บทที่ 807 ไม่ได้บาดเจ็บภายในเลย

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้ ทำให้เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี

“เธออยู่ที่ไหน？ฉันจะไปหาเธอ”ไป๋ยี่เฟยพูดกับจางหัวปินด้วยสีหน้าจริงจัง

สวี่อีอีไม่รู้จะทำยังไง เธอจึงมองไปที่จางหัวปิน

เมื่อจางหัวปินเห็นดังนั้น เขาก็ถอนหายใจและพูด：“ตามฉันมา”

จากนั้น ไป๋ยี่เฟยเดินตามจางหัวปินมายังอีกห้องหนึ่ง

ที่นี่คือห้องของหลิวเสี่ยวอิง

แต่ภายในห้องไม่มีคนเลย

จางหัวปินเดินไปที่ข้างๆโต๊ะ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งและยื่นให้ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยรีบเปิดดูทันที ด้านในมีข้อความ

“ฉันขอโทษ ที่ฉันเอาแต่ใจอีกครั้ง”

“แต่ฉันให้สัญญา นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย”

“ตอนที่อยู่ในห้องใต้ดิน จู่ๆฉันก็นึกอะไรบางอย่างออก ฉันก็เลยอยากจะออกไปผ่อนคลายจิตใจ คุณไม่ต้องตามหาฉัน ฉันจะกลับมาหลังจากที่ฉันสบายใจแล้ว

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยดูข้อความจบ เขาก็อึ้งไปเลย“เธอแค่ออกไปผ่อนคลายจิตใจ？”

จางหัวปินเห็นสีหน้าของเขา รู้สึกมีอะไรบางอย่างผิดปกติ“คุณคิดว่าเธอถูกหงจุนเตะจนตายใช่ไหม？”

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินก็รู้สึกเขินอาย เขาหลบสายตาและพูด：“ไม่ใช่......ไม่ ฉันก็แค่......เอ่อ ฉันคิดอย่างนั้นจริงๆ”

จางหัวปินทนไม่ไหวก็หัวเราะออกมา ตบไหล่ของไป๋ยี่เฟยเบาๆและพูด：“ในขณะนั้นหงจุนพบว่าเธอวิ่งเข้ามาปกป้องคุณ เขาก็เลยดึงพลังอ้านจิ้นกลับไป เขาแค่เตะจนเธออาเจียนเลือดออกมา แต่เธอไม่ได้บาดเจ็บภายในเลย”

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินก็รู้สึกโล่งใจทันที

จากนั้นจางหัวปินมองไป๋ยี่เฟยด้วยความสงสัยและถาม：“ตอนนั้นคุณหมดสติไปแล้ว ทำไมหงจุนถึงไม่ฆ่าคุณละ？”

เมื่อพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็นิ่งไปชั่วครู่

ทำไมหงจุนถึงไม่ฆ่าฉันละ？

ไป๋ยี่เฟยไม่เข้าใจ ถึงแม้หงจุนจะไม่มีพลังที่จะฆ่าเขา แต่ลู่เชี่ยนสามารถลงมือฆ่าเขาได้？

เมื่อนึกถึงลู่เชี่ยนไป๋ยี่เฟยก็ถามขึ้นมาทันที：“ลู่เชี่ยนอยู่ไหน？”

“ตายแล้ว”จางหัวปินพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ไป๋ยี่เฟยเบิกตากว้างทันที“ตายแล้ว？”

“เกิดอะไรขึ้น？”

......

เมืองเจาหยาง

ชานเมืองถูกสร้างขึ้นใหม่ และพื้นที่ในสุสานมีคนไม่มาก มันเงียบสงบมากๆ

เมื่อไป๋ยี่เฟยกับเฉินอ้าวเจียวมาถึงที่นี่ พวกเขาบังเอิญเห็นลู่เหมียวเหมียวกับลู่หยางคุกเข่าต่อหน้าหลุมฝังศพของลู่เชี่ยนและพ่อแม่ พวกเขาเผาแบงค์ก็กงเต๊กไปด้วยและร้องไห้ไปด้วย

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้เดินเข้าไปทันที แต่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขาและเฝ้าดูอย่างเงียบๆ

ทั้งสองคนกำลังร้องไห้ และบางครั้งพวกเขาก็พูดกับหลุมฝังศพ แต่คำพูดส่วนใหญ่ที่พูดออกมาก็คือพวกเขาควรทำอะไรในอนาคต

ถ้าลู่เชี่ยนยังมีชีวิตอยู่ เธอก็คงจะพูดแบบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลู่เหมียวเหมียวกับลู่หยาง？

หลังจากที่พวกเขาเผาแบงค์กงเต๊กเสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็เดินเข้าไปและพูดเบาๆ：“ลู่หย่วน คุณวางใจได้ ลูกชายและลูกสาวของคุณฉันจะเป็นคนดูแลพวกเขาเอง จะไม่ให้พวกเขาอดตายอยู่ข้างถนน ถึงแม้พวกเขาจะเกลียดฉัน ฉันก็ไม่ถือสา”

“ฉันคิดดีแล้ว ฉันต้องมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อดูแลพวกเขา ฉันต้องดูแลผู้คนจำนวนมากที่ต้องการให้ฉันช่วยเหลือ”

ลู่เหมียวเหมียวกับลู่หยางตกตะลึง เมื่อพวกเขาหันหน้ากลับไปและเห็นไป๋ยี่เฟย ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ พวกเขาสะดุ้งและมองไป๋ยี่เฟยด้วยความหวาดกลัว

ไป๋ยี่เฟยก้มหน้ามองลู่เหมียวเหมียวกับลู่หยางและพูด：“ไม่ว่าพวกคุณจะเข้าใจหรือเปล่า ฉันไม่สนว่าพวกคุณจะมาหาฉันเพื่อแก้แค้นไหม ก่อนที่พวกคุณจะสามารถยืนหยัดด้วยตนเอง ก็ต้องฟังที่ฉันพูด ไม่งั้นจะโดนฉันตี”

โดนตี......

เมื่อเฉินอ้าวเจียวได้ยินคำพูดนี้ ไม่รู้ทำไมแต่เธออยากจะหัวเราะ

แต่ลู่เหมียวเหมียวกับลู่หยางได้ยินคำพูดนี้ ทำให้พวกเขาตัวสั่น

อันที่จริงๆไม่เพียงแค่หงจุนที่คิดว่าลู่เชี่ยนโดนไป๋ยี่เฟยฆ่าตาย พวกเขาสองพี่น้องก็คิดแบบนี้เหมือนกัน พวกเขาคิดว่าไป๋ยี่เฟยมาเพื่อแก้แค้นเรื่องที่ลู่เชี่ยนวางยาพิษให้เขา