บทที่ 801 โดนต่อว่าไปหนึ่งรอบ

ลู่เหมียวเหมียวอึ้งไปเลย

ลู่เชี่ยนพูดอย่างดุเดือด：“เธอและลู่หยาง พวกเธอไม่ควรเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาทำ เขาเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่ได้แตกต่างจากตระกูลหงเลย ？ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อโกหกพวกเธอ！”

“ถ้าเขารู้สึกผิดจริงๆ ทำไมเขาถึงไม่ตัดสินใจฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้หนี้ต่อหน้าหลุมศพของพ่อแม่ละ？”

สีหน้าของลู่เหมียวเหมียวสับสนเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ขณะนั้น เขาไม่รู้จะพูดอะไร แต่ในใจกลับคิดว่าสิ่งที่เขาพูดอาจจะเป็นเรื่องจริงก็ได้ และยังมีสิ่งที่สำคัญกว่านั้นที่ต้องไปทำ

ลู่หยางพูดอย่างจำใจว่า：“พี่ใหญ่ พี่เกลียดเขามากๆแล้วจะทำอะไรได้？พวกเรามีกันแค่สามคน จะเอาชนะเขาได้เหรอ？”

“หุบปาก！”ลู่เชี่ยนตะโกนออกมาและพูด“ลู่หยาง คุณเป็นผู้ชายคนเดียวที่เหลืออยู่ของตระกูลลู่ คุณไม่ควรหมดอาลัยตายอยากแบบนี้ ไม่เช่นนั้น ตระกูลลู่ของเราก็คงไม่มีความหวังแล้ว？”

ใบหน้าของลู่หยางเคร่งขรึมเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ จากนั้นเขาก็หันหน้าไป ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ลู่เชี่ยนมองดูน้องสาวและน้องชายที่ไม่เอาไหนทั้งสองคน เธอก็ต่อว่าพวกเขาไป

เมื่อพูดเสร็จ ลู่เชี่ยนก็ค่อยๆหยิบไวน์แดงหนึ่งขวดออกจากตู้เก็บไวน์และพูดว่า：“ฉันก็ไม่ได้คาดหวังในตัวพวกเจ้า พวกเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ฉันจะเป็นคนไปแก้แค้นเอง”

“พี่สาว พี่จะทำอะไร？”ลู่เหมียวเหมียวกับลู่หยางมองลู่เชี่ยนด้วยความประหลาดใจ

ลู่เชี่ยนพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา“เดียวฉันจะหาโอกาสดื่มอวยพรให้เขา ฉันจะวางยาพิษในไวน์ ถ้าเขาดื่มไวน์เข้าไป เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน และพวกเราก็แก้แค้นได้”

“แล้วพี่จะทำยังไง？”ลู่เหมียวเหมียวตกใจและถามทันที

ลู่เชี่ยนกล่าวอย่างมั่นใจ：“พวกเจ้าไม่ต้องกังวล ยาพิษนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงถึงจะออกฤทธิ์ พวกเจ้ามีเวลามากพอที่จะหลบหนี”

เมื่อพูดจบ ลู่เหมียวเหมียวมองดูท่าทางของลู่เชี่ยน จู่ๆเธอก็กลัวขึ้นมาทันที

ลู่หยางก็หวาดกลัวเหมือนกันและพูดจาตะกุกตะกัก“พี่ใหญ่ หนี......จะหนีไปที่ไหน จะหนีได้จริงๆเหรอ？”

“หนีไปที่ไหนก็ได้ ในหลันเต่าไม่ได้มีเพียงแค่เขตที่สี่ เป็นไปได้ที่เขาจะสามารถยึดครองเขตอื่นๆได้？”ลู่เชี่ยนพูดอย่างเย็นชา

......

เวลาเก้านาฬิกา ในห้องโถงมีเสียงระฆังดังขึ้น

เมื่อสักครู่มีเสียงครึกครื้นจากผู้คน ตอนนี้ทั้งหมดเงียบลงทันที

พวกเขาทุกคนมองไปที่ด้านบนของเวที ด้วยสายตาที่คาดหวังและเคารพ

ไป๋ยี่เฟยกับฉางเชี่ยวและคนอื่นๆที่เป็นบุคคลสำคัญเดินขึ้นไปยังเวที

ในระหว่างทางไป๋ยี่เฟยยิ้มและพูดกับฉางเชี่ยวว่า：“คุณดูสีหน้าของพวกเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาเห็นด้วยและซาบซึ้งกับนโยบายและกฎระเบียบของคุณมากแค่ไหน คุณทำได้ดีมากๆ”

“ถ้าไม่มีเงินของคุณ ฉันก็คงทำไม่ได้？”ฉางเชี่ยวส่ายหัวและพูด

ไป๋ยี่เฟยยิ้มและไม่ได้ปฏิเสธ

จู่ๆฉางเชี่ยวก็ถามไป๋ยี่เฟย：“คุณยังมีความคิดอย่างอื่นด้วยใช่ไหม？ถึงให้ฉันมาดูแลเมืองเจาหยาง？”

“คุณทายสิ”ไป๋ยี่เฟยอุบไว้และไม่ยอมพูดออกมา

ฉางเชี่ยวขมวดคิ้วและพูดด้วยรอยยิ้ม：“เขตต่อไปที่คุณจะยึดครองคือเขตที่สองและเขตที่สามใช่ไหม？”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มอย่างเดียวและไม่พูดอะไร

ในขณะที่พวกเขาจะเดินขึ้นเวที จู่ๆลู่เชี่ยนก็ปรากฏตัว

“เกิดอะไรขึ้น？”ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปชั่วครู่

ฉางเชี่ยวมองลู่เชี่ยนด้วยความประหลาดใจ

ลู่เชี่ยนยิ้มและกล่าวคำขอโทษ：“พี่ไป๋ ฉันมาที่นี่เพื่อขอโทษคุณ”

“ขอโทษ？”ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประหลาดใจมากๆ

สีหน้าของลู่เชี่ยนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด“เมื่อก่อนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของฉันเอง ฉันคิดว่าพวกคุณทำไม่ได้ แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มของทุกคนในวันนี้ ก็รู้ได้ทันทีว่าฉันคิดผิด ฉันเข้าใจพี่ไป๋ผิดเอง”

“ดังนั้นฉันมาที่นี่เพื่อขอโทษพี่ไป๋ ฉันขอคารวะพี่ด้วยไวน์หนึ่งแก้ว”

ขณะพูด เธอก็ยื่นแก้วไวน์ในมือของตัวเองให้ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยก้มหน้ามองแก้วไวน์ที่อยู่ในมือของลู่เชี่ยน ทำให้จิตใจของเขาสับสน

เวลาที่ผ่านมา ลู่เชี่ยนกับน้องสาวและน้องชายทั้งสามคนได้กลายเป็นปมในจิตใจของไป๋ยี่เฟย ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเอง ลู่หย่วนและคนอื่นๆในตระกูลลู่ก็คงไม่เสียชีวิต เขาทั้งสามคนก็คงไม่ต้องเสียพ่อแม่ไป

ทำให้เขารู้สึกผิดต่อพี่น้องสามคนนี้มากๆ เมื่อเห็นสิ่งที่ลู่เชี่ยนทำในวันนี้ มันหมายความว่าพวกเขาทั้งสามคนปล่อยวางความแค้นและเดินออกมาจากความทุกข์จากการสูญเสียพ่อแม่แล้วใช่ไหม？

และไป๋ยี่เฟยก็สามารถคลายปมที่อยู่ในจิตใจตัวเองออกมาได้？