บทที่772 งานประมูล

เมื่อพิธีกรประมูลได้ยินคำพูดของไป๋ยี่เฟย เขาก็ครุ่นคิดทันที

ในขณะที่พิธีกรประมูลคิดอยู่และยังไม่ได้คำตอบ ท่านฉวี่ก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า：“ใครจะรู้ว่าสิ่งที่คุณพูดมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ถ้าคนของตระกูลหงตามคุณไปแล้ว เอาเงินกลับมาไม่ได้ ตระกูลหงก็จะสูญเสียหนักมาก

เมื่อพิธีกรได้ยินคำพูดนี้ เขาก็รีบเงยหน้าขึ้นและจ้องมองไป๋ยี่เฟยด้วยสายตาเย็นชา：“ไอ้สารเลว คุณนึกว่าคนของตระกูลหงหลอกง่ายใช่ไหม？”

ไป๋ยี่เฟยกังวลขึ้นมาทันที“ถ้าไปแล้วไม่ได้รับเงิน จะลงโทษฉันยังไงก็แล้วแต่ตระกูลหง”

“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร？”พิธีกรประมูลพูดอย่างเย็นชา“ต่อให้คุณตายไป ตระกูลหงของเราก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากคุณ？”

“เมื่อสักครู่คุณประมูลผู้หญิงไปหนึ่งคนใช่ไหม？เอาอย่างนี้แล้วกัน งานประมูลจะจัดขึ้นทุกๆสามวัน ถ้าคุณต้องการ ก็มาประมูลใหม่ได้ในอีกสามวันข้างหน้า ถึงตอนนั้นก็มีผู้หญิงสวยๆแบบนี้เหมือนกัน

“ถึงตอนนั้น คุณเตรียมเงินมาเยอะๆ มีผู้หญิงให้คุณได้ประมูลแน่นอน”

“ดังนั้น ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เป็นของท่านฉวี่”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ไป๋ยี่เฟยยิ่งกังวลมากๆ ตะโกนเสียงดังออกมา“ไม่ได้！ฉันต้องการเธอ ฉันต้องได้เธอ！”

ท่านฉวี่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา：“ถ้าคุณต้องการ คุณก็เอาเงินออกมา ถ้าตอนนี้คุณสามารถเอาทองคำออกมาได้เยอะขนาดนั้น ฉันจะยกเธอให้คุณทันที”

ไป๋ยี่เฟยพูดอะไรไม่ออก

พิธีกรมองหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชาและไม่สนใจเขาอีก เขาประกาศสิ้นสุดการประมูลทันที

บรรดาผู้คนที่ประมูลสินค้าได้ก็ใช้หมายเลขตัวเองในงานประมูลเพื่อไปจ่ายเงินและรับสินค้า

บอดี้การ์ดของท่านฉวี่เข็นเขาไปที่ด้านหน้าของหลิวเสี่ยวอิง

หลังจากที่หลิวเสี่ยวอิงเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเธอก็เขย่ากรงเหล็กอย่างแรง ตะโกนเสียงดัง：“ช่วยฉัน ช่วยฉันด้วย！”

พิธีกรประมูลนึกว่าเธอตื่นตัว รีบใช้แส้เฆี่ยนเธอทันที

“เพี๊ยะๆๆ......”

เสียงตะโกนของหลิวเสี่ยวอิงและเสียง‘เพี๊ยะๆๆ’ของแส้ทำให้ไป๋ยี่เฟยได้สติกลับมา

เขามองไปที่เวที มองเห็นหลิวเสี่ยวอิงถูกเฆี่ยน เมื่อเห็นหลิวเสี่ยวอิงกรีดร้องอย่างคนสิ้นหวัง และมองเห็นท่านฉวี่ใช้มืออันเหี่ยวแห้งของเขากำลังจะไปจับหลิวเสี่ยวอิง

ไป๋ยี่เฟยตะโกนด้วยความโกรธ：“หยุดเดียวนี้！”

ไป๋ยี่เฟยอยากจะวิ่งขึ้นไปบนเวที แต่โดนลู่หยางจับไว้

ลู่หยางไม่เคยคาดคิดว่าไป๋ยี่เฟยจะเคยล่วงเกินผิดใจกับท่านฉวี่ ตอนนี้ยังจะล่วงเกินผิดใจกับตระกูลหงอีก เขาตกใจและรีบหยุดไป๋ยี่เฟยไว้：“เถ้าแก่ไป๋ อย่าใจร้อน！”

ลู่หยางอายุแค่สิบห้าปี ไม่มีพละกำลังมากนัก แต่ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยหมดเรี่ยวแรง ทำให้ลู่หยางหยุดไป๋ยี่เฟยอย่างง่ายดาย

ในขณะนี้

“ตูม！”

ไป๋ยี่เฟยโดนคนเตะจนปลิวออกไป

เป็นเพราะลู่หยางหยุดเขาไว้ ทำให้สองคนปลิวออกไปพร้อมกัน

เป็นเพราะก่อนหน้านี้ไป๋ยี่เฟยตะโกนให้เขาหยุด ท่านฉวี่และคนอื่นๆก็ได้ยิน เมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยพยายามจะขึ้นมา ทำให้บอดี้การ์ดของท่านฉวี่เดินขึ้นไปข้างหน้า วิ่งลงเวทีไป เขาเตะไปที่หน้าท้องของไป๋ยี่เฟย

ทำให้เขาทั้งสองคนโดนเตะจนปลิวออกไปพร้อมกัน

บอดี้การ์ดพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามและเย็นชา：“แม่งเอ๊ย แกไม่มีทั้งเงิน ไม่มีทั้งความสามารถ ยังกล้ามาแย่งของกับท่านฉวี่อีกเหรอ？แกมันก็เป็นแค่เศษสวะ！”

ผ่านไปชั่วครู่ เสียง“โครม”ดังขึ้น

ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นมาจากกองเก้าอี้

ไม่เพียงแค่นั้น ดวงตาของไป๋ยี่เฟยเปลี่ยนเป็นสีแดง เส้นผมของเขาก็ค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีขาว

บอดี้การ์ดเห็นไป๋ยี่เฟยในลักษณะนี้ อึ้งไปชั่วครู่

ผ่านไปชั่วครู่ บอดี้การ์ดก็หัวเราะเย้ยหยันและพูดอย่างดูถูก：“แม่งเอ๊ย แกกล้าขู่ฉันเหรอ？แกคิดว่าแค่ใส่คอนแทคเลนส์แล้วฉันจะจำแกไม่ได้เหรอ？”

จากนั้น บอดี้การ์ดก็วิ่งไปอยู่ด้านหน้าของไป๋ยี่เฟย ยกมือขึ้นมาแล้วชกไปที่ไป๋ยี่เฟย

“ตุ๊บ！”

หมัดนี้โดนใบหน้าของไป๋ยี่เฟยอย่างจัง แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

ไม่เพียงแค่นั้น บอดี้การ์ดยังรู้สึกว่าคนที่เจ็บปวดไม่ใช่ไป๋ยี่เฟย แต่กลับเป็นมือของตัวเอง

เมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยในลักษณะนี้ จู่ๆบอดี้การ์ดก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที