บทที่ 774 ปวดศีรษะมากๆ

ผู้หญิงคนนั้นได้ยินคำพูดนี้ เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบาๆ：“ฉันชื่อสวี่อีอี ฉันไม่มีบ้านแล้ว”

ผ่านไปชั่วครู่ สวี่อีอีก็พูดอีก：“คุณซื้อตัวฉันมา ฉันก็ต้องเป็นคนของคุณ”

ไป๋ยี่เฟยตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

จู่ๆหลิวเสี่ยวอิงก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา：“คุณควรคิดให้ดีว่าจะอธิบายเรื่องนี้กับเสว่เอ๋อยังไง”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกปวดศีรษะมากๆ“สวี่อีอี ไม่ใช่แบบนั้น คือว่าฉันแต่งงานแล้วและมีภรรยาแล้ว เอาอย่างนี้ไหม ฉันจะแนะนำหนุ่มหล่อคนอื่นๆให้เธอได้รู้จัก？”

สวี่อีอีก้มศีรษะลงและไม่พูดอะไร

ไป๋ยี่เฟยนึกถึงไป๋หู่กับเฉินอ้าวเจียว เพราะรอบตัวพวกเขายังไม่มีคนสนิทค่อยดูแลเลย

แต่ในขณะนี้ จู่ๆเขาก็นึกถึง：“ลู่หยางไง？ที่เป็นเด็กผู้ชายคนนั้น”

“กลับบ้านกันเถอะ”หลิวเสี่ยวอิงพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆ

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า นิ่งเงียบไปสักครู่และถาม：“เสี่ยวอิง คืนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่？ทำไมคุณถึงต้องจากไป？”

นี่คือเรื่องที่ไป๋ยี่เฟยอยากรู้มากที่สุด

แต่หลิวเสี่ยวอิงได้ยินคำถามนี้แล้วนิ่งไปชั่วครู่ เธออดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อย

หลิวเสี่ยวอิงนิ่งเงียบและทายาให้สวี่อีอีต่อ หลังจากพันแผลเสร็จ ก็พูดเบาๆว่า：“คุณจำสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้จริงๆเหรอ？”

“ฉันจำไม่ได้จริงๆ”ไป๋ยี่เฟยตอบ

หลิวเสี่ยวอิงขมิบปากตัวเองและพูดเบาๆ：“จำไม่ได้ก็ดีแล้ว”

“ทำไม？”ไป๋ยี่เฟยถามอีกครั้งด้วยความกังวลและงุนงง

หลิวเสี่ยวอิงพูดเบาๆว่า：“เพราะฉันก็จำไม่ได้จริงๆ”

ไป๋ยี่เฟยพูดไม่ออกชั่วครู่ จากนั้นถามว่า：“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่？ทำไมพวกคุณยอมที่จะโกหกฉัน แต่กลับไม่ยอมพูดความจริงออกมา？”

“คุณจะให้ฉันพูดยังไง？”หลิวเสี่ยวอิงถาม

ไป๋ยี่เฟยพูด：“มันเกิดอะไรขึ้นคุณก็พูดมาตามตรง”

“ได้ ถ้าฉันพูดแล้วคุณอย่าเสียใจทีหลังละกัน！”หลิวเสี่ยวอิงพูดด้วยน้ำเสียงที่โกรธขึ้นมาทันที

ไป๋ยี่เฟยกำลังจะพูดว่าตัวเองไม่เสียใจทีหลังแน่นอน จู่ๆประตูก็โดนเปิดออกทันที

จากนั้นมีเด็กผู้ชายที่เปื้อนเลือดเต็มตัวกลิ้งเข้ามา

คนๆนี้คือลู่หยาง

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกคนตกใจมากๆ

ลู่หยางล้มลงไปกับพื้น แล้วเขาก็รีบลุกขึ้นมาอีกครั้ง วิ่งตรงไปที่ด้านข้างของไป๋ยี่เฟย ร้องไห้เสียงดังและพูด：“เถ้าแก่ไป๋ รีบไปช่วยพ่อกับแม่ของฉันด้วย และพี่สาวของฉันด้วย รีบไปช่วยพวกเขาด้วย！”

......

เมื่อไป๋ยี่เฟยและคนอื่นๆมาถึงตระกูลลู่ ร้านอาหารของตระกูลลู่ก็โดนทำลายจนยับเยิน

ในห้องอาหาร ในห้องโถง บนกำแพง บนพื้นเต็มไปด้วยคราบเลือดและคนจำนวนมากเสียชีวิต

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปเลย

ลู่หยางรีบวิ่งเข้าไปในห้องโถง ตะโกนเสียงดัง：“พ่อ！แม่！”

ลู่หย่วนกับภรรยาของเขาล้มลงอยู่ในศาลา

เป็นศาลาที่ครั้งหนึ่งเคยต้อนรับไป๋ยี่เฟย

ลู่หย่วนถูกคนใช้มีดปาดคอ และมีเลือดไหลออกมาเต็มคอของเขา

และภรรยาของลู่หย่วน ก็โดนปาดคอเหมือนกัน

ภรรยาของลู่หย่วนได้เสียชีวิตแล้ว แต่ลู่หย่วนยังมีลมหายใจอยู่ เขาหายใจเฮือกสุดท้ายแล้วเหลือบมองไปที่ลู่หยาง

ไป๋ยี่เฟยรีบวิ่งเข้ามา อุ้มลู่หย่วนไว้แล้วถาม：“ใคร？ ใครเป็นคนทำ？”

ดวงตาของลู่หย่วนเป็นประกายเมื่อเขาเห็นไป๋ยี่เฟย เพราะว่าเขาเห็นความหวัง เขาจึงยื่นมือที่เปื้อนไปด้วยเลือดออกมาและพูด：“ช่วย......รีบไปช่วย......เหมียวเหมียว”

นี่เป็นความปรารถนาสุดท้ายของลู่หย่วน เพราะหลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็หมดลมหายใจไปแล้ว

ไป๋ยี่เฟยเข้าใจได้ในทันที ลู่หย่วนอดทนจนถึงวินาทีสุดท้ายก็เพื่อรอตัวเอง

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกเจ็บปวดใจมากๆ

ไป๋ยี่เฟยมาถึงเขตที่สี่ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากลู่หย่วน ถึงแม้ลู่หย่วนจะหวังให้เขาช่วยเหลือ แต่สำหรับไป๋ยี่เฟย ไม่ใช่เรื่องยากเกินความสามารถของเขา