บทที่ 784 โรงงานเหมืองทอง

สวีลั่งไม่ได้สนใจ เขาออกจากโรงแรมหลังจากที่พูดจบทันที

หลังจากที่เห็นสวีลั่งเดินออกมา เฉินอ้าวเจียวก็มองไปที่สวีลั่ง และพูดว่า “คุณเป็นนักฆ่าคนหนึ่งจริงๆ เหรอ? ”

“หุบปาก!” สวีลั่งเหลือบมองไปที่เฉินอ้าวเจียว

เฉินอ้าวเจียวพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันพูดอย่างจริงจังนะ และอีกอย่าง ฉันพบว่า นับวันคุณก็ยิ่งเหมือนน้องชายคนเล็กมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว”

...........

ในเวลาเดียวกัน สิ่งเดียวกัน ก็เกิดขึ้นในที่ต่างๆ ในเขตสี่

ตอนนี้หลินขวางเป็นหัวหน้าของตระกูลหลินแล้ว เขาได้ครอบครองทรัพยากรทั้งหมดที่หลินยู่ชังเคยมีทั้งหมด ดังนั้น บอดี้การ์ดที่เขาสามารถนำมาได้เป็นผู้ยอดฝีมือทั้งหมด รวมถึงผู้ยอดฝีมือระดับที่สองสามคนและผู้ยอดฝีมือระดับที่สามมากกว่าสิบคน

ในเขตสี่ ในโรงงานเหมืองทองคำร้างแห่งหนึ่ง

มีคนนอนอยู่บนพื้นเต็มไปทั่วพื้นในที่นี้ ล้วนแต่เป็นบอดี้การ์ดของตระกูลหงทั้งหมด

หนึ่งในสองผู้ยอดฝีมือระดับที่สองของสหพันธ์ธุรกิจที่นำทีมเสียชีวิตไปแล้ว และอีกหนึ่งคน กำลังคุกเข่าอยู่ต่อหน้าหลินขวางและขอความเมตตาอย่างบ้าคลั่ง

หลินขวางยืนอยู่ตรงทางเข้าถ้ำเหมือง จ้องมองเข้าไปในถ้ำเหมืองด้วยสายตาที่มีความสุข จากนั้นก็ก้มตัวลงไปหยิบก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่ง โยนเข้าไปข้างใน และมีเสียง 'ปอนด์' ดังขึ้นมา

จากนั้น ผู้ยอดฝีมือระดับที่สองที่อยู่ถัดจากเขา เห็นคนที่อยู่ตรงหน้าเขาที่ขอความเมตตา และถามอย่างระมัดระวังว่า “ผู้เฒ่า คุณคิดว่าควรจัดการกับมันอย่างไร?”

หลินขวางกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “แม้ว่าตระกูลหลินของเราจะสูญเสียครั้งใหญ่ ต้องการทรัพยากรเพิ่มเติมเพื่อชดเชยที่มากขึ้น แต่ว่า..........”

“ผมจะเดินตามรอยเท้าเก่าของพ่อผมไม่ได้”

“ท่านผู้เฒ่า เข้าใจแล้วครับ” ผู้ยอดฝีมือระดับที่สองคนนั้นพยักหน้าทันที

จากนั้นเขาก็ขยิบตาให้กับผู้ชายที่อยู่ข้างๆ

ผู้ใต้บังคับบัญชาคนนั้นก็ลงมืออย่างรู้ทัน ต่อมา ก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง

“อ๊ะ!”

............

