บทที่ 808 หลีกเลี่ยงไม่ได้

น่าจะมีมิตรภาพแปดสิบเปอร์เซ็นต์และความรักอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์

หลิวเสี่ยวอิงอยู่กับเขามานาน และยังเคยช่วยชีวิตเขาไว้หลายครั้ง ไป๋ยี่เฟยถือว่าหลิวเสี่ยวอิงเป็นเพื่อนสนิทเช่นเดียวกับสวีลั่ง

แต่หลิวเสี่ยวอิงเป็นผู้หญิง และเธอก็ดีกับเขามากๆ เขาก็เลยหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะประทับใจในตัวเธอ

แต่ไป๋ยี่เฟยไม่ได้เป็นคนที่เจอสาวสวยคนไหนก็ชอบคนนั้นเลย เขารู้ว่าตัวเองทำอะไรได้ และทำอะไรไม่ได้ และเขาสามารถควบคุมความปรารถนาของตัวเองได้

สำหรับผู้คน สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการควบคุมความปรารถนาของตัวเองไม่ได้

ถ้าไป๋ยี่เฟยไม่มีความรู้สึกดีๆต่อเธอ แต่ก็ยังมีมิตรภาพอยู่ ดังนั้นถ้าเกิดอะไรไม่ดีกับหลิวเสี่ยวอิง เขาก็คงรู้สึกเสียใจมากๆแน่นอน

เพราะหลิวเสี่ยวอิงเสียชีวิตเพราะเขา

......

ไป๋ยี่เฟยเดินออกมาด้วยความงงงวย

เขาเดินไปที่พักอาศัยของลู่เหมียวเหมียวโดยไม่รู้ตัว

ไป๋ยี่เฟยเคาะประตู

คนที่มาเปิดประตูคือลู่เหมียวเหมียว เมื่อเห็นว่าเป็นไป๋ยี่เฟย เธอตกใจจนถอยหลังไปสองก้าว

“บอกฉันหน่อย พี่สาวของเธอเกิดวันไหน”ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจกับปฏิกิริยาของเธอ

เมื่อลู่เหมียวเหมียวได้ยินก็ส่ายหัวทันที

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกหงุดหงิดมากๆ ตอนนี้เขาคาดเดาได้ว่ามีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น ก่อนที่การคาดเดาของเขาจะได้รับการยืนยัน ตอนนี้อารมณ์ของเขาฉุนเฉียวมาก เขาควบคุมตัวเองไม่ได้และตะโกนออกมา：“บอกฉันมาเดี๋ยวนี้！”

การตะโกนครั้งนี้ ทำให้ลู่เหมียวเหมียวหวาดกลัวยิ่งขึ้นไปอีก เธอเดินถอยหลังและส่ายหัว：“ฉันไม่รู้ ไม่รู้......”

ในขณะนี้ จู่ๆลู่หยางก็ถือมีดและวิ่งออกมา ยืนบังลู่เหมียวเหมียวเอาไว้ ใช้มีดชี้ไปที่ไป๋ยี่เฟย：“คุณจะทำอะไร？”

“คุณทำให้พ่อกับแม่ของพวกเราต้องตาย ยังส่งคนไปฆ่าพี่ใหญ่ของเราอีก ตอนนี้คุณต้องการฆ่าพี่รองและฉันด้วยใช่ไหม？”

“คุณมันเป็นปีศาจเลือดเย็น！”

“ปีศาจเลือดเย็น”ไป๋ยี่เฟยอึ้งไปชั่วครู่

ลู่หยางตะโกนเสียงดัง：“หรือว่าไม่ใช่？คุณเป็นปีศาจเลือดเย็นจริงๆ คุณฆ่าคนไปมากมายและฆ่าพี่สาวของฉันด้วย คุณน่ากลัวกว่าตระกูลหงอีก！”

“คุณจำไว้！ต้องมีสักวัน ฉันจะฆ่าคุณ เพื่อแก้แค้นให้พวกเขา！”

คำพูดเหล่านี้ของลู่หยาง ทำให้ไป๋ยี่เฟยสงบสติอารมณ์ได้ เขามองลู่หยางตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นค่อยๆเดินเข้าไป

เมื่อลู่หยางเห็นดังนั้นก็ตกใจมากๆ ถึงแม้เขาจะกลัวแต่ก็ไม่ยอมถอยหลัง เขายังใช้มีดที่ถืออยู่ในมือฟันไปที่ไป๋ยี่เฟย

แต่เขาสู้ของไป๋ยี่เฟยไม่ได้？

ไป๋ยี่เฟยแย่งมีดจากมือของเขาได้อย่างง่ายดาย

ลู่หยางมองดูมือของตัวเองที่ว่างเปล่า เขาก็อึ้งไปเลย

ไป๋ยี่เฟยโยนมีดไปที่พื้นและมีเสียง“แคร้ง”ดังขึ้น

จากนั้นไป๋ยี่เฟยใช้มือหนึ่งข้างจับไปที่ไหล่ของลู่หยาง ทำให้ร่างกายของลู่หยางสั่นไหว

ไป๋ยี่เฟยมองเขาและพูดด้วยสีหน้าจริงจัง：“ฉันไม่สนใจว่าพวกคุณจะคิดยังไง และฉันก็ไม่มีเวลาไปอธิบายให้พวกคุณเข้าใจ ไม่ช้าก็เร็ว พวกคุณจะเข้าใจเรื่องทั้งหมดเอง”

“ถึงแม้พวกคุณต้องการฆ่าฉันก็ตาม แต่ฉันก็จะให้พวกคุณมีชีวิตและความเป็นอยู่ที่ดี”

“แต่อย่าใช้มีดต่อหน้าฉัน จนกว่าคุณจะมีความสามารถที่จะฆ่าฉันได้”

“ตอนนี้คุณฆ่าฉันไม่ได้！”

เมื่อลู่หยางได้ยินคำพูดเหล่านี้ สีหน้าของเขาก็ขาวซีด กลัวจนปากสั่น

เขาเคยเห็นไป๋ยี่เฟยในสภาวะแปรสภาพ ดังนั้นเขารู้ดีว่าไป๋ยี่เฟยน่ากลัวแค่ไหน

ลู่เหมียวเหมียวคิดว่าไป๋ยี่เฟยจะทำร้ายลู่หยาง รีบวิ่งขึ้นมาและพูด：“อย่าทำร้ายเขา！พวกเราไม่รู้จริงๆ！”

“ไม่ใช่แค่ไม่รู้วันเกิดของพี่สาว แม้แต่วันเกิดของตัวเองพวกเราก็ไม่รู้ พ่อแม่บอกเพียงว่าพวกเราอายุเท่าไหร่ พวกเราไม่เคยจัดงานฉลองวันเกิดเลย”

เมื่อเธอพูดจบ สีหน้าของไป๋ยี่เฟยก็เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าของเขาขาวซีดไม่มีสีเลือด

ในสมองของเขามีแต่ความยุ่งเหยิง เขาไม่รู้ว่าตัวด้วยซ้ำว่าออกจากห้องนั้นได้ยังไง แล้วกลับมาที่ห้องนอนตัวเองได้ยังไง

ไป๋ยี่เฟยล็อกตัวเองไว้ในห้องนอน ไม่ว่าใครจะมาเคาะประตู เขาก็ไม่ยอมเปิด