บทที่793 ล้มล้างหลันเต่า

ทำไมคนรอบตัวเขาถึงมีคนเยอะขนาดนี้ ？

ทำไมเขาถึงร้ายกาจขนาดนี้？

คนที่เขาพามาด้วยเป็นใครกันแน่？ทำไมพวกเขาถึงร้ายกาจขนาดนี้？

แน่นอน สิ่งที่ทำให้หงฟ่านยิ่งตกใจคือ “คุณ......คุณไม่ได้อยู่เหมืองทองคำที่สี่เหรอ......”

“ต่อสู้กับเต้าจ่างและคนของตระกูลหงใช่ไหม？”ไป๋ยี่เฟยพูดขัดจังหวะของหงฟ่าน

คำพูดของหงฟ่านติดอยู่ในลำคอ และเขาก็พยักหน้าอย่างงุนงง

ไป๋ยี่เฟยยิ้มอย่างเย็นชา：“คุณคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเต้าจ่างอยู่ที่ไหนเหรอ？”

หงฟ่านตกตะลึงและอึ้งไปเลย

“ฉันกับเต้าจ่างพวกเราเป็นคู่ปรับกันมานาน เขารู้จักฉันเป็นอย่างดี แต่ฉันก็รู้จักเขาเหมือนกัน” ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยรอยยิ้ม“ฉันโจมตีหลอกล่อ ทำให้พวกเขาเดาว่าเป้าหมายของฉันคือเหมืองทองคำ”

“เป็นเพราะเขารู้จักฉันเป็นอย่างดี ดังนั้น เขาก็เดาได้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของฉันไม่ใช่ตระกูลหง แต่เป็นการล้มล้างทั้งหลันเต่า”

หงฟ่านพยักหน้าและพูดด้วยความงุนงงว่า：“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณควรอยู่เหมืองทองคำไม่ใช่เหรอ！”

ไป๋ยี่เฟยเหลือบมองเขา ราวกับว่าเขากำลังจ้องมองคนโง่อยู่

หงฟ่านอึ้งไปชั่วครู่ ตระหนักได้ว่าตัวเองถามคำถามที่โง่มากๆ และเขาก็ทนไม่ไหวจึงหลับตา

ไป๋ยี่เฟยหัวเราะออกมา“ฉันรู้ว่าเต้าจ่างเดาออกเรื่องที่ฉันต้องการเหมืองทองคำ ถ้าฉันยังไปเหมืองทองคำนั้นอีก นั้นไม่ใช่การฆ่าตัวตายเหรอ？”

เมื่อหงฟ่านได้ยินก็ไม่กล้าตอบ

ไป๋ยี่เฟยมองเขาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย：“เป้าหมายของฉันคือการล้มล้างหลันเต่า อยากทำให้สังคมที่มืดมิดเหล่านี้ได้เจอแสงสว่าง แต่ว่า......”

“แต่ก่อนจะทำเรื่องนั้น ฉันต้องการล้างแค้นตระกูลหงก่อน”

เมื่อพูดจบ เขาก็เรียกคนที่อยู่ด้านนอก“เข้ามาได้แล้ว”

ดังนั้นสายตาของทุกคนก็มองไปที่หน้าประตู

จากนั้น พวกเขามองเห็นลู่เชี่ยนกับลู่เหมียวเหมียวเดินเข้ามาพร้อมกัน

เมื่อลู่เชี่ยนเห็นหงฟ่านและคนรับใช้ที่เหลืออยู่ไม่กี่คน ทั้งหมดคุกเข่าต่อหน้าไป๋ยี่เฟย ทำให้เธอตกตะลึง

ก่อนหน้านี้ เธอคิดว่าไป๋ยี่เฟยเป็นเพียงคนบ้าที่ไม่รู้จักประมาณตน และเขาไม่รู้ว่าตระกูลหงแข็งแกร่งแค่ไหน

แต่ว่า ตอนนี้เธอตระหนักได้ว่าคำพูดที่ไป๋ยี่เฟยเคยพูดไว้ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องจริงแล้ว และเธอเองที่เป็นตัวตลก ไม่รู้ว่าไป๋ยี่เฟยมีความสามารถแค่ไหน

อันที่จริงไม่เพียงแค่ลู่เชี่ยนเท่านั้น ยังมีคนทั้งหมดของตระกูลหง และหงจุนที่ไปช่วยเหลือเหมืองทองคำ ต่างก็ตระหนักได้ว่า คราวนี้ตระกูลหงล่วงเกินผิดใจกับคนที่พวกเขาไม่ควรไปยุ่งด้วย

ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆ：“ฉันมีความคิดที่จะล้มล้างหลันเต่า เป็นเพราะตระกูลหงฆ่าล้างตระกูลลู่ แต่ทั้งสองเรื่องนี้ไม่ควรเอามาพูดร่วมกันเดี๋ยวจะสับสน”

“การล้มล้างหลันเต่าเป็นเรื่องของฉัน เพราะก่อนหน้านี้ ลู่หย่วนเคยมีบุญคุณต่อฉัน ดังนั้นฉันต้องแก้แค้นแทนตระกูลลู่”

เมื่อได้ยินไป๋ยี่เฟยพูดถึงลู่หย่วน ทำให้ดวงตาของลู่เชี่ยนกับลู่เหมียวเหมียวแดงก่ำ น้ำตาก็ไหลออกมา

และหงฟ่านตระหนักได้ทันทีว่าไป๋ยี่เฟยจะทำอะไร

หงฟ่านหวาดกลัวมากๆ

ตอนนี้ถึงแม้เขาจะมีอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว แต่คนยิ่งอายุเยอะก็ยิ่งกลัวตาย ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นผู้มีอิทธิพลในที่แห่งนี้มานาน ทำให้เขายิ่งไม่อยากตาย

หงฟ่านตระหนักได้ถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว จากนั้นเขาก็คุกเข่าคำนับ：“ไม่ เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน เป็นความคิดของท่านฉวี่ เขาเป็นคนบอกว่าต้องการหาเรื่องพวกคุณ”

“ฉันขอร้อง อย่าฆ่าฉัน อย่าฆ่าฉันเลย ฉัน ฉันมีเงินเยอะมาก ฉันเอาเงินทั้งหมดที่มีอยู่ในเขตที่สี่ให้พวกคุณ ทั้งบ้าน ทั้งโรงงานก็ให้พวกคุณทั้งหมด......”

“ตุ๊บตุ๊บตุ๊บ......”

หงฟ่านพูดไปด้วยและโขกศีรษะกับพื้นไปด้วย

ในขณะนี้ ไป๋ยี่เฟยเอามีดยาวโยนไปยังข้างหน้าของลู่เชี่ยนกับลู่เหมียวเหมียว

“เคร้ง！”

มีดยาวกระทบกับพื้น เปล่งเสียงออกมา

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็พูดเบาๆว่า：“ลู่เหมียวเหมียว ฉันเคยรับปากเธอ ให้เธอแก้แค้นเองกับมือ ตอนนี้เธอสามารถแก้แค้นได้แล้ว”

ลู่เหมียวเหมียวมองมีดยาวที่ตกอยู่บนพื้นและตกตะลึง

หงฟ่านแข็งทื่อไปทั้งตัว จากนั้นก็ตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว