บทที่ 782 ซับซ้อนอยู่ในใจมาก

คนทั้งสองกลุ่มรวมกันเป็นห้าสิบถึงหกสิบคน ทำให้ห้องหรูหราแห่งนี้ดูค่อนข้างแออัดมาก

ไป๋ยี่เฟยมองดูผู้คนในห้อง และตกใจมาก “ทำไมพวกคุณถึงมากันทั้งหมด? ”

“ไม่ใช่ ผมกลับมาที่เมืองหลวงแล้วเหรอ?”

เย่ฮวนยิ้มเล็กน้อย ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่ ตอนนี้เราอยู่ที่หลันเต่า”

หลังจากหยุดชั่วคราว เย่ฮวนก็พูดอีกครั้งว่า “ตอนที่คุณอยู่ที่เมืองหลวงก่อนหน้า ผมยังอยู่ในเมืองเทียนเป่ย และตามไม่ทัน ในคราวนี้ผมไม่จะปล่อยให้พลาดอีกแล้ว เพราะยังไงเราก็เคยมีข้อตกลงกันอยู่”

ในเวลานั้นเย่ฮวนและไป๋ยี่เฟยได้ทำข้อตกลงกัน และเมื่อพวกเขามาถึงเมืองหลวง พวกเขาก็จะกลายเป็นพันธมิตรกัน

และในเวลานั้นไป๋ยี่เฟยไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก ไม่ได้คาดคิดว่าเย่ฮวนจะมาจริงๆ

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับเรื่องนี้ และที่ทำให้เขาประหลาดใจมากที่สุดก็คือหลินขวาง

ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นนั่งจากเตียงนอน จากนั้นเปิดผ้าห่มขึ้นมา ลงจากเตียงนอน แล้วมองหลินขวางที่ไร้อารมณ์

เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ หลินขวางยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า “อย่าคิดมากเกินไป เรื่องมันไม่เกี่ยวกัน คุณก็รู้จักผมดี”

หลังจากได้ยินคำพูดนี้ ไป๋ยี่เฟยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเบาๆ

และในเวลานี้ เขาก็เริ่มมีความมั่นใจในทันใด ไม่เพียงแต่จะกำจัดตระกูลหง แม้ว่าเขาจะโค่นล้มหลันเต่าทั้งหมด มันก็ยังเป็นไปได้

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็ถามว่า “แล้วตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกัน?”

“ฐานที่มั่นของสหพันธ์ธุรกิจในเขตสี่” จางหัวปินตอบอย่างเฉยเมย

“สหพันธ์ธุรกิจงั้นเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยตกใจในทันใด

จางหัวอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องของเหลียงเหว่ยชาวและนักพรตเต๋าได้ถูกเปิดเผยไปแล้ว และตำแหน่งของประธานสหพันธ์ธุรกิจของนักพรตเต๋าได้ถูกเตะออกอย่างเป็นทางการแล้ว ประธานสหพันธ์ธุรกิจคนปัจจุบันคือสวี่ชาง”

“ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลไปเลย และอีกอย่างนักพรตเต๋าก็นึกไม่ถึงหรอกว่าพวกเราจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่”

สวี่ชางและนักพรตเต๋าไม่ใช่คนพวกเดียวกัน ดังนั้นดูเหมือนว่าจะสามารถวางใจได้บ้าง

ในความเป็นจริงหลังจากที่ไป๋ยี่เฟยจากไป จื่ออีก็โทรหาเฉินอ้าวเจียว จากนั้นเฉินอ้าวเจียวก็บอกไป๋หยุนเผิงไปอีกครั้ง

แต่ไม่ได้คาดคิดเลยว่า หลี่เสว่จะได้ยินพอดี

ดังนั้นหลี่เสว่จึงพูดว่า “ตัวฉันอยู่ในตระกูลไป๋ และไม่ต้องการการป้องกัน พวกคุณสามารถรวบรวมทุกคนของไป๋ยี่เฟย จ้างเรือโดยเร็วที่สุด และไปที่หลันเต่าเพื่อช่วยเขา”

ในเวลานั้นสวี่ชางยังได้ให้ที่อยู่แก่พวกเขาด้วย โดยบอกว่าหากไม่มีที่พักชั่วคราวพวกเขาก็สามารถอยู่ที่นี่ได้ ซึ่งเป็นฐานที่มั่นของสหพันธ์ธุรกิจในเขตสี่

ดังนั้น ไม่ว่านักพรตเต๋าจะคำนวณอย่างไร เกรงว่าก็จะนึกไม่ถึงว่าพวกเขาซ่อนตัวอยู่ในฐานที่มั่นของสหพันธ์ธุรกิจ

หลังจากชี้แจงเรื่องนี้แล้ว ไป๋ยี่เฟยก็พยักหน้า

ในเวลานี้ ไป๋หู่ถามว่า “จะจัดการกับเด็กชายคนนี้อย่างไร?”

“เด็กชายเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยผงะไปครู่หนึ่ง และหลิวเสี่ยวอิงก็อธิบายทันทีว่า “คุณเป็นลมหลังจากที่คุณหนีออกจากตระกูลหง ในเวลานั้นลู่หยางก็ตามมาด้วย และต้องการจะฆ่าคุณ”

ไป๋ยี่เฟยเงียบหลังจากได้ยิน

ต่อมา ลู่หยางก็ถูกนำตัวเข้ามา

“พัพฟ์!”

ลู่หยางไม่เคยเห็นการต่อสู้ครั้งใหญ่เช่นนี้มาก่อน และขาของเขาอ่อนลง ตกใจมากจนคุกเข่าลงบนพื้นทันทีหลังจากเข้ามา

เมื่อเห็นเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยก็ช่วยเขาลุกขึ้นและพูดว่า “ต่อไปอย่าหาเรื่องเขาอีกแล้ว”

ไป่หู่ไม่เห็นด้วยและกล่าวว่า “เขาอยากจะฆ่าคุณนะ!”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวเล็กน้อย แล้วถอนหายใจและกล่าวว่า “ที่พ่อแม่ของเขาเสียชีวิต มันเป็นเพราะผมจริงๆ ดังนั้นจึงไม่สามารถโทษเขาได้”

ลู่หยามองไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยความประหลาดใจ

ไป๋ยี่เฟยมองดู และพูดเบาๆ ว่า “ถ้าอยากจะฆ่าผมก็ได้ ผมจะให้โอกาสคุณ และแม้กระทั่งช่วยหาอาจารย์ที่จะสอนเจ้า แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

“สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ ช่วยพี่สาวของคุณออกมา และแก้แค้นให้พ่อแม่คุณ และกำจัดตระกูลหง”

“หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จแล้ว ถ้าคุณยังอยากจะฆ่าผมอีก คุณก็สามารถมาหาผมได้ตลอดเวลา”

หลังจากพูดคำเหล่านี้ ก็มีเสียงสะอื้นเบาๆ ดังมาจากในห้อง

ลู่หยางร้องไห้