บทที่794 ตั้งพันล้าน

“บูม！”

ลู่เชี่ยนมองหงจุนที่เดินจากไปอย่างเหม่อลอย และอดไม่ได้ที่จะนั่งลงพื้นแล้วร้องไห้ออกมา

“เขาต้องเกลียดฉันแน่ๆ！”

ลู่เหมียวเหมียวไม่รู้ว่าจะปลอบใจเธอยังไง ทำได้เพียงนั่งลงข้างๆเธอและกอดเธอไว้

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขาถอนหายใจและรู้สึกสับสน

จู่ๆเขาก็คิดขึ้นมา คนเราต้องมีจิตใจที่เข้มแข็งมากเพียงใด เมื่อรู้ว่าพ่อแม่ของตัวเองตายอย่างอนาถและยังสามารถสงบสติอารมณ์ของตัวเองไว้ได้？

สมมุติว่าเป็นเขา เขาคงทำไม่ได้

ถ้าเป็นหลี่เสว่ ไป๋หยุนเผิงหรืออู๋กุ้ยเซียงคนในคนหนึ่งในนี้ ถ้าพวกเธอถูกฆ่าต่อหน้าเขา เขาอาจจะเสียสติและพุ่งเข้าไปต่อสู้กับศัตรูเพื่อแก้แค้นให้พวกเธอ

แต่เมื่อสักครู่ หงจุนอดกลั้นได้จริงๆ

เขาเห็นพ่อของตัวเองโดนมีดยาวแทงจนเสียชีวิต นอกจากตกตะลึงในช่วงแรกที่เห็น หลังจากนั้นเขาไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมาเลย ไม่มีน้ำตาไหลออกมาเลยสักหยด

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าจิตใจของหงจุนเข้มแข็งและสงบมากแค่ไหน แค่นี้ก็เห็นได้ชัดเจน ว่าเขาเป็นคนที่น่ากลัวแค่ไหน

เขาคงรู้สึกผิดปกติ ก็เลยรีบวิ่งกลับมาเพียงคนเดียว

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ไป๋ยี่เฟยจึงต้องพูดกับลู่เชี่ยนว่า：“สุดท้ายคุณกับเขาก็คงเป็นแค่คนแปลกหน้า รีบปล่อยวางได้แล้ว”

ลู่เชี่ยนร้องไห้แล้วเงยหน้าขึ้นมามองไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและพูด：“ศัตรูของเขาคือฉัน ไม่ใช่เธอ”

“สำหรับศัตรูของเธอ ถ้าคุณยังคงคิดเหมือนเดิม งั้นก็คงจะเหลือแค่ฉันคนเดียว”

เสียงร้องไห้ของลู่เชี่ยนเริ่มเบาลง มองหน้าไป๋ยี่เฟยอย่างเงียบๆ

ลู่เหมียวเหมียวมองไปที่ไป๋ยี่เฟย ดูเหมือนเธอจะคิดอะไรบางอย่างออก จากนั้นก็ส่ายหัวอย่างเงียบๆ

คนอื่นๆก็ไม่พูดอะไร ทำให้ห้องโถงเงียบสงัด

ในขณะนี้ เฉินห้าวเดินเข้ามา จากนั้นเขายื่นใบเสร็จให้ไป๋ยี่เฟย“พี่ชาย คุณดูนี่สิ”

“ฉันเจอสิ่งนี้ในห้องนอนของหงฟ่าน” เฉินห้าวชี้ไปที่ใบเสร็จและพูด：“ฉันเห็นปัญหาบางอย่างในนี้”

ไป๋ยี่เฟยก้มศีรษะแล้วมอง พบว่ามันเป็นรายการสินค้า และราคาสินค้า มันมีมูลค่าพันล้าน！

หลังจากเห็นมูลค่าสินค้าแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็ขมวดคิ้วทันทีและสั่งว่า：“รีบไปหาของนั้นเดียวนี้”

“ได้ครับ พี่ชาย”เฉินห้าวพยักหน้า จากนั้นพาคนชุดดำไปหลายคน แล้วจับตัวคนของตระกูลหงไปหนึ่งคนและถาม：“ห้องเก็บสมบัติอยู่ที่ไหน？”

คนๆนั้นหวาดกลัวมากๆ เขาไม่กล้าขัดขืน ดังนั้นเขาก็เลยพาเฉินห้าวและชายชุดดำไปที่ห้องเก็บสมบัติ

ผ่านไปไม่นานพวกเขาก็กลับมา

ในมือของเฉินห้าวถืออิฐทองคำไว้หลายก้อน เดินไปข้างหน้าไป๋ยี่เฟยและยื่นให้เขา

ไป๋ยี่เฟยจับอิฐทองขึ้นมาดูอย่างละเอียด แล้วสัมผัสลวดลายบนนั้น จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

นี่คืออิฐทองคำจากคลังเก็บทองที่สาม

ตั้งนานมาแล้ว เขาเพียงคนเดียวที่เคยเอาอิฐทองคำจากคลังเก็บทองที่สามออกมา และเขาเคยใช้มันเพียงครั้งเดียว และเขาจ่ายอิฐทองคำครั้งนั้นมูลค่าหนึ่งพันล้านพอดี

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้ว จากนั้นหันหน้าไปมองสวีลั่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขา และพูดกับเฉินห้าวเบาๆว่า：“เก็บเป็นความลับไว้ก่อน”

เฉินห้าวเข้าใจในทันทีและพยักหน้า

“ติ่งๆๆ......”

เสียงโทรศัพท์ของไป๋ยี่เฟยก็ดังขึ้น เขาหยิบออกมาและรับสายทันที

คนที่โทรมาเป็นชายชุดดำ“พี่ไป๋ คนของตระกูลหงกับเต้าจ่างและพรรคพวกกำลังกลับมา”

“ฉันรู้แล้ว”

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยวางสายโทรศัพท์ก็พูดกับทุกคนว่า：“รีบเก็บของเดียวนี้ เตรียมตัวถอยทัพ”

หลังจากได้รับคำสั่งทุกคนที่เตรียมตัวทันที

ลู่เชี่ยนได้สติ เมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยและคนอื่นๆกำลังถอยทัพ เธอก็คิดว่าพวกเขาหวาดกลัว เขาดูถูกเหยียบหยามไป๋ยี่เฟยอยู่ในใจ“ฉันคิดว่าพวกคุณจะแข็งแกร่งซะอีก？ถ้าต้องเผชิญหน้าและต่อสู้กันจริงๆ คุณก็ยังกลัวตระกูลหงอยู่ดี”

ไป๋ยี่เฟยเหลือบหมองหน้าเธอ แต่ก็ไม่อธิบายอะไร จากนั้นก็ช่วยทุกคนเก็บกวาดและถอยออกจากตระกูลหงไป