บทที่ 810 ดูถูกและจองหอง

บอดี้การ์ดของตระกูลฉวี่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น รีบหยุดเขาไว้ทันที：“เห้ย！ คุณกำลังทำอะไร？คุณเข้าไปไม่ได้？คุณรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน？”

ไป๋ยี่เฟยหยุดลงทันที ใช้สายตาจ้องมองบอดี้การ์ดสี่คนของตระกูลฉวี่

บอดี้การ์ดของตระกูลฉวี่คล้ายกับบอดี้การ์ดของตระกูลหง พวกเขาดูถูกคนธรรมดาทั่วไป คนที่มีฐานะต่ำกว่าจะไม่อยู่ในสายตาของพวกเขา

ดังนั้นพวกเขามองไป๋ยี่เฟยด้วยสายตาที่ดูถูกและจองหอง

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองพวกเขาและถาม：“พวกคุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร？”

“แม่งเอ๊ย ใครก็ไม่อยากรู้หรอกว่าคุณเป็นใคร？”หัวหน้าบอดี้การ์ดยิ้มเยาะเย้ย“คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร？ทำไมฉันต้องรู้จักคุณด้วยเหรอ？”

วันนั้นที่ประชุมมีคนไปร่วมงานเป็นจำนวนมาก และในเวลาเดียวกัน คนที่มีอำนาจส่วนใหญ่ก็ไปร่วมงานนั้น แต่ท่านฉวี่ไม่ได้ไปร่วมงานก็เลยทำให้บอดี้การ์ดพวกนี้ไม่ได้ไปร่วมงานด้วย

ชายคนนั้นมองไป๋ยี่เฟยอย่างเย่อหยิ่งและจองหอง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา：“ฉันไม่สนว่าคุณเป็นใคร วันนี้ถ้าคุณกล้าบุกเข้าไปในตระกูลฉวี่ คุณต้องคิดให้ดีก่อน คุณสามารถผ่านพวกเราไปได้ไหม？”

“ในเวลาเดียวกัน คุณก็ต้องคิดให้ดีๆ ชีวิตของตัวเองกับการบุกเข้าไปในตระกูลฉวี่ อันไหนสำคัญกว่ากัน？”

เมื่อไป๋ยี่เฟยฟังคำพูดเหล่านี้จบก็ถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ：“ทำไม ถ้าฉันบุกเข้าไปในตระกูลฉวี่จะทำให้ฉันเสียชีวิตเหรอไง？”

“แน่นอน！”ชายเย่อหยิ่งและจองหองคนนั้นเงยหน้าขึ้นมาและพูด

ไป๋ยี่เฟยจ้องมองเขาด้วยสีหน้าปกติและพูด：“คนของตระกูลฉวี่สามารถฆ่าใครก็ได้ตามอำเภอใจใช่ไหม？”

“แน่นอนอยู่แล้ว！กฎของตระกูลฉวี่ ทุกคนก็ต้องทำตาม！”บอดี้การ์ดคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ไป๋ยี่เฟยพูดอีกครั้ง：“แต่ตอนนี้เขตที่สี่ได้เปลี่ยนไปแล้ว ไม่สามารถใช้อำนาจรังแกผู้อื่น และไม่สามารถฆ่าคนส่งเดช พวกคุณไม่รู้หรือไง？”

“คนโง่อย่างแกนี่มาจากไหนเหรอ？”บอดี้การ์ดหัวเราะเยาะเย้ยและพูดว่า“มีอะไรเปลี่ยนไปเหรอ？ห้ามใช้อำนาจรังแกผู้อื่น？มันเป็นเรื่องโง่ๆของคนที่มาจากโลกภายนอกตั้งกฎระเบียบขึ้นมาเอง คุณคิดว่าคนของตระกูลฉวี่จะทำตามสิ่งที่พวกเขากำหนดเหรอ？”

“ตอนนี้ท่านฉวี่อารมณ์ดี ก็เลยไม่อยากยุ่งกับพวกเขา ถ้าวันไหนอารมณ์ไม่ดีละก็ คนที่มาจากโลกภายนอกพวกนั้นก็คงโดนท่านฉวี่จัดการอย่างแน่นอน！”

“พ่อหนุ่มน้อย ถ้าคุณฉลาดพอก็อย่าเดินเข้าไป ไม่งั้นอาจจะเสียชีวิตก็ได้！”

เมื่อเขาพูดจบ ไป๋ยี่เฟยก็ยกมือและตบหน้าเขาทันที

“เพี๊ยะ！”

หลังจากเสียงตบดังขึ้น ชายคนนั้นก็ล้มลงกับพื้นและเสียชีวิต

ไป๋ยี่เฟยลงมือเร็วมาก เหมือนกับหงจุนเมื่อสักครู่ เขาตบหน้าชายคนนั้นจนเสียชีวิต

“วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี กลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ถ้าให้คนอื่นเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก็คงจะไม่ดี ดังนั้นