาร์เทนเดอร์ กลับไม่ได้สังเกตเห็นตอนที่บาร์เทนเดอร์ยื่นเครื่องดื่มแก้วหนึ่งให้กับผู้ชาย นิ้วชี้จิ้มแล้วจิ้มอีกอย่างเบาๆอยู่บนปากแก้ว

......

ผ่านไปไม่นาน พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งยกหมูผัดพริกขึ้นมาจานหนึ่ง

หลิวเสี่ยวอิงหิวเกินไปแล้ว เธอดูแลไม่ทั่วถึงการสงวนตัวอะไร หยิบตะเกียบขึ้นมาก็ยัดใส่ในปากเลย

ผู้ชายที่พาเธอเข้ามาคนนั้นถือเครื่องดื่มแก้วหนึ่ง มาถึงข้างหน้าเธอยิ้มพูดว่า “ค่อยๆกิน ไม่มีคนแย่งกับคุณ ระวังติดคอ”

ในตอนนี้หลิวเสี่ยวอิงก็สนใจมากขนาดนั้นไม่ได้แล้ว รับเครื่องดื่มที่ส่งมาจากผู้ชายอย่างสะดวกไม่ยุ่งยาก ดื่มลงไปคำใหญ่ๆ

หลังจากดื่มหมดหลิวเสี่ยวอิงพูดลวกๆไปคำหนึ่งว่า “ขอบคุณ!”

ผู้ชายก็นั่งอยู่ข้างๆ จ้องมองหลิวเสี่ยวอิงกินข้าว

ผ่านไปไม่นาน หลิวเสี่ยวอิงกินหมูผัดพริกจานหนึ่งจนหมดเลย

ในตอนนี้หลิวเสี่ยวอิงมีกำลังวังชาขึ้นมาหน่อยหนึ่ง ในที่สุดก็ไม่ได้รีบเร่งขนาดนั้นอีกแล้ว จากนั้นเธอเช็ดปากแล้วเช็ดปากอีก จ้องมองผู้ชายคนนั้นหนึ่งที

ผู้ชายสังเกตเห็นสายตาของเธอ ยิ้มอ่อนโยนหนึ่งที “เป็นยังไงแล้วหรือ?”

หลิวเสี่ยวอิงมีความรู้สึกเขินเล็กน้อยพูดว่า “สั่ง สั่งอีกจานหนึ่งได้ไหม?”

พูดจบ ผู้ชายหัวเราะออกเสียงโดยตรง จากนั้นพยักหน้าต่อๆกันพูดว่า “ย่อมได้อยู่แล้ว”

ผู้ชายสั่งอีกจานหนึ่งให้กับหลิวเสี่ยวอิง

ครั้งนี้หลิวเสี่ยวอิงสงวนตัวบ้างเล็กน้อยแล้ว ไม่ซี้ซั้วยัดใส่เข้าไปในปากอีก หลังจากกินไปหลายคำ เธอถือเครื่องดื่มพูดกับผู้ชายว่า “วันนี้ขอบคุณคุณมากจริงๆ”

ผู้ชายถือแก้วของตนเองขึ้นมาชนแก้วกับเธอหนึ่งที ยิ้มพูดว่า “งั้นคุณต้องจำไว้ ผมชื่อว่าต้วนเหิง”

หลังจากหลิวเสี่ยวอิงได้ยินแล้ว โดยมารยาทบอกชื่อของตนเอง แต่ว่าเธอปกปิดชื่อจริง “ฉันชื่อหลิวอิง”

“หลิวอิงหรือ” ต้วนเหิงซ้ำอีกรอบหนึ่ง จากนั้นยิ้มพูดว่า “ชื่อนี้น่าฟังจริงๆ อีกทั้งคู่ควรกับชื่อของผมมากล่ะ!”

หลิวเสี่ยวอิง “......”

ดูจากที่ไหนว่าต้วนเหิงกับหลิวอิงทั้งสองชื่อนี้คู่ควรแล้วล่ะ?

หลิวเสี่ยวอิงหยิบตะเกียบขึ้นมากินอีกหลายคำ จากนั้นจ้องมองไปยังต้วนเหิงถามว่า “คุณทำไมไม่กินล่ะ?”

ต้วนเหิงยิ้มชั่วร้ายหนึ่งทีพูดว่า “เพราะว่าผมจะเก็บท้องไว้กินคุณไง!”

“อะไรนะ?” หลิวเสี่ยวอิงนิ่งอึ้งไป

ในเวลานี้เธอมองรอยยิ้มของต้วนเหิงอีก ก็รู้สึกว่ามีความผิดปกติเล็กน้อย ในเวลาเดียวกัน สายตาของต้วนเหิงเพิ่มความรู้สึกที่ทำให้เธอไม่สบายเล็กน้อย

จากนั้นอีกอยู่ดีๆเธอรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย ร่างกายเซออกมาแล้ว