บทที่ 764 ฝาแฝด

ไป๋ยี่เฟยกลับไปพักผ่อนที่คลังเก็บทองใหม่อีกครั้ง

ซาเฟยหยางเดินทางไปยังเมืองหลวงทันที

เพราะว่าตอนนี้ไป๋ยี่เฟยอ่อนแอมาก ดังนั้นต้องการเพียงพักผ่อน เรื่องการยกระดับพลังความสามารถวางไว้ชั่วคราว

ตอนเย็น จื่ออีไปพักผ่อนอยู่อีกถ้ำหนึ่ง และฉินหัวเฝ้าอยู่ข้างๆไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยไม่มีอะไรทำ ในสมองก็คิดถึงเรื่องมากมาย

อยู่ดีๆ เขาถามฉินหัวว่า “พี่ พี่สะใภ้ก็ตั้งครรภ์แล้วใช่หรือไม่?”

สองวันก่อนตอนที่ฉินหัววิดีโอคอลกับโจวฉวี่เอ๋อ เขาได้ยินแล้ว

ฉินหัวได้ยินคำพูดพลิกตัวหนึ่งที มุมปากยกขึ้นนิดๆ “อืม สองเดือนแล้ว”

ไป๋ยี่เฟยก็นึกถึงภรรยาของตนเองเช่นกัน “ตอนที่ผมวิดีโอคอลกับเสว่เอ๋อ มองเห็นท้องของเธอล้วนใหญ่ขึ้นแล้ว”

ฉินหัวยิ้มอยู่พูดว่า “ครรภ์ของน้องสะใภ้เป็นฝาแฝดนะ ย่อมเห็นได้ชัดอยู่แล้ว”

หลังจากพูดจบเขาก็นึกอะไรขึ้นมาอีก ก็เลยปลอบโยนไป๋ยี่เฟยว่า “คุณวางใจ ในตอนนี้น้องสะใภ้เป็นบุคคลสำคัญที่ตระกูลไป๋ปกป้องอยู่ ทุกคนย่อมจะทุ่มสุดพลังปกป้องเธออย่างแน่นอน”

ไป๋ยี่เฟยหลับตานิดๆ ไม่ได้เอ่ยปากสักพักหนึ่ง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ไป๋ยี่เฟยพูดเสียงเบาๆว่า “ไป๋หยุนเผิงก็พูดอย่างนี้เช่นกัน”

ฉินหัวหยุดชะงักหนึ่งที จากนั้นเห็นด้วยพูดว่า “ไป๋หยุนเผิงมีพลังความสามารถถึงระดับที่สองชั้นสูง บวกกับความฉลาดของสมองเขาย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน”

ไป๋ยี่เฟยเงียบไปอีกแล้ว

ในครั้งนี้ล้วนไม่ได้เอ่ยปากโดยตลอด ฉินหัวจ้องมองเขาหนึ่งทีในความมืดพบเห็นว่าเขาไม่มีการเคลื่อนไหว ก็คิดว่าเขาหลับไปแล้ว ดังนั้นตนเองก็ค่อยๆหลับไปเช่นกัน

แต่ไป๋ยี่เฟยกลับลืมตาขึ้นมา

สิ่งที่ในใจไป๋ยี่เฟยคิดคือ: สมองของไป๋หยุนเผิงฉลาดจริงๆ แต่เขากลับไม่เคยบอกกับผมมาก่อน สภาวะแปรสภาพจะต้องระวังล่ะ?

ยังจำได้ว่าหลายเดือนก่อน เขาพาคนกับคนของเต้าจ่างและตระกูลที่มีทั้งเงินทั้งอิทธิพลยักษ์ใหญ่ทั้งสิบ ปะทะกันด้วยกำลังอาวุธอยู่ในคฤหาสน์สหพันธ์ธุรกิจ ตอนนั้นต่อสู้กันหนึ่งต่อหนึ่ง ไป๋ยี่เฟยก็เข้าสู่ สภาวะแปรสภาพแล้ว ใช้หัวของตนเองชนยอดฝีมือระดับที่สองคนหนึ่งล้มสลบไปเลย

ในเวลานั้น พวกเขาไป๋หยุนเผิงก็รู้ถึงสภาวะแบบนี้ของเขาแล้ว

แต่ว่า ไป๋หยุนเผิงกลับไม่ได้บอกกับเขา สภาวะแบบนี้ควรควบคุมอย่างไร

ดังนั้น เขาไม่พูด เพราะว่าอาการที่แปรสภาพแบบนี้ รักษาไม่หายเลยสักนิด

อย่างนั้น เป็นเช่นนี้มา จื่ออีบอกว่าให้ซาเฟยหยางไปเอายากับไป๋หยุนเผิง แท้ที่จริงก็คือหลอกไป๋ยี่เฟยอยู่

จื่ออีเพียงแค่อยากจะให้ไป๋ยี่เฟยอยู่ที่นี่ต่อเท่านั้นเอง

แต่ว่า ทำไมเขาต้องทำเช่นนี้ล่ะ?

หรือว่า หลิวเสี่ยวอิงพบเจอกับอันตรายอะไรหรือ?

......

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ฉินหัวลืมตาขึ้น ก็พบเห็นไป๋ยี่เฟยที่นอนอยู่ข้างเตียงนั้นของเขาหายไปแล้ว

ฉินหัวไปหาจื่ออีทันที

แต่อยู่ในเวลานี้ พวกเขาทั้งสองคนได้รับข้อความหนึ่งพร้อมๆกัน ข้อความที่มาจากไป๋ยี่เฟย

“ผมรู้ว่าพวกคุณไม่อยากให้ผมออกไป เพราะหวังดีกับผม ก็รู้ว่าพวกคุณมีหน้าที่รับผิดชอบที่ใหญ่กว่าจะต้องเฝ้ารักษาคลังเก็บทอง แต่ว่าผมจำเป็นต้องไปหาหลิวเสี่ยวอิง ผมจำเป็นต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ถ้าหากว่าเนื่องเพราะผมทำร้ายเธอ ผมควรไปแบกรับหน้าที่รับผิดชอบนี้”

“ทุกๆคนล้วนมีเรื่องที่ตนเองควรไปทำ มีหน้าที่รับผิดชอบควรที่จะไปแบกรับดังนั้นพวกคุณไม่ต้องเกลี้ยกล่อมผม ก็ไม่ต้องมาหาผมเช่นกัน”

หลังจากจื่ออีอ่านข้อความเสร็จโทรกลับไปทันที

ฉินหัวถอนหายใจหนึ่งทีพูดว่า “เขาปิดเครื่องแล้ว”

......

ตอนที่ไป๋ยี่เฟยพักผ่อนอยู่ก็โทรหาหลิวเสี่ยวอิงเช่นกัน แต่หลิวเสี่ยวอิงบล็อกเขาเข้าไปในบัญชีดำแล้ว ภายใต้ความจนใจ ได้เพียงแต่ส่งข้อความให้กับหลิวเสี่ยวอิง

“คุณอยู่ที่ไหนหรือ? ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

......

เขตที่สี่แห่งหลันเต่า ในมุมเล็กๆของถนนบางแห่ง หลิวเสี่ยวอิงกำลังนั่งยองๆอยู่ที่นั่น ในมือเธอถือมือถือไว้ บนมือถือแสดงให้เห็นว่าเธอกำลังพิมพ์อยู่

หลิวเสี่ยวอิงในตอนนี้งงงวยมาก

อยู่ในการประสบพบเจอเรื่องมากมายขนาดนี้ หลิวเสี่ยวอิงถือว่าไป๋ยี่เฟยกับหลี่เสว่เป็นคนที่ตนเองใกล้ชิดที่สุดแล้ว