บทที่ 795 หั่นร่างของมันเป็นชิ้นๆ

คฤหาสน์ที่สวยงามของตระกูลหง แต่ตอนนี้ข้าวของกระจัดกระจายไปหมด

ความรุ่งโรจน์ของเมื่อก่อน ตอนนี้มันเสื่อมสลายไปหมด

ดูเหมือนกับพระราชวังที่โดนกองกำลังของศัตรูบุกยืดของมีค่าทั้งหมดไป

เต้าจ่างเงียบและไม่พูดอะไรหลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น

เขาไม่ได้เห็นอกเห็นใจตระกูลหง และเขาก็ไม่ชอบหงฟ่านมาโดยตลอด เพราะเขาประเมินความสามารถของไป๋ยี่เฟยต่ำไป

แต่ในที่สุด เขาก็ตระหนักได้ว่า ตัวเองก็คิดผิดเหมือนกัน เพราะเขาก็ประเมินไป๋ยี่เฟยต่ำไป

ศิษย์น้องเต้าจ่างตรวจสอบแล้วไม่พบไป๋ยี่เฟย ดังนั้นเขาก็วิ่งมาด้านหน้าของเต้าจ่าง พูดด้วยรอยยิ้ม：“ศิษย์พี่ ไป๋ยี่เฟยคงจะกลัวพวกเรามากๆ และรู้ว่าพวกเราจะกลับมา กลัวจนรีบหนีไป

เต้าจ่างจ้องมองเขา ส่ายหัวและถอนหายใจ

ศิษย์น้องเต้าจ่างไม่ได้สังเกต ยังคงพูดอย่างดีใจ：“ยังดีที่มันหนีไปได้เร็ว ไม่งั้นฉันจะหั่นร่างของมันเป็นชิ้นๆ”

เต้าจ่างจ้องมองเขาอีกครั้ง สายตาของเต้าจ่างเย็นชา“หึ！แกคิดว่ามันกลัวจนหนีไปหรือไง？”

ศิษย์น้องเต้าจ่างตะลึงไปชั่วครู่ ตอนนี้เขาสังเกตเห็นดวงตาของเต้าจ่างผิดปกติไป เขาตกใจและอดไม่ได้ที่จะถาม：“เขาไม่ได้กลัวพวกเราเหรอไง？หรือเขาตั้งใจให้เป็นอย่างนั้น？”

“ครั้งนี้พวกเราพ่ายแพ้จริงๆ”เต้าจ่างส่ายหัว สีหน้าเคร่งขรึม

ศิษย์น้องเต้าจ่างไม่เข้าใจ มองเต้าจ่างด้วยความสงสัย พวกเราแพ้ได้ยังไง？เพราะไป๋ยี่เฟยไม่กล้าเผชิญหน้าพวกเรามาโดยตลอด？

“ศิษย์น้อง พวกเราไปกันเถอะ”เต้าจ่างตบไหล่ของเขาเบาๆแล้วถอนหายใจ

ศิษย์น้องเต้าจ่างถามด้วยความสงสัย“ไปที่ไหน？”

“ไปเจอเถ้าแก่ใหญ่”เต้าจ่างพูดอย่างช้าๆ

ศิษย์น้องเต้าจ่างถามอย่างลังเล：“ที่นี่จะทำยังไง？”

เต้าจ่างส่ายหัว“เขตที่สี่อยู่เหนือการควบคุมของพวกเราแล้ว”

“เป็นไปได้ยังไง？”ใบหน้าของศิษย์น้องเต้าจ่างตกตะลึงและไม่เข้าใจ

เต้าจ่างเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆและพูดเบาๆว่า：“ต่อไปจะไม่มีตระกูลหงอีก เหมืองทองคำก็เปลี่ยนเจ้าของแล้ว พวกเราควบคุมเขตที่สี่ไม่ได้แล้ว”

ศิษย์น้องเต้าจ่างตกตะลึงจนเบิกตากว้าง

เหมืองทองคำเปลี่ยนเจ้าของแล้วเหรอ？

พวกเราพึ่งจะมาจากเหมืองทองคำไม่ใช่เหรอ？

เปลี่ยนเจ้าของได้ยังไง？

หรือว่า......

......

เต้าจ่างไม่ได้พูดผิด เมื่อพวกเขารู้ว่าไป๋ยี่เฟยไม่ได้อยู่เหมืองทองคำ ทำให้พวกเขารีบกลับมาช่วยตระกูลหง เย่ฮวนกับหลินขวางก็นำกำลังคนเข้าไปยึดเหมืองทองคำที่สี่เอาไว้

ไป๋ยี่เฟยแบ่งคนออกเป็นสามกลุ่ม

คนของหลินขวางกับเย่ฮวนหลบอยู่ในที่มืดเพื่อรอโอกาส เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ข่าวว่าเต้าจ่างและพรรคพวกออกจากเหมืองทองคำ ไป๋ยี่เฟยก็รีบแจ้งพวกเขาทันที จากนั้นพวกเขาก็เข้ายึดเหมืองทองคำไว้อย่างรวดเร็ว

เหตุผลที่ให้พวกเขาไป เพราะเต้าจ่างไม่กล้าทำร้ายสองคนนี้ ดังนั้นถ้าพวกเขายึดเหมืองทองคำไว้ได้ เต้าจ่างก็ไม่สามารถยึดเหมืองทองคำคืนจากมือพวกเขา

เหตุผลที่เต้าจ่างไม่กล้าทำร้ายพวกเขาสองคน เป็นเพราะพวกเขาเป็นคนของสี่ตระกูลใหญ่

ตระกูลไป๋แค่ไป๋ยี่เฟยคนเดียวเขาก็รับมือไม่ไหวแล้ว ถ้าหากเขายังกล้าผิดใจกับตระกูลหลินและตระกูลเย่ ถึงเวลานั้น เขาก็จะเป็นศัตรูกับสามตระกูลใหญ่ และเขาก็ไม่สามารถรับมือไหว

......

สำนักงานเหมืองทองคำที่สี่

เย่ฮวนยืนอยู่ที่หน้าต่างในสำนักงาน มองดูเหมืองทองคำขนาดใหญ่แห่งนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ“แผนการล่อเสือออกจากป่าของเขามันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ！”

“ตอนนี้ลองคิดดูแล้ว เมื่อก่อนพวกเราต่อสู้กับเขา ถือว่าพวกเราโชคดีมากที่ไม่เป็นอะไร”

หลินขวางนั่งอยู่บนโซฟาในสำนักงาน นั่งไขว่ห้างแล้วยกน้ำขึ้นมาจิบ ถอนหายใจและพูดว่า：“ตอนนี้ยังดีหน่อย ถ้าพี่ไป๋กับพี่รองเข้ากันได้ มันคงน่ากลัวกว่านี้เยอะ”

พี่รองที่หลินขวางพูดถึงคือน้องชายของไป๋ยี่เฟยชื่อไป๋เซี่ยว

เมื่อเย่ฮวนได้ยิน เขาก็ขมวดคิ้ว

เขาเคยได้ยินเย่เจี่ยพูดมาก่อน ไป๋เซี่ยวเป็นคนที่แข็งแกร่งและน่ากลัวที่สุดในรุ่นของพวกเขา เพราะไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้

แต่ตอนที่เย่เจี่ยพูดเรื่องนี้ ตอนนั้นไป๋ยี่เฟยยังเป็นบุตรเขยของตระกูลหลี่และไม่รู้จักเขา

เย่ฮวนอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด ถ้าตอนนั้นไป๋ยี่เฟยอยู่ตระกูลเย่ด้วย เขาคงจะพูดว่า ลูกชายทั้งสองคนของตระกูลไป๋เป็นคนที่แข็งแกร่งและน่ากลัวที่สุดในคนรุ่นเดียวกัน