บทที่ 790 เธอก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไป

เมื่อลู่เชี่ยนตื่นขึ้นมาไม่มีใครอยู่ที่นั่นแล้ว เธอรู้ว่าหลฉีต้องพาตัวลู่เหมียวเหมียวออกไป ดังนั้นเธอจึงออกค้นหาหงจุนอย่างใจจดใจจ่อไปทั่ว อยากให้หงจุนหยุดหลฉี แต่เธอมาถึงที่นี่ แต่กลับเห็นฉากดังกล่าว

ในขณะที่ร้องไห้ ลู่เชี่ยนก็พูดกับลูเหมียวเหมียวไปด้วยว่า “เหมียวเหมียว ฉันรู้ว่าคุณมีความเกลียดชังต่อตระกูลหงมาก และฉันก็มีความเกลียดชังมากกว่าคุณอีกด้วย”

“ฉันก็ยอมรับว่า ตอนนั้นฉันไม่อยากจะแต่งงานกับเขา แต่..........”

“เขาคือสามีของฉัน สามีที่อยู่ด้วยกันมาสามปีกว่า”

“ถึงรูปลักษณ์เขาจะดูไม่ดี และฉันก็เกลียดเขา แต่เขาปฏิบัติกับฉันดีมากตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่ใช่ต้นไม้ที่ไม่มีความรู้สึก ดังนั้น........”

“เหมียวเหมียว ปล่อยเขาไปเถอะ”

ลู่เหมียวเหมียวส่ายหัว คำพูดเหล่านี้ทำให้ลู่เหมียวเหมียวโกรธมาก ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้?

เธอตะโกนด้วยความโกรธว่า “พี่สาว พวกเขาฆ่าทั้งครอบครัวของเรานะ คุณจะให้ฉันปล่อยเขาไปได้อย่างไร? เขาเป็นศัตรูของเรานะ!”

ลู่เชี่ยนส่ายหัวอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ไม่ ไม่ใช่ หงฟ่านและหงฉีที่ฆ่าตระกูลลู่ของเรา เขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลย”

“ไปหาหงฟ่านแล้ว ถึง........”

“ไม่!” ดวงตาของลู่เหมียวเหมียวเป็นสีแดง และเสียงของเธอสั่น แต่ด้วยร่องรอยของความมุ่งมั่น “ตราบใดที่เป็นคนของตระกูล พวกเขาก็เป็นศัตรูของเราทั้งหมด ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร! ควรจะต้องตาย!”

ในขณะนี้ ลู่เหมียวเหมียวก็มีความกล้าหาญขึ้นมา และทันใดนั้นก็ยกมีดขึ้นกำลังจะฟันมันลงไป

เมื่อเห็นเช่นนี้ ลู่เชี่ยนก็ปกป้องต่อหน้าหงจุน เปิดแขนของเธอและพูดอย่างเฉียบขาดว่า “ถ้าคุณจะฆ่าก็ฆ่าฉันไปด้วยเลย!”

มีดของลู่เหมียวเหมียวหยุดกลางอากาศ

ในขณะนั้น จู่ๆ ก็มีมือยื่นออกมาและคว้าข้อมือของลู่เหมียวเหมียวไว้

ไป๋ยี่เฟยถือมีดในมือของเธออีกข้างหนึ่ง ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ผมสามารถให้ใครมาลากเธอออกไปได้ คนคนนี้ก็จะตายได้ แต่ถ้าเขาตายไปแล้ว เธอก็คงอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว”

ลู่เหมียวเหมียวมองไปที่ไป๋ยี่เฟย ในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและตกใจ

“เดี๋ยวผมจัดการเอง” ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆ

ไป๋ยี่เฟยรู้ดีว่า แม้ว่าจะไม่เต็มใจในตอนแรกสักเท่าไหร่ คนสองคนจะมีความรู้สึกบางอย่างต่อกัน หลังจากอยู่ด้วยกันมานาน ไม่จำเป็นต้องเป็นความรัก แต่จะต้องมีความรักแบบคนในครอบครัว

โดยเฉพาะคนคนนี้ยังใจดีกับคุณ และยังเป็นสามีภรรยากันกับคุณ และนอนอยู่บนเตียงเดียวกันมานานหลายปีแล้ว

มันง่ายเกินไปที่จะฆ่าหงจุน แต่ลู่เชี่ยนจะต้องติดใจอย่างแน่นอน แม้ว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อ แต่เธอก็จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

แต่ลู่เชี่ยนในตอนนี้ลำบากใจมากจริงๆ

มันคือตระกูลหงที่ทำลายตระกูลลู่ และฆ่าพ่อแม่ของลู่เชี่ยน หงจุนก็เป็นคนของตระกูลหง และถือได้ว่าเป็นศัตรูของเธอ แต่หงจุนกลับเป็นสามีของเธอ

สิ่งที่ไป๋ยี่เฟยคิดก็คือ ลู่หย่วนเสียชีวิตเพื่อตัวเอง ดังนั้นเขาจึงอยากจะตอบแทนพระคุณเช่นนี้แก่ลูกสาวของเขา

ในตอนนี้เขารู้ตัวตนของลู่เชี่ยนแล้ว และในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมไม่มีพี่สาวคนโตที่ลู่หยางพูดในครอบครัวของเขา และก็เข้าใจด้วยว่าทำไมลู่หย่วนไม่ออกจากหลันเต่าไปด้วยกันกับเขา

แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องที่น่าปวดหัว แต่เนื่องจากลู่เชี่ยนเป็นลูกสาวของลู่หย่วน เขาจึงต้องจัดการกับมันอย่างเหมาะสม

ไป๋ยี่เฟยหันไปเผชิญหน้ากับลู่เชี่ยนและหงจุน

ลู่เชี่ยนไม่รู้ว่าไป๋ยี่เฟยนั้นน่ากลัวมากเพียงใด และเนื่องจากเขาเป็นสาเหตุของการทำลายล้างตระกูลลู่จากตระกูลหง ดังนั้นเธอจึงมองไปที่ไป๋ยี่เฟยด้วยความขุ่นเคือง

“คุณก็คือไป๋อี? พ่อแม่ของฉันถูกตระกูลหงฆ่าก็เพราะคุณใช่ไหม? ” ลู่เชี่ยนถามอย่างเฉียบขาด

“ใช่” ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า

ลู่เชี่ยนเย้ยหยันเมื่อได้ยินคำพูดนั้น “ดังนั้นตอนนี้คุณก็รู้ว่าน้องสาวของฉันทำไม่ได้ คุณเลยอยากจะลุกขึ้นมาทำเองใช่ไหม? ”

“คุณมาที่นี่เพื่อแสร้งทำเป็นวายร้ายคนนี้งั้นเหรอ?”

“โอ้ ฉันคิดว่าคุณไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเลย เพราะคุณเป็นอยู่แล้ว!”

สิ่งที่ลู่เชี่ยนพูดทำให้การแสดงออกของไป๋ยี่เฟยไม่เปลี่ยนแปลงเลย

ไป๋ยี่เฟยไม่เคยเป็นคนดีอะไรอยู่แล้ว แต่จะบอกว่าเขาเป็นคนชั่ว เกรงว่าจะไม่นับ

ไป๋ยี่เฟยยกมือขึ้น และวางมีดลงบนคอของหงจุน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ลู่เชี่ยนก็ยืดคอของเธอไป และหลับตาทันที ทำท่าทีว่าจะฆ่าก็ฆ่าทั้งคู่ไปเลย

อย่างไรก็ตามไป๋ยี่เฟยไม่ได้ทำอะไรเลย เขาเพียงพูดอย่างเฉยเมยว่า “ผมสามารถไม่ฆ่าหงจุนได้ แต่คุณต้องสัญญากับฉันด้วยเงื่อนไขหนึ่งข้อ”

เมื่อลู่เชี่ยนได้ยินคำพูดนั้น เธอก็ลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ และมองไปที่ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างเบาๆ ว่า “คุณตามผมไป และออกจากตระกูลหงไป”