ตอนที่ 792
บทที่ 792 มีบางอย่างผิดปกติ
October 28, 2026
เวลาต่อมา ทุกคนในตระกูลหงรอให้ไป๋ยี่เฟยเข้ามา
จากนั้นผ่านไปสองชั่วโมง ไป๋ยี่เฟยก็ไม่ปรากฏตัว
หงจุนขมวดคิ้วและพูด：“มันเกิดอะไรขึ้น อันที่จริงมันควรมาแล้วนะ”
หงฟ่านหัวเราะเสียงดังออกมา“ดูเหมือนเขาจะกลัวพวกเรา ก็เลยไม่กล้ามา”
หงจุนขมวดคิ้วส่ายหัวและพูด：“ไม่ใช่ มันมีบางอย่างผิดปกติไป”
“มีอะไรผิดปกติไปเหรอ？”หงฟ่านไม่สนใจ“จุนเอ๋อ แกคิดมากไปหรือเปล่า？”
หงจุนส่ายหัวและพูดอย่างเคร่งขรึม：“คุณพ่อ คุณไม่คิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเหรอ？”
“ถ้าเขาต้องการล้างแค้นตระกูลหงของเราจริงๆ เขาควรรีบรวบรวมกำลังที่มีทั้งหมดเข้ามาต่อสู้กับพวกเราโดยเร็วที่สุดเพื่อไม่ให้พวกเราได้เตรียมตัว”
“แต่เขาไม่ได้ทำแบบนั้น แต่เขากลับกำจัดคนของเราที่อยู่ด้านนอกไปทีละคน ด้วยวิธีการนี้ เหมือนกับบอกพวกเราว่าพวกเขาต้องการมาล้างแค้น จากนั้นเหมือนจงใจให้เวลาพวกเราได้เตรียมตัว
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หงฟ่านขมวดคิ้วแล้วครุ่นคิด：“เขาอาจจะคิดว่าฆ่าได้หนึ่งคนก็กำไรหนึ่งคน ไม่ได้คิดมากขนาดนี้หรือเปล่า？”
หงจุนส่ายหัวและไม่พูดอะไรอีก
เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น หงฟ่านอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ“ไม่รู้หงฉีไปอยู่ที่ไหน？ถ้าเขาอยู่ที่นี่ คงจะคิดอะไรได้ชัดเจนกว่านี้”
“แกลองโทรศัพท์หาน้องชายตัวเองดูหน่อยสิ ฉันโทรศัพท์ไปแล้วเขาไม่รับ”หงฟ่านหันหน้าไปพูดกับหงจุน
หงจุนได้ยินปุ๊บสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
โทรศัพท์ไปหาหงฉี เขาไม่รับสายแน่นอน เพราะเขาโดนไป๋ยี่เฟยฆ่าตายแล้ว
แต่เขาไม่รู้จะพูดยังไงกับหงฟ่านและหงฟ่านตอนนี้อายุก็เจ็ดสิบกว่าแล้ว ถ้าพูดกับเขาว่าลูกชายตายแล้ว เขาจะรับเรื่องนี้ได้เหรอ？
หงจุนไม่กล้าพูดออกไป ทำได้แค่ตอบว่า：“รอเรื่องของที่นี่จบลงแล้ว ฉันจะให้คนไปหาเขา”
“เฮ้อ มันเป็นช่วงวิกฤตของตระกูล ไม่รู้ว่ามันไปที่ไหน ทำให้คนอื่นเป็นห่วง”หงฟ่านอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้ง
ในขณะนี้ หงฟ่านมองไปรอบๆแล้วถามด้วยความสงสัยว่า：“ท่านประธานไปไหนแล้ว？”
หงจุนตกใจจนตัวสั่นและมองไปรอบๆ แต่เขาก็ไม่เห็นเต้าจ่างเหมือนกัน
ในเวลานี้มีลูกน้องคนหนึ่งตอบว่า：“เจ้าบ้าน เมื่อสักครู่ท่านประธานจากไปแล้ว”
เมื่อได้ยิน หงฟ่านหัวเราะทันทีและพูดกับหงจุน：“ดูเหมือนว่าเต้าจ่างจะมั่นใจในฝีมือของพวกเรามาก ดังนั้นเขาจึงจากไป ไม่เช่นนั้นเขาคงรออยู่ที่นี่พร้อมกับพวกเรา”
แต่หงจุนไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาขมวดคิ้วมากขึ้น
จู่ๆ ความคิดในสมองก็แว๊บขึ้นมา เหมือนกับว่าเขาเดาอะไรบางอย่างออก
“คุณพ่อ แย่แล้ว พวกเราหลงกลแล้ว”
เมื่อหงฟ่านได้ยินก็อึ้งไปชั่วครู่ มองหงจุนด้วยความสงสัย
หงจุนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า：“เขา......เขาไม่ได้แค่ต้องการแก้แค้นพวกเราอย่างเดียว แต่เขาต้องการครอบครองหลันเต่าด้วย！”
“เร็วๆ！ตอนนี้รีบโทรศัพท์ไปยังเหมืองทองคำในเขตที่สี่”
หงฟ่านเห็นท่าทางของเขาแบบนี้ก็ยิ่งกังวล ถึงกับตกตะลึงไปเลย
ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของหงจุน แต่เขาก็ตระหนักได้ว่าเรื่องนี้มันผิดปกติ ดังนั้นเขารีบหยิบโทรศัพท์แล้วโทรออกทันที
หลังจากโทรออกไปสองครั้ง หงฟ่านกล่าวด้วยความงุนงงว่า：“เหมืองทองคำที่สองและเหมืองทองคำที่หกติดต่อไม่ได้......”
หงจุนได้ยิน สีหน้าของเขาก็ขาวซีดทันที
เขาในตอนนี้ รู้ได้ทันทีเลยว่าทำไมเต้าจ่างถึงจากไป เพราะเขาไม่ได้คาดหวังอะไรจากตระกูลหงแล้ว และเขาก็ยังใช้ตระกูลหงเป็นโล่กำบังอีก
และตอนนี้หงฟ่านก็ตระหนักได้ในทันทีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆอย่างที่เขาคิด เขาถามด้วยความตื่นตระหนก：“ตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี？”
หงจุนฝืนยิ้ม ส่ายหัวและพูด：“ในหลันเต่าเหมืองทองคำก็คือทุกสิ่งทุกอย่าง ใครมีเหมืองทองคำมากกว่า คนนั้นก็มีสิทธิ์มากกว่า เป็นเพราะพวกเราประมาทเอง”
“ไป๋ยี่เฟยเป็นคนฉลาดมาก เห็นได้ชัดเจนว่าเขาต้องการมาแก้แค้นพวกเรา เขาจงใจฆ่าคนของเราไปจำนวนมาก ทำให้พวกเราคิดว่าเป้าหมายต่อไปของเขาก็คือคฤหาสน์ของตระกูลเรา”
“อันที่จริงแล้ว เขาต้องการให้พวกเรารวบรวมคนทั้งหมดมาอยู่ที่คฤหาสน์ เพื่อให้เขามีเวลาไปแย่งเหมืองทองคำของพวกเรา”
“วิธีที่เขาใช้ มันช่างน่าเกรงขามจริงๆ！”
เมื่อฟังคำพูดเหล่านี้จบ หงฟ่านก็ยิ่งตื่นตระหนกและพูดอย่างกังวลว่า“แกพูดมาสิ ตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี？”
“เอาอย่างนี้แล้วกัน”หงจุนครุ่นคิดและพูด“ให้คนของพวกเราพกปืนและรีบไปช่วยเหมืองทองคำที่สี่กับเหมืองทองคำที่ห้า เพราะเหมืองทั้งสองแห่งนี้อยู่ไกลจากเหมืองที่เราโดนแย่งไป พวกเขาน่าจะยังไปไม่ถึงเหมืองสองแห่งนี้”
“แต่ถ้าอย่างนั้น......”