ในเวลาเดียวกัน ในเขตที่อยู่อาศัยธรรมดา คนในตระกูลหงจำนวนมากก็ล้มลงเช่นกัน แม้ยังมีลูกน้องของนักพรตเต๋าอีกด้วย และก็แค่ผู้ยอดฝีมือระดับที่สองสองคนเท่านั้นเอง

ทั้งหมดนี้ เย่ฮวนเป็นผู้พาคนทำเอง

เย่ฮวนเองไม่ได้มีพลังการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แต่ลูกน้องของเขาได้ถูกส่งจากเย่เจี่ยทั้งหมด

เหตุผลที่เย่เจี่ยทำตัวเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ขนาดนี้ เพราะจากเหตุการณ์ที่เมืองหลวง เขาเห็นศักยภาพของไป๋ยี่เฟย ถ้าเขาอยากจะเป็นหัวหน้าของตระกูลเย่จริงๆ งั้นก็จะต้องทำการเลือกในเรื่องบางอย่าง

ดังนั้น เขาจึงเลือกเย่ฮวน

และที่เย่ฮวนช่วยไป๋ยี่เฟยผ่านเหตุการณ์นี้ จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็จะช่วยเย่ฮวนในอนาคต อย่างแน่นอน

หากพูดขึ้นมาจริงๆ ไป๋ยี่เฟยก็รู้ชัดเจนอยู่เช่นกัน แต่เขาไม่ได้เกลียดมันเลย เพราะเขายังมีความช่วยเหลืออยู่ในเมืองหลวงบ้าง และสามารถมั่นใจได้มากขึ้น

..........

ในลานบ้านของตระกูลหงที่ไหนสักแห่ง

ลู่เหมียวเหมียวนั่งอยู่บนม้านั่งหินร้องสะอื้นเสียงเบา และกระตุกไหล่ ดูเหมือนว่าจะร้องไห้แบบเศร้าโศกมาก

ข้างๆ เธอมีผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่ รูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนี้ก็สวยมากด้วย

ผู้หญิงคนนั้นตบหลังของลู่เหมียวเหมียวอย่างเบาๆ เพื่อปลอบโยนเธอ

ลู่เหมียวเหมียวร้องไห้เสียงดังออกมาทันที “พี่สาว พวกเขาฆ่าพ่อแม่! ฆ่าพ่อแม่!”

“เราไม่มีพ่อแม่อีกต่อไปแล้ว!”

ลู่เหมียวเหมียวเห็นด้วยตาของเธอเองว่าตระกูลหงฆ่าพ่อของเขาด้วยมีดอย่างไร และก็ฆ่าแม่ของเธอด้วยมีดอย่างไร

ถูกต้อง ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าก็คือพี่สาวของลู่เหมียวเหมียว คือลูกสาวคนโตของลู่หย่วน ลู่เชี่ยน

เมื่อลู่เชี่ยนได้ยินคำพูดของลู่เหมียวเหมียว หัวใจของเธอก็กระตุกขึ้นมา น้ำตาก็ไหลลงมาจากที่มุมดวงตาของเธอโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าใดๆ

แต่เธอไม่ได้ร้องไห้เสียงดังเหมือนลู่เหมียวเหมียว เธอกัดริมฝีปากของตัวเองไว้แน่นๆ กอดลู่เหมียวเหมียวไว้ในอ้อมกอดของเธอ แล้วพูดอย่างเบาๆ ว่า “ไม่ต้องกลัวเหมียวเหมียว มีพี่สาวอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครทำร้ายคุณอย่างแน่นอน ไม่ต้องกลัว”

ลู่เชี่ยนไม่กล้าพูดถึงในเรื่องของการแก้แค้น เพราะเธอรู้ว่าเป็นหงฉีที่ฆ่าพ่อแม่ของเธอ และในเวลาเดียวกันก็เป็นเจตนาของหงฟ่านพ่อตาของเธอด้วย หากไม่ได้รับคำสั่งจากพวกเขา แล้วจะฆ่าพ่อแม่ของเธอได้อย่างไร?

และตระกูลหงก็ไม่ต่างจากจักรพรรดิอยู่ในพื้นที่สี่ พวกเขาอยากจะแก้แค้น มันก็เป็นเพียงความคิดที่เกินความจริงเท่านั้นจริงๆ เลย

ในตอนนี้สิ่งที่เธอสามารถทำได้ก็มีเพียง พยายามปกป้องน้องสาวของเธอให้ดีที่สุด