บทที่ 811 ความจงรักภักดี

ไป๋ยี่เฟยที่เดินออกมาจากห้องโถง ถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มบอดี้การ์ดของท่านฉวี่

ไป๋ยี่เฟยเพียงแค่พูดเบาๆว่า: “ท่านฉวี่ถูกฉันฆ่าแล้ว”

ต่อจากนั้นคนเหล่านั้นก็นิ่งอึ้งไปสักครู่ ต่างคนต่างแยกย้ายกันออกไป

แม้ว่าจะประหลาดใจมาก แต่ว่าพวกเขาอยู่ที่หลันเต่ามาเป็นเวลานาน มีความเชื่อมาโดยตลอดใครที่สามารถให้เงินพวกเขาได้ใครก็เป็นเจ้านาย และพวกเขาไม่มีทางมีความจงรักภักดีมากนัก

ยิ่งไปกว่านั้น มีบางคนในนั้นก็จำไป๋ยี่เฟยได้

......

หลังจากที่กลับไป เย่ฮวนและหลินขวางมองไปที่ไป๋ยี่เฟยแล้วถามว่า: “จัดการแล้วเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า พูดอย่างราบเรียบว่า: “ฆ่าแล้ว”

“ฆ่าแล้วเหรอ?” เย่ฮวนและหลินขวางพูดด้วยความประหลาดใจ

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าอีกครั้ง

เย่ฮวนและหลินขวางสบตากันแวบหนึ่ง หลังจากนั้นเย่ฮวนก็ถามอีกว่า: “ฆ่าใครเหรอ?”

“ท่านฉวี” ไป๋ยี่เฟยตอบ

เย่ฮวนและหลินขวางก็ประหลาดใจอย่างฉับพลันอีกครั้ง ต่อจากนั้นหลินขวางถามเขาว่า: “นี่มันตรงเกินไปหรือเปล่า?”

“ไม่อย่างนั้นล่ะ?” ไป๋ยี่เฟยมองไปที่พวกเขา “ตรงไปอย่างง่ายดายไม่ดีกว่าเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น ฉันอยากจะฆ่าไอ้แก่นี้ตายมาตั้งนานแล้ว!”

เย่ฮวนและหลินขวาง: “…..”

“ตอนนี้สามารถกลับไปให้คนงานเริ่มทำงานได้แล้ว ไม่มีใครมาขัดขวางพวกเธอได้อีกแล้ว”ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ดังนั้นเย่ฮวนและหลินขวางจึงจากไป

หลังจากที่พวกเขาจากไป ในห้องก็เหลือเพียงไป๋ยี่เฟยและฉางเชี่ยวเท่านั้น

ฉางเชี่ยวมองไป๋ยี่เฟยแบบนี้ ยื่นบุหรี่ให้เขาก่อนหนึ่งม้วน ต่อจากนั้นถามว่า: “มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?”

ความจริงตั้งแต่ไหนแต่ไรมาไป๋ยี่เฟยไม่ได้เก็บอารมณ์ของตัวเองไว้ในใจ แต่แสดงออกมาบนใบหน้า ดังนั้นจึงสามารถมองออกได้อย่างง่ายดายว่า ตอนนี้อารมณ์ของเขาเป็นอย่างไร

ฉางเชี่ยวตระหนักว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล“วันนี้นายไม่ค่อยเหมือนเดิมนะ ที่สำคัญไอโหดเหี้ยมก็หนักหน่วง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไป๋ยี่เฟยยิ้มเจื่อนๆแล้วพูดว่า: “อันที่จริงก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น นายก็รู้ว่าฉันมีข้อเสียที่จิตใจลังเลไม่มีความเด็ดขาด ตอนนี้ฉันอยากจะแก้ไข”

เมื่อฉางเชี่ยวได้ยินเช่นนี้ ถามอย่างลังเลว่า: “ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริงๆเหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้า

ความจริงไป๋ยี่เฟยก็ไม่แน่ใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาก็สามารถถามจางหัวปินได้ทั้งหมด หรือว่าฉางเชี่ยว และทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้น

แต่ว่าเขาไม่กล้า

เขากลัวว่าจะรับผลลัพธ์ไม่ใช่สิ่งที่เขาไม่อยากได้มากที่สุด

เมื่อเดินออกจากห้องทำงาน ไป๋ยี่เฟยเดินไปที่ห้องของตัวเองไปด้วยคิดถึงปัญหาไปด้วย

ตอนนี้เมืองเจาหยางมั่นคงลงมาแล้ว เขาสามารถส่งมอบให้ฉางเชี่ยวดูแลได้อย่างสมบูรณ์ ที่สำคัญที่นี่ยังมีเย่ฮวนและหลินขวางอยู่ ไม่ทางมีปัญหาอะไร คนเหล่านี้ของเขาก็สามารถถอนตัวกลับไปได้

และไป๋ยี่เฟยตัวของเขาเองก็ตั้งใจว่าจะกลับไปที่คลังเก็บทอง บอกเหตุการณ์ของช่วงนี้ให้จื่ออีพวกเขา

และเป้าหมายหลักของพวกเขาที่มาที่หลันเต่า หนึ่งคือเป็นการหลบหนีเพียงชั่วคราว อีกหนึ่งอย่างก็คือล่อให้เต้าจ่างกับเหลียงเหว่ยชาวและคนที่อยู่เบื้องหลังของพวกเขาออกมา

แต่ว่าเต้าจ่างรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่หลันเต่าแล้ว คาดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังก็ต้องเคลื่อนไหวในไม่ช้านี้

แต่ว่าเพียงเต้าจ่างคนเดียวเขาก็ไม่สามารถรับมือได้ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเหลียงเหว่ยชาวและคนคนนั้นที่อยู่เบื้องหลังของเขา ดังนั้นเขาต้องกลับไปที่คลังเก็บทองก่อน ตามจื่ออีและฉินหัว เขาถึงจะปลอดภัยกว่า

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ตลอดทาง เดินมาถึงที่ประตูห้องของตัวเอง ตอนที่กำลังจะเปิดประตู พบว่าประตูของห้องข้างๆเปิดออก มีคนสองคนออกมา คือลู่เหมียวเหมียวและลู่หยาง

และลู่เหมียวเหมียวกับลู่หยางพวกเขาสองคนต่างคนต่างสะพายกระเป๋าเป้ใหญ่ไว้ และจะจากไปอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้าท่าทางที่ตื่นตระหนก โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นไป๋ยี่เฟย

เมื่อไป๋ยี่เฟยเห็นเช่นนี้ อดได้ที่จะขมวดคิ้ว ต่อจากนั้นก็เดินตามไป

เพราะไป๋ยี่เฟยเคยกำชับไว้เป็นพิเศษ พวกเขาสองคนไม่ใช่นักโทษ ก็ไม่จำเป็นต้องถูกกักบริเวณ ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถอยู่ที่นี่ได้อย่างอิสระ

ดังนั้นไม่มีใครสนใจว่าพวกเขาจะไปที่ไหน พวกเขาออกจากอาคารใหญ่แห่งนี้ทันที

ตอนที่ไป๋ยี่เฟยเดินมาถึงที่ประตู ชายชุดดำคนหนึ่งก็ถามไป๋ยี่เฟยว่า: “จะให้ผมตามพวกเขามั้ยครับ?”

“ไม่ต้อง ฉันไปเอง” ไป๋ยี่เฟยตอบพลางส่ายหน้า

หลังจากที่พูดจบก็ก้าวเท้าเดินตามไป