บทที่ 773 ฉันลืมไปแล้ว

“แม้แต่ครอบครัวของคุณ ตระกูลหงก็คงไม่ปล่อยไว้！”

“คุณคิดให้รอบคอบก่อน คุณรับผิดชอบไหวไหม？”

ดูเหมือนพิธีกรประมูลยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกตัวเองมีพลังมากขึ้น แต่เมื่อพบว่าไป๋ยี่เฟยเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด ค่อยๆเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าวๆ ทำให้พิธีกรประมูลตื่นตระหนก

“คุณ......คุณคิดจะทำอะไร？พวกเราเป็นคนของตระกูลหง......”

“ตูม！”

พิธีกรประมูลยังไม่ทันพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็เดินมาถึงด้านหน้าของเขาและต่อยเขาทันที พิธีกรประมูลปลิวออกไป ชนเข้ากับกำแพงที่อยู่ด้านหลัง

“เอื้อก！”

พิธีกรประมูลจะล้มลงกับพื้น ก็กระอักเลือดออกมาทันที

ไป๋ยี่เฟยเดินมาด้านหน้าเขาอีกครั้ง ใช้สายตาก้มมองเขาอย่างเหยียบหยาม พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา：“คนที่ไม่มีคุณธรรม ต้องตาย！”

หลังจากพูดจบ ไป๋ยี่เฟยใช้เท้ากระทืบลงไปทันที

“ตูม！”

การกระทืบครั้งนี้ทำให้พิธีกรประมูลจมลงไปในพื้นดิน พิธีกรประมูลไม่มีโอกาสได้พูดอะไรเลย เขาเสียชีวิตทันที

จากนั้น ไป๋ยี่เฟยหันหลังแล้วจ้องมองไปที่ท่านฉวี่

ท่านฉวี่กำลังหมุนล้อรถเข็นของตัวเอง พยายามหนีออกไปข้างนอก

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้ไล่ตามเขาไป แต่กลับเดินไปด้านหน้าหลิวเสี่ยวอิง เขาดึงโซ่ของกรงเหล็กอย่างแรง และเขาใช้แรงอีกครั้ง เสียง“โครม”ดังขึ้น โซ่ก็โดนดึงแล้วหักออกจากกันทันที

......

เมื่อหลิวเสี่ยวอิงเห็นไป๋ยี่เฟยแปรสภาพอีกครั้ง เธอตะลึงไปเลย

ภาพในคืนนั้นก็ปรากฏออกมาในสมองของเธออีกครั้ง

ไป๋ยี่เฟยเอื้อมมือไปบีบคอของเธอ แค่เขาใช้แรงนิดเดียว หลิวเสี่ยวอิงก็จะเสียชีวิตทันที

แต่ตอนนี้ จู่ๆหลิวเสี่ยวอิงก็ไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลย

ถึงแม้ตอนนี้เธอรู้สึกว่าไป๋ยี่เฟยเหมือนคนแปลกหน้า แต่เธอกลับรู้สึกผ่อนคลายอย่างอธิบายไม่ถูก

หลิวเสี่ยวอิงยื่นคอของตัวเองไปข้างหน้า เธอหลับตาลง ให้ไป๋ยี่เฟยมีโอกาสได้ลงมือ

แต่ผ่านไปชั่วครู่

“ตุ๊บ！”

ไป๋ยี่เฟยหมดสติล้มลงกับพื้น

......

ไป๋ยี่เฟยฝันอีกครั้ง

เขาฝันเห็นสถานที่หนึ่งที่เขาไม่รู้จัก รู้สึกเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่ง และในนี้มีแต่เพียงเขากับหลิวเสี่ยวอิง

หลังจากไป๋ยี่เฟยเห็นหลิวเสี่ยวอิงเขาก็ถามอย่างตื่นเต้นว่า：“คืนนั้นเกิดอะไรขึ้น？”

“ฉันลืมไปแล้ว”หลิวเสี่ยวอิงพูด

ไป๋ยี่เฟยถามอีกครั้ง：“ทำไมคุณถึงลืม แล้วทำไมคุณต้องจากไปด้วย？”

หลิวเสี่ยวอิงกังวลใจมากและตะโกน：“ฉันบอกแล้วไง ฉันลืมไปหมดแล้ว！”

ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปเลย

เมื่อเขาต้องการถามอีกครั้ง จู่ๆหลี่เสว่ก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขา มองพวกเขาด้วยความรู้สึกน้อยใจ

ไป๋ยี่เฟยอยากจะอธิบาย แต่ไม่รู้จะอธิบายยังไง เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาอยากจะถามหลิวเสี่ยวอิงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เขาก็อึ้งไปเลย เพราะถ้าเขาไปถามหลิวเสี่ยวอิงก็เท่ากับว่าเขาไม่สนใจหลี่เสว่ และหลี่เสว่ก็คงเสียใจมากๆ

ดังนั้นเขาจึงลังเล สับสนและร้อนใจมากๆ

จากนั้น ไป๋ยี่เฟยก็ตื่นขึ้นมา

ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นนั่งทันที พบว่าตัวเองแค่ฝันไป

เมื่อเขาสงบลง มองไปรอบๆ พบว่าตัวเองอยู่ในห้องมืดๆขนาดเล็ก

“ฉันอยู่ที่ไหน？”

“คุณตื่นแล้วเหรอ？”