บทที่ 812 มีไส้ศึก

แต่พวกเขาทั้งสองไม่ได้กลับไปที่สำนักงานเทศบาลอีก แต่เดินไปที่อีกทางหนึ่ง และค่อยๆเดินออกจากขอบเขตของเมืองเจาหยาง

ไป๋ยี่เฟยเดินตามอยู่ก็พบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

พวกเขาสองพี่น้องอายุยังน้อย แล้วก็เติบโตขึ้นมาจากภายใต้ที่พักอาศัยของที่ห่างไกลมาโดยตลอด คาดว่าไม่เคยออกจากเมืองเจาหยางมาก่อน

ตอนนี้พวกเขาเดินออกจากเมืองเจาหยางกำลังจะไปที่ไหนเหรอ? แล้วจะไปทำอะไร?

อยู่ในหลันเต่ามีเพียงพื้นที่เมืองเจาหยางเท่านั้นที่สงบ เขตพื้นที่อื่นก็ไม่แตกต่างอะไรจากเมืองเจาหยางก่อนหน้านี้ พวกเขาจะเอาความกล้าที่ไหนไปเผชิญหน้ากับสิ่งเหล่านี้ล่ะ?

ไป๋ยี่เฟยครุ่นคิดหน้าหลังก็คิดออกว่า: “แย่แล้ว! มีไส้ศึก!”

“แม่งเอ๊ย! ไส้ศึกแม่งออกมาจากที่ไหนอีกเนี่ย?”ไป๋ยี่เฟยกัดฟันไปด้วยเดินตามต่อไปด้วย

เดินมาตลอดทางจนมาถึงถนนลูกรังเส้นหนึ่ง มีรถบรรทุกจอดอยู่บนถนนคันหนึ่ง

สองพี่น้องวิ่งมาถึงตรงหน้าของรถบรรทุก ไม่รู้ว่าพูดอะไรกับคนขับรถ และในไม่ช้าก็เข้าไปในตู้โดยสารของรถบรรทุก

รถบรรทุกเริ่มออกตัวทันที

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นสิ่งนี้ก็อยากจะขึ้นไปห้ามพวกเขาไว้

แต่ในเวลานี้กลับมีรถบรรทุกคันหนึ่งขับมาจากทิศทางพื้นที่ของเมืองเจาหยาง

ไป๋ยี่เฟยคิดไปสักครู่ก็หยุด รอหลังจากที่รถบรรทุกคันนั้นเข้าใกล้เขา และขวางรถบรรทุกคันนั้นไว้

หลังจากที่ขวางรถบรรทุกมีคนโผล่ออกจากที่นั่งข้างคนขับ คนคนนี้เป็นลูกน้องของฉางเชี่ยว ชายที่มีสวมใส่ต่างหูขนาดใหญ่“ลูกพี่ไป๋จะไปไหนเหรอครับ?”

ไป๋ยี่เฟยดึงเปิดประตูรถและขึ้นไปในรถ หลังจากนั้นชี้ไปที่รถบรรทุกที่อยู่ข้างหน้าแล้วพูดว่า: “ตามรถบรรทุกคันหน้าไป”

คนขับรถกลับลังเลไม่ออกรถ

ชายที่ใส่ต่างหูหันหน้ามาพูดทันทีว่า: “ขับรถสิ นิ่งอยู่ทำไม? ไม่เชื่อฟังคำพูดของลูกพี่ไป๋เหรอ?”

คนขับรถถึงได้รีบขับรถไล่ตามออกไป

ขณะที่รถกำลังขับอยู่บนท้องถนน ชายที่ใส่ต่างหูก็พูดกับไป๋ยี่เฟยว่า: “ลูกพี่ไป๋ เสบียงที่คุณจัดหามาได้มาถึงอีกส่วนหนึ่งแล้ว ลูกพี่ให้พวกเราไปรับ”

หลังจากที่พูดจบ ก็หยุดนิ่งไปสักครู่ แล้วถามไป๋ยี่เฟย: “คาดไม่ถึงว่าจะพบเจอคุณที่นี่ คุณจะไป…..”

ไป๋ยี่เฟยตอบกลับอย่างแผ่วเบาว่า: “พบว่ารถคันข้างหน้าไม่เหมือนรถของเมืองเจาหยาง ดังนั้นจึงตามไปดู”

“ลูกพี่ไป๋ไปคนเดียวเหรอ?” ชายที่ใส่ต่างหูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ทำไมไม่พาคนมาด้วยสองคนล่ะครับ?”

ไป๋ยี่เฟยพูดว่า: “แค่ไปดูเท่านั้นเอง ไม่ได้ลงมือ”

ชายใส่ต่างหูก็ยิ้มแล้วพยักหน้า“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องพาคนไปมากมายขนาดนี้”

ชายที่ใส่ต่างเขาชื่อว่าซุนจุ้น ซุนจุ้นพูดกับไป๋ยี่เฟยว่า: “ลูกพี่ไป๋ เมื่อถึงที่ท่าเรือก็ไม่สามารถพาคุณไปได้นะ ไม่อย่างนั้นเสียเวลา ลูกพี่จะด่าผมเอาได้”

ชะงักนิ่งไปสักครู่ ซุนจุ้นพูดอีกว่า: “ไม่อย่างนั้น คุณก็โทรศัพท์ไปอธิบายกับเขาได้มั้ย?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้าเล็กน้อย“ไม่จำเป็น”

หลังจากนั้น ในตู้โดยสารก็ไม่มีเสียงการสนทนาอีก

......

หลังจากที่ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่า พวกเขาก็เห็นทะเลสีฟ้า

ไป๋ยี่เฟยเห็นฉากนี้ ในใจก็กระตุกทีหนึ่ง

รถบรรทุกคันหน้าขับเข้าไปในท่าเรือแล้ว และเลี้ยวไปทางขวา แต่รถบรรทุกของพวกเขากลับทำได้เพียงจอดอยู่ที่ประตูท่าเรือเท่านั้น

เมื่อซุนจุ้นเห็นเช่นนี้ก็พูดขอโทษ: “ลูกพี่ไป๋ ขอโทษด้วยจริงๆครับ ทำได้เพียงมาถึงที่นี่แล้ว”

อย่างไรก็ตามไป๋ยี่เฟยนั่งนิ่งไม่ขยับอยู่ในรถ เหมือนราวกับว่าตั้งใจจะไม่ลงไป

ซุนจุ้นนิ่งอึ้งครู่หนึ่ง ค่อนข้างกังวล แล้วค่อนข้างกระอักกระอ่วน“ลูกพี่ไป๋ เอ่อ…..ไม่อย่างนั้น คุณโทรหาลูกพี่ของพวกเราดีกว่ามั้ย?”

จู่ๆไป๋ยี่เฟยก็แสยะยิ้ม“ซุนจุ้น”

“ครับ มีอะไรเหรอครับ?” ซุนจุ้นนิ่งอึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นไป๋ยี่เฟยเรียกชื่อของตัวเอง

ไป๋ยี่เฟยหันหน้าไปแล้วใช้สายตาที่ล้ำลึกจ้องมองเขา

เมื่อซุนจุ้นถูกเขามองแบบนี้ก็อึดอัดมาก ที่สำคัญมีความรู้สึกใจสั่น หลบตาโดยไม่รู้ตัว“ลูกพี่ไป๋ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?”

ไป๋ยี่เฟยมองไปที่เขาอย่างราบเรียบ ถามว่า: “ฉางเชี่ยวรู้ว่าแกทรยศเขามั้ย?”