บทที่ 803 เอายาแก้พิษมาเดี๋ยวนี้

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็เงียบทันที

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่สวีลั่ง ส่ายหัวและพูด：“พี่สวี ปล่อยเธอไปเถอะ”

“แต่ว่า......” สวีลั่งกังวลมากๆ

ไป๋ยี่เฟยพูดอีกครั้ง：“ปล่อยเธอไปเถอะ”

สวีลั่งกัดฟันอย่างไม่เต็มใจ เขากัดฟันกรามอย่างแน่น จ้องมองลู่เชี่ยนจากนั้นก็เก็บมีดยาวกลับมา แล้วปล่อยลู่เชี่ยนไป

ผู้คนที่อยู่ด้านล่างเวทีหยุดตื่นตระหนกทันที พวกเขามองไปที่ไป๋ยี่เฟย พวกเขากำลังคิดถ้าไป๋ยี่เฟยโดนวางยาพิษจนเสียชีวิต พวกเขาก็จะมีโอกาสรอดชีวิตใช่ไหม？

แต่ลูกน้องของไป๋ยี่เฟยก็เป็นห่วงเขามากๆ จางหัวปินรีบพูดกับเฉินห้าวทันที：“รีบไปหาหลิวเสี่ยวอิงเดียวนี้”

เฉินห้าวหันหลังแล้วรีบวิ่งจากไป

จู่ๆไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกสงบขึ้นมาทันที เขาไม่มีความคิดใดๆเลย

เขาเช็ดเลือดกำเดาที่ไหลออกมา มองลู่เชี่ยนแล้วยิ้ม“ฉันไม่โทษคุณหรอก”

“คุณมีสิทธิ์อะไรมาโทษฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาโทษฉันอยู่แล้ว！”ลู่เชี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ไป๋ยี่เฟยฝืนยิ้มและพยักหน้า“คุณพูดถูก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เพราะฉัน ฉันทำให้คนของตระกูลลู่ต้องตายอย่างอนาถ”

“ถึงแม้จะมีข้อสงสัยมากมายก็ตาม......”

หลังจากที่ตระกูลหงโดนโค่นล้ม ไป๋ยี่เฟยก็คิดอย่างถี่ถ้วนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในเขตที่สี่

ตอนนั้นที่ลู่หย่วนขอร้องให้เขาพาลู่เหมียวเหมียวไป มันเป็นเพราะไป๋ยี่เฟยเป็นนักธุรกิจที่มาจากโลกภายนอกจริงๆเหรอ？

หลายปีที่ผ่านมา นักธุรกิจที่มาหลันเต่าก็ไม่น้อย？

ไม่น้อยแน่นอน！

แล้วทำไมลู่หย่วนถึงเลือกไป๋ยี่เฟยละ？

แน่นอน ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองลู่เชี่ยนและพูดด้วยรอยยิ้ม：“ลู่หย่วนและคนในครอบครัวต้องตายเพราะฉัน แม้แต่เขาตายก็ไม่ยอมเปิดเผยที่อยู่ของฉัน ฉันเป็นหนี้บุญคุณลู่หย่วน ดังนั้นฉันไม่มีสิทธิ์ไปตำหนิเธอ”

“ฉันเคยพูดแล้ว ขอเวลาให้ฉันจัดการเรื่องที่ฉันอยากทำก่อน หลังจากนั้น ฉันพร้อมให้คุณมาแก้แค้นเสมอ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า คุณไม่ต้องการให้เวลาตามที่ฉันต้องการ”

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็เอาแบบนี้แล้วกัน คนเราทุดคนต้องผ่านความตาย แล้วแต่ตายเร็วหรือตายช้าเท่านั้น”

“ถ้าการตายของฉัน สามารถทำให้พวกคุณแก้ปมที่อยู่ในใจ งั้นฉันก็ตายอย่างคุ้มค่าแล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ลู่เชี่ยนอึ้งไปเลย

เธอรู้สึกประหลาดใจ ไป๋ยี่เฟยไม่โทษตัวเอง และเขาก็ไม่ใช้กำลังเพื่อบีบบังคับให้เธอมอบยาแก้พิษ

คนๆหนึ่งสามารถทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ？

ไป๋ยี่เฟยพูดกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆตัวเองด้วยสีหน้าปกติ：“พวกเจ้าจงจำคำพูดที่ฉันพูดเมื่อสักครู่ มันเป็นเจตจำนงของฉัน ในอนาคตพวกคุณก็ห้ามไปรังแกพี่น้องสามคนนี้เด็ดขาด”

ทุกคนประหลาดใจทันที

คนเหล่านี้ที่อยู่ข้างๆไป๋ยี่เฟย พวกเขาเคยคิดแล้วว่าไป๋ยี่เฟยต้องเสียชีวิต แต่ในสายตาของพวกเขาไป๋ยี่เฟยต้องเสียชีวิตอย่างสะเทือนเลื่อนลั่น หรือว่าเสียชีวิตอย่างมีประโยชน์

แต่พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อน เขาต้องตายอย่างอนาถและไร้ประโยชน์แบบนี้

ไป๋ยี่เฟยหายใจลึกๆหนึ่งครั้ง พูดกับหงจุนว่า：“คนที่คุณเกลียดมีเพียงฉันคนเดียว ศัตรูของคุณก็เป็นฉันคนเดียวเหมือนกัน ดังนั้นคุณไม่ควรทำร้ายผู้บริสุทธิ์”

“หลังจากที่ฉันเสียชีวิต คุณสามารถไปจากที่นี่ได้ พวกเขาจะไม่ไปหาคุณเพื่อแก้แค้นให้ฉัน คุณถอดระเบิดทั้งหมดออกเถอะ？”

คำพูดของไป๋ยี่เฟย ทำให้ทุกคนที่อยู่ด้านล่างเวทีรู้สึกผิด ในขณะเดียวกันก็อดสงสารไม่ได้

สำหรับสวีลั่งและคนอื่นๆ พวกเขาเสียใจมากๆ ในขณะเดียวกันก็เกลียดหงจุนกับลู่เชี่ยนจนอยากจะฆ่าพวกเขาให้ตายเดียวนี้

ถ้าเป็นลู่เชี่ยนในเมื่อก่อน เธอจะต้องพูดเยาะเย้ยเขาอย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้ เธอไม่รู้ตัวเองควรพูดอะไร

ส่วนหงจุนที่จ้องมองไป๋ยี่เฟยที่มีเลือดกำเดาไหลออกมา ใบหน้าที่แสดงความโกรธของเขาก็ค่อยๆลดลง

แต่เขาก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา：“คุณไม่ต้องทำตัวเด็ดเดี่ยวและองอาจผึ่งผายแบบนี้ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะไม่กลัวตาย เพียงแค่คุณไม่มีทางเลือกมากกว่า！”

“หึ！ในที่สุดคุณก็เข้าใจความรู้สึกของฉันแล้วใช่ไหม รู้สึกสิ้นหวังไหม？”

“รู้ว่าตัวเองใกล้จะตายแล้ว และไม่มีความหวัง ก็เลยทำตัวเด็ดเดี่ยวและองอาจผึ่งผาย ทำให้ทุกคนซาบซึ้งในน้ำใจของคุณ？”

“ความคิดแบบนี้ของคุณ สำหรับฉันมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย！”

“และฉันจะไม่ยอมปล่อยให้คุณทำสำเร็จ！”

คำพูดของหงจุน ทำให้คนที่ยืนอยู่บนเวทีโกรธมากๆ