บทที่ 800 บอกใบ้

ซาเฟยหยางคิดอะไรบางอย่างออก ส่ายหัวและพูด：“ฉันมองไม่ออกทุกคนหรอก อย่างเช่นคุณ ฉันก็มองไม่ออกจริงๆ นี่ก็เป็นเหตุผลที่ฉันยอมติดตามคุณ เพราะฉันอยากรู้ว่ามีอะไรปิดบังโชคชะตาชีวิตของคุณอยู่”

“แต่......” ซาเฟยหยางขมวดคิ้วและพูด“มีคนข้างกายของคุณคนหนึ่ง ช่วงนี้จะมีเคราะห์ร้ายเกิดขึ้น แต่ว่าเป็นเคราะห์ร้ายอะไรฉันคำนวณไม่ออก แต่ฉันเดาว่าครั้งนี้เป็นเคราะห์ร้ายที่มีโอกาสเสียชีวิตสูงมากๆ

“ใคร？”ไป๋ยี่เฟยตกใจทันทีและรีบถาม

ซาเฟยหยางส่ายหัวและพูด：“คุณก็น่าจะรู้ ความลับสวรรค์ห้ามเปิดเผย พูดตรงๆไม่ได้ ถ้าฉันพูดออกมา คนที่เสียชีวิตอาจจะเป็นฉัน”

ถึงแม้ไป๋ยี่เฟยจะไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้มากนัก แต่เมื่อซาเฟยหยางพูดขนาดนี้ ก็ทำให้เขากังวลและอยากรู้

จากนั้นเขาฝืนยิ้มและถาม：“บอกใบ้ให้หน่อยได้ไหม？”

ซาเฟยหยางนิ่งไปชั่วครู่แล้วพูด：“เป็นผู้หญิง มีความเกี่ยวข้องกับพืชพรรณ”

เมื่อได้คำใบ้สองอย่างนี้ ไป๋ยี่เฟยก็นึกถึงคนๆหนึ่งขึ้นมาทันที

หลิวเสี่ยวอิง

หลิวเสี่ยวอิงเป็นผู้หญิง และอักษรอิงในชื่อของเธอ บนหัวของคำว่าอิงอยู่ในหมวดหญ้าของอักษรจีน และมันเกี่ยวข้องกับพืชพรรณ

ไป๋ยี่เฟยนึกถึงการจากไปของหลิวเสี่ยวอิงด้วยตัวคนเดียว เขารู้สึกว่าวันนั้นต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่นอน ทำให้เธอยอมรับไม่ได้ มิฉะนั้นทำไมหลิวเสี่ยวอิงถึงจากไปโดยไม่บอกลา？

ไป๋ยี่เฟยตั้งใจแน่วแน่และต้องถามให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้นกันแน่

......

ไป๋ยี่เฟยรีบไปที่ตระกูลลู่

ถึงแม้ว่าเขาจะใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อจัดงานศพให้คนในตระกูลลู่ เนื่องจากพี่น้องตระกูลลู่เกลียดเขามากๆ ไม่ต้องการให้เขาเข้ามา ดังนั้นเรื่องนี้เขาจึงให้หลิวเสี่ยวอิงไปจัดการ

เมื่อเขาถึงตระกูลลู่ คนในครอบครัวตระกูลลู่ก็ถูกฝังเรียบร้อยแล้ว ลู่เชี่ยนกับลู่เหมียวเหมียวยืนอยู่ด้านหน้าสุด และคุกเข่าต่อหน้าหลุมฝังศพและร้องไห้ หลิวเสี่ยวอิงและสมาชิกขององค์กรขวางซายืนอยู่ไม่ไกลเพื่อปกป้องพวกเธอ

หลิวเสี่ยวอิงสังเกตเห็นไป๋ยี่เฟย หันหน้าแล้วมองมาที่เขา

หลังจากเสร็จพิธีฝังศพ หลิวเสี่ยวอิงก็เดินมาหาไป๋ยี่เฟย

หลังจากเธอใกล้จะถึง ไป๋ยี่เฟยก็หันหลังเดินออกไป หลิวเสี่ยวอิงก็เดินตาม ทั้งสองคนเดินอย่างเงียบๆบนถนนเล็กๆเส้นหนึ่ง

หลิวเสี่ยวอิงไม่รู้ว่าไป๋ยี่เฟยมาหาตัวเองมีเรื่องอะไร ดังนั้นเธอจึงรอให้ไป๋ยี่เฟยเอ่ยปากพูด

แต่ไป๋ยี่เฟยกำลังครุ่นคิดว่าตัวเองควรพูดยังไงดี

ทั้งสองคนเดินถึงหน้าประตูตระกูลลู่ ไป๋ยี่เฟยก็ยังไม่ยอมเอ่ยปากพูด สุดท้ายเขาก็กัดฟันและถามเธอตรงๆ：“เสี่ยวอิง คุณบอกฉันได้ไหมว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่？”

หลิวเสี่ยวอิงมองเขาด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้ไม่ได้ท้อแท้เหมือนเมื่อก่อน แต่ดูเหมือนมีชีวิตชีวา“คุณพูดถึงวันไหน？”

ไป๋ยี่เฟยฝืนยิ้มและพูด：“คุณรู้ดีอยู่แล้ว”

สีหน้าของหลิวเสี่ยวอิงยังคงมีรอยยิ้ม แต่เธอหันหน้าอย่างรวดเร็ว และขยี้ตาอย่างเงียบๆ

ไป๋ยี่เฟยสังเกตเห็นและรู้สึกประหม่า“คุณร้องไห้เหรอ？”

“คุณต่างหากที่ร้องไห้！””หลิวเสี่ยวอิงหันหน้ากลับมา จ้องเขาด้วยความโกรธ แล้วก็ยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง“ฉันล้อคุณเล่น คุณเชื่อจริงๆเหรอ！”

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ไป๋ยี่เฟยโล่งอกขึ้นมาทันที จากนั้นจึงสั่งสอนเธอ：“อย่าล้อเล่นแบบนี้กับฉันอีก！ลักษณะของคุณตอนนี้ ทำให้ฉันคิดว่า......”

“คิดว่าอะไร？”หลิวเสี่ยวอิงมองเขาด้วยรอยยิ้ม

ไป๋ยี่เฟยยักไหล่“ถ้าฉันรู้ ฉันก็คงจะไม่ต้องมาถามเธอ”

ในเวลานี้ หลิวเสี่ยวอิงยิ้มและพูดว่า：“ให้เวลาฉันสองเดือนได้ไหม หลังจากนั้นฉันจะบอกความจริงทุกอย่างที่คุณอยากรู้”

ไป๋ยี่เฟยได้ยินเหล่านั้น ขมวดคิ้วทันที ในขณะเดียวกันก็รู้สึกไม่สบายใจและถามว่า：“คุณจะจากไปอีกแล้วเหรอ？”

หลิวเสี่ยวอิงส่ายหัว“ฉันไม่ได้จะจากไป เพราะครั้งที่แล้วที่ฉันจากไปโดยไม่บอกลา ถึงเกิดเรื่องพวกนี้ขึ้น ฉันไม่กล้าจากไปแล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไป๋ยี่เฟยก็โล่งอกขึ้นมาทันที เมื่อคิดถึงคำพูดของซาเฟยหยาง เขาก็ครุ่นคิดในใจ เขาจะต้องให้หลิวเสี่ยวอิงอยู่ข้างกายตัวเอง ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีหรือมีเคราะห์ร้ายอะไรเกิดขึ้นกับเธอ เขาก็สามารถช่วยเธอให้ผ่านพ้นมันไปได้

ไป๋ยี่เฟยก็ไม่ได้ถามอะไรอีก อย่างไรก็ตามอีกสองเดือนข้างหน้าหลิวเสี่ยวอิงก็จะบอกเขาเอง และเวลาสองเดือนก็ไม่ได้นานมาก

......

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลาสองเดือนก็จะมาถึงในไม่ช้า

ในระยะเวลาสองเดือนนี้ ไป๋ยี่เฟยใช้ชีวิตง่ายๆสบายๆ อยู่บ้านโทรศัพท์คุยกับหลี่เสว่และเปิดวีดีโอคอล ค่อยๆมองเห็นท้องของหลี่เสว่โตขึ้นวันละนิดๆ