บทที่ 783 ยอดฝีมือระดับที่สอง

หลิวเตาไม่ได้ใส่ใจเลย มันเป็นแค่บุหรี่ตัวหนึ่ง กระแทกโดนหน้าก็ปล่อยให้มันโดนไป และมันก็ไม่ปวดเลย ดังนั้นเขาจึงไม่หลบเลย และโต้กลับไปที่เฉินอ้าวเจียวโดยตรง

อย่างไรก็ตาม เขาคิดผิด

เมื่อบุหรี่กระแทกใส่ใบหน้าของเขาจริงๆ หลิวเตาก็ตกใจมาก

จากนั้น มีอาการเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนใบหน้าของเขา

ความเจ็บปวดแบบนั้นไม่ใช่บุหรี่ที่กระแทกโดนใบหน้า แต่เป็นแท่งเหล็กแท่งหนึ่ง

ดังนั้นหลิวเตาจึงหลับตาลงโดยจิตสำนึก และด้วยเหตุนี้หมัดของเขาจึงไม่ขยับไปข้างหน้าต่ออีกเลย

เฉินอ้าวเจียวยกเท้าขึ้นโดยตรง และเตะเข้าไปอย่างดุเดือด และอีกฝ่ายก็บินออกไปโดยตรง

หลิวเตาได้รับการประคองตัวจากสหายของเขา ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมบนใบหน้าของเขา “ปรากฏว่าเธอก็เป็นผู้ยอดฝีมือระดับที่สองเช่นกัน!”

เพื่อนของเขาเหลือบมองหลิวเตา และพูดด้วยความประหลาดใจว่า “พี่เตา ใบหน้าของคุณ!”

หลิวเตาเหยียดมือของเขาออกเพื่อสัมผัสมัน และสัมผัสโดนเลือดที่เต็มไปในมือ บุหรี่ธรรมดาตัวนั้น ถูกสอดเข้าไปในเนื้อโดยตรงบนใบหน้าของเขา

การแสดงออกของหลิวเตามืดมนมาก เขาจับจ้องไปที่เฉินอ้าวเจียว แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ยอดฝีมือระดับที่สองแล้วยังไง? เราสองคนก็ใช่เหมือนกัน ผมไม่เชื่อหรอกว่าสองคนจะไม่สามารถเอาชนะคนหนึ่งได้? ”

ทั้งสองจึงมองหน้ากัน และพยักหน้าเล็กน้อย

ทั้งสองพูดกันโดยไม่หลบเลี่ยง เฉินอ้าวเจียวได้ยิน และพูดอย่างเฉยเมยว่า “โอ๊ย จะต่อสู้ด้วยคนเยอะเอาชนะคนน้อยงั้นหรือ?”

“ใช่แล้วไง?” สหายของหลิวเตาเยาะเย้ย “ที่นี่คือหลันเต่านะ ในสถานที่อย่างหลันเต่า ใครแม่งจะไปสนใจว่าคนเยอะหรือคนน้อยกัน?”

“ตราบใดที่ฆ่าคุณให้ตาย ใครจะรู้? แม้ว่าจะรู้แล้ว ใครกล้ายั่วยวนพวกเรา? ”

เฉินอ้าวเจียวได้ยินคำพูดนี้ แกล้งทำเป็นตกใจและประหลาดใจมาก จากนั้นก็เข้าใจแนวทางอย่างชัดเจน “เป็นแบบนี้นี่เอง อยู่ในหลันเต่าไม่ว่าจะทำเรื่องเลวร้ายอะไร ก็ไม่ต้องกังวลว่าคนอื่นจะรู้!”

เมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของเฉินอ้าวเจียว หลิวเตาและเพื่อนของเขาก็เย้ยหยันอย่างดูถูก

เมื่อมองไปที่รูปร่างหน้าตาของเฉินอ้าวเจียว คือคนที่อยู่ข้างนอก ซึ่งไม่รู้กฎของหลันเต่าเลย และยังกล้าที่จะมายั่วโมโหพวกเขา มันคือการรนหาที่ตายจริงๆ เลย!

แต่อย่างไรก็ตาม จู่ๆ เฉินอ้าวเจียวก็แสยะยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้ว”

“ไป ฆ่าพวกมันไปซะ!”

เฉินอ้าวเจียวชี้ไปที่หลิวเตาสองคน

หลิวเตาและเพื่อนของเขาต่างตกตะลึง และมองไปรอบๆ พร้อมกัน แต่ไม่พบว่ายังจะมีคนอยู่ที่นี่อีกด้วย ดังนั้นหลิวเตาจึงเยาะเย้ย “โชว์ความเข้มแข็งที่ว่างเปล่า? ”

“ไม่ใช่เลย!”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากข้างหลังของเขา

หากกำลังเผชิญหน้ากัน ยอดฝีมือระดับที่สองต่อกับยอดฝีมือระดับที่สาม มันจะพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง แต่ถ้าเป็นการลอบสังหาร ก็ไม่สามารถสรุปได้แล้ว

เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น มีดโค้งด้ามหนึ่งก็ปรากฏขึ้นอยู่ข้างหลังหลิวเตา

ข้างผนังโรงแรมมีกองกล่องกระดาษเสียที่ทรุดโทรมอยู่กองหนึ่ง

มีดโค้งถูกยิงออกจากกองกล่องกระดาษเสีย และในขณะเดียวกัน ก็มีบุคคลคนหนึ่งกระโดดออกมาจากข้างในนั้นด้วย

หลิวเตาและเพื่อนของเขาตกตะลึงในเวลาเดียวกัน และก้าวถอยหลังไปโดยจิตสำนึก

แต่ในขณะนั้น จู่ๆ พวกเขาก็รู้สึกถึงมีบางสิ่งอยู่ที่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา และเมื่อมองลงไป ก็พบว่ามีเชือกสองเส้น ที่พันรอบข้อเท้าพวกเขาไว้

ทั้งสองตกใจ เมื่อรู้ว่าตัวเองถูกหลอก และแต่ละคนก็หยิบอาวุธออกมา และอยากจะตัดเชือกทิ้ง

แต่ในขณะนั้น จู่ๆ ก็มีคนสองสามคนปรากฏขึ้นมา พวกเขาไม่ได้โจมตีหลิวเตาและสหายของเขา แต่ลงมือกับมีดในมือของพวกเขา

“แด๊ด!”

“แด๊ด!”

เสียงการประชุมอาวุธดังขึ้น

ในเวลาเดียวกัน เนื่องจากไม่มีเวลาตัดเชือกทิ้ง เชือกที่อยู่บนพื้นก็ถูกคนดึงขึ้นมา และรัดให้แน่น ทั้งสองก็เสียการทรงตัว และล้มถอยหลังไปทันที

ในขณะนี้ บุคคลแรกที่ปรากฏตัวเป็นคนแรกได้มาถึงด้านข้างของพวกเขาแล้ว และโยนมีดโค้งของเขาออกมาอีกครั้ง

“อ๊ะ!”

สองเสียงกรีดร้องสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน

ผู้ยอดฝีมือระดับที่สองที่มีความแข็งแกร่งสูงสองคน ก็ถูกตัดขาทิ้งโดยตรงโดยยอดฝีมือระดับที่สาม