บทที่ 763 เปลี่ยนรสชาติบ้าง

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วอยู่ มองรอบๆห้องนอน จากนั้นเขาก็พบเห็นจุดที่ไม่ปกติแล้ว

“เสี่ยวอิงล่ะ?” ไป๋ยี่เฟยถาม

หลิวเสี่ยวอิงเป็นหมอนะ อยู่ดีๆเขาล้มสลบไป คนที่สมควรอยู่ที่นี่ที่สุดก็คือหลิวเสี่ยวอิง แต่ตอนนี้หลิวเสี่ยวอิงไม่อยู่

สายตาทั้งสามคนหลบหลีก ก็ไม่มองไป๋ยี่เฟย

จากนั้นอยู่ดีๆจื่ออียิ้มพูดว่า “เมื่อกี้ฉินหัวจับปูได้หลายตัว คืนนี้สามารถเปลี่ยนรสชาติได้บ้างแล้ว”

หลังจากฉินหัวมีปฏิกิริยาขึ้นมา พยักหน้าทันที “ใช่ จับได้ทั้งหมดห้าตัว”

จื่ออีถามอีกว่า “ปูจะนึ่งดี? หรือว่าผัดไฟแรงดีล่ะ?”

ไป๋ยี่เฟยรู้ว่าพวกเขาตั้งใจเปลี่ยนประเด็นสนทนา ใจหนักอึ้งขึ้นมา ในเวลาเดียวกันยังมีลางสังหรที่ไม่ดีอย่างหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองไปยังซาเฟยหยาง

เพราะว่าไป๋ยี่เฟยรู้ว่าซาเฟยหยางจะไม่พูดโกหก

ซาเฟยหยางไม่พูดโกหกจริงๆ แต่ว่าในครั้งนี้ เขาแกล้งทำไม่เห็นเสียเลย ยอมที่จะไม่พูด

ไป๋ยี่เฟยตะลึงตาค้างเลย

จากนั้นร้อนใจถามว่า “ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เห็นสภาพ ในห้องนอนเงียบไปสักพัก จื่ออีจนใจถอนหายใจหนึ่งที พูดว่า “ร่างกายของคุณในตอนนี้อ่อนแอมาก จะต้องพักฟื้นให้ดีๆ สำหรับว่าเกิดอะไรขึ้น รอให้ร่างกายคุณพักฟื้นดีๆแล้วค่อยว่ากัน”

“บอกกับผมในตอนนี้” ไป๋ยี่เฟยใบหน้าขึงลับพูดอยู่

ฉินหัวปลอบโยนเขาทันทีพูดว่า “อย่าคิดมากขนาดนั้น วางใจพักฟื้นร่างกายก่อน”

คิดมากขนาดนั้นหรือ?

เขาคิดมากแล้วหรือ?

เพียงแค่จะถามสักหน่อยว่าหลิวเสี่ยวอิงทำไมไม่อยู่เท่านั้น

ไป๋ยี่เฟยร้อนใจจ้องมองพวกเขา โดยจิตใต้สำนึกน้ำเสียงยกระดับสูงขึ้นมาก “แม้แต่เกิดเรื่องอะไรขึ้นผมล้วนไม่รู้ ก็ให้ผมอย่าคิดมากขนาดนั้นหรือ?”

“ผมเพียงแค่อยากจะรู้ว่าหลิวเสี่ยวอิงล่ะ? เธอเป็นยังไงแล้วหรือ? ไปไหนแล้วล่ะ?”

จ้องมองจื่ออีกับฉินหัว ซาเฟยหยางจนใจพูดว่า “ก็พูดเลยดีกว่ามั้ง ปิดบังไม่นานล่ะ”

แต่ว่าฉินหัวมีความกังวลเล็กน้อยพูดว่า “ร่างกายเขาอ่อนแอเกินไปแล้ว แม้แต่สู้คนทั่วไปก็ไม่ได้”

“พูดเถอะ ช้าเร็วก็ต้องรู้” จื่ออีก็คิดอย่างปล่อยวางแล้วเช่นกัน ดังนั้นพยักหน้าแล้วพยักหน้าอีก

จากนั้นจื่ออีถอนหายใจอีกหนึ่งที เสียงเข้มพูดว่า “เสี่ยวอิงไม่เป็นไร ไม่มีอันตรายแก่ชีวิตเป็นเวลาชั่วคราว สำหรับว่าเกิดอะไรขึ้น คุณคงยังต้องถามเธอด้วยตนเองล่ะ”

ไป๋ยี่เฟยถามทันทีว่า “เธออยู่ที่ไหนหรือ?”

ทั้งสามคนส่ายหัวพร้อมกัน

จากนั้นจื่ออีจนใจพูดอีกว่า “หลังจากคุณล้มสลบไป เธอก็ออกไปเลย จากนั้นนายซาไปหาแล้ว แต่ว่าหาไม่เจอ”

ซาเฟยหยางพูดทันทีว่า “เธอน่าจะยังอยู่หลันเต่า เรือไม่ได้ขยับ”

ไป๋ยี่เฟยนิ่งอึ้งไปเลย

เป็นอย่างนี้ได้ยังไงล่ะ?

ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หลิวเสี่ยวอิงทำไมต้องออกไป ยังไม่ให้พวกเขาหาเจอด้วยล่ะ?

ระหว่างนี้ อยู่ดีๆไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกว่าในใจทรมานมาก กลับไม่รู้อีกว่าทำไม เพราะว่าเขาล้วนจำอะไรไม่ได้แล้ว

ไป๋ยี่เฟยบ่นพึมพำพูดว่า “ดังนั้น ตกลงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หลิวเสี่ยวอิงไม่มีอันตรายต่อชีวิตเป็นเวลาชั่วคราว ไป๋ยี่เฟยยังคงโล่งอกเล็กน้อยหนึ่งที จากนั้นถามอีกว่า “ผมล้มสลบไปนานขนาดไหนแล้วหรือ?”

“สามวันแล้ว” ฉินหัวพูด

ไป๋ยี่เฟยอยากจะไปหาหลิวเสี่ยวอิง ดังนั้นดิ้นรนอยากจะลงจากเตียง “ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมจะไปหาเธอถามให้ชัดเจน”

หลังจากพูดจบ เขาใช้สุดพลังทั้งตัวลงจากเตียงเดินไปยังข้างนอก ก็ไม่สนใจไยดีการขัดขวางของพวกเขาทั้งสาม

ฉินหัวร้อนใจอย่างมาก ก็เป็นห่วงมากเช่นกัน เข้าไปข้างหน้าหลายก้าว ขวางอยู่ข้างหน้าไป๋ยี่เฟยร้องตะโกนพูดว่า “ไป๋ยี่เฟยตอนนี้คุณเป็นแบบนี้อันตรายมาก คุณรู้ไหม?”

ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าจ้องมองฉินหัวเงียบไปสักพัก จากนั้นเอาจริงเอาจังพูดว่า “แม้ว่าผมจำไม่ได้แล้ว แต่ผมรู้ว่า ย่อมเกี่ยวข้องกับผมอย่างแน่นอน ผมจำเป็นต้องถามให้ชัดเจน มิฉะนั้นใจของผมอยากที่จะสงบ”