บทที่ 804 บรรยากาศที่ตึงเครียดและอึดอัด

หงจุนมองไปที่ลู่เชี่ยนแล้วเขาก็เงียบและมันเป็นการยอมรับโดยปริยาย

จากนั้นพวกเขาไปคลังเก็บสมบัติของตระกูลหงพร้อมกับหงจุน

หลังจากเดินถึงคลังเก็บสมบัติ หงจุนเดินไปที่กล่องไม้ขนาดใหญ่อันหนึ่ง จากนั้นใช้แรงย้ายกล่องไม้ออกไป

ข้างใต้กล่องไม้มีไม้กระดานสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่

หงจุนขยับกระดานไม้ออก เผยให้เห็นบันไดหินที่อยู่ด้านใน

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นห้องใต้ดิน และมันก็เป็นห้องลับที่อยู่ใต้ดิน

ไป๋ยี่เฟยและพรรคพวกเข้ายึดบ้านใหญ่ตระกูลหงไว้ พวกเขาเคยค้นหาคลังเก็บสมบัติ แต่ไม่มีใครเคยคาดคิดว่าจะมีห้องหลับใต้ดิน

หงจุนเดินนำทางอยู่ด้านหน้าสุด ไป๋ยี่เฟยและคนอื่นๆก็เดินตามเขาเข้าไป

หลิวเสี่ยวอิงจับชายเสื้อและเดินตามหลังไป๋ยี่เฟย ถึงแม้ไม่ได้จูงมือเขา แต่ได้จับชายเสื้อของเขา หลิวเสี่ยวอิงก็รู้สึกดีใจมากๆแล้ว

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจ เขาเช็ดเลือดกำเดาที่ไหลออกมา เพื่อบรรเทาบรรยากาศที่ตึงเครียดและอึดอัด เขาได้เริ่มถามหลิวเสี่ยวอิงว่า：“ทำไมคุณต้องตามฉันมาด้วย？”

หลิวเสี่ยวอิงไม่ได้ตอบคำถามนี้โดยทันที แต่เธอกลับเงียบไปสักพัก ไป๋ยี่เฟยนึกว่าเธอไม่อยากตอบ

ในขณะนี้ จู่ๆหลิวเสี่ยวอิงก็พูดด้วยรอยยิ้ม：“ตอนมีชีวิตพวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน งั้นพวกเราก็ตายไปด้วยกัน อย่างน้อยฉันก็ได้ตายไปพร้อมกับคุณ”

“บางทีชาติหน้า พวกเราอาจจะได้อยู่ด้วยกันก็ได้”

หลิวเสี่ยวอิงพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่ไป๋ยี่เฟยรู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้ยิน เพราะเขาสามารถเข้าใจความโศกเศร้าที่อยู่ในใจของหลิวเสี่ยวอิง

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจและมองไปยังทางเดินที่มืดมิด เขาเอื้อมมือไปยังด้านหลังและจับมือของหลิวเสี่ยวอิงไว้

หลิวเสี่ยวอิงอึ้งไปชั่วครู่ จากนั้นใบหน้าของเธอก็มีรอยยิ้มแห่งความสุข

หลังจากนั้น ไป๋ยี่เฟยรู้สึกว่าหลิวเสี่ยวอิงจับมือของตัวเองไว้อย่างแน่น

และหงจุนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าก็จับมือของลู่เชี่ยนไว้เหมือนกัน

ลู่เชี่ยนเดินอยู่ข้างๆเขาและถามด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า：“คุณเกลียดฉันไหม？”

“คุณรักฉันไหม？”หงจุนถาม

ลู่เชี่ยนอึ้งไปชั่วครู่

หงจุนถามอีกครั้ง：“พวกเรายังมีอนาคตด้วยกันไหม？”

ลู่เชี่ยนก้มหัวและเงียบ

หงจุนฝืนยิ้มและพูด：“ทุกอย่างมันไม่มีความหมายแล้ว”

ไม่ว่าจะเป็นความรักหรือความเกลียดชัง ถ้าพวกเราไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ จะถามไปทำไม มันไม่มีความหมายเลย

ไป๋ยี่เฟยเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ“คนบางคน ถึงแม้จะห่วงใยซึ่งกันและกัน สุดท้ายแล้วไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ เพราะโชคชะตากลั่นแกล้งและไม่มีทางเลือก”

ในทางเดินที่มืดมิดและเงียบสงัด ถึงแม้พวกเขาจะห่างกันหลายเมตร แต่ก็ได้ยินเสียงที่พวกเขาพูดคุย

หงจุนอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ไม่ใช่โชคชะตากลั่นแกล้ง แต่เป็นเพราะคนต่างหาก”

ไป๋ยี่เฟยพูดโต้กลับทันที“เรื่องที่เกิดขึ้น สวรรค์ได้กำหนดไว้แล้ว”

ทั้งสองคนโต้เถียงกัน ทำให้บรรยากาศไม่ได้อึดอัดเหมือนเมื่อสักครู่ ตอนนี้บรรยากาศด้านในค่อยๆสบาย

หลิวเสี่ยวอิงกับลู่เชี่ยนรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากพูดเพื่อทำลายบรรยากาศแบบนี้

หลังจากเดินได้สักพัก ทางเดินก็ค่อยๆกว้างขึ้น ด้านหน้าของพวกเขาปรากฏห้องใต้ดินที่มีความกว้างหนึ่งร้อยตารางเมตร ด้านมุมของห้องใต้ดินมีระเบิดแสวงเครื่องที่กะพริบแสงสีแดงวางอยู่

มันคือระเบิดแสวงเครื่อง

หลังจากหงจุนยืนนิ่งก็พูดกับไป๋ยี่เฟยว่า：“ปุ่มสีแดง”

ไป๋ยี่เฟยเห็นด้านบนของสวิตช์มีปุ่มอยู่หลายอัน แต่เขาไม่ได้รีบเดินไปปิดสวิตช์จุดชนวน แต่หันหลังกลับไปพูดกับหลิวเสี่ยวอิงว่า：“ฉันรบกวนคุณช่วยไปบอกเสว่เอ๋อหน่อย บอกเธอว่า......ชาตินี้ที่ฉันได้เป็นสามีของเธอ มันคุ้มค่ามากๆสำหรับฉัน”

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง......ช่วยฉันดูแลเธอด้วย”

หลิวเสี่ยวอิงส่ายหัว แล้วยื่นยาแก้พิษให้เขา“ฉันขอร้อง อย่าทำแบบนี้ได้ไหม ตอนนี้คุณกลืนยาแก้พิษเข้าไปก็ยังทันอยู่”

เธอหวังว่าไป๋ยี่เฟยจะยอมเปลี่ยนความคิด ดังนั้นเธอจึงพูดให้เขากลืนยาแก้พิษ

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ได้เปลี่ยนความคิด เขาส่ายหัวและปฏิเสธ จากนั้นมองไปที่หงจุนและพูด：“เอาเลย”

หงจุนยืนอยู่ที่นั่นและไม่ขยับตัวสักนิด เขาไม่ได้ไปปิดสวิตช์จุดชนวนระเบิด และไม่ยอมให้ไป๋ยี่เฟยไปปิดด้วยเช่นกัน

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยพูดจบ หงจุนหันมามองหน้าเขา

หลิวเสี่ยวอิงรู้สึกงุนงง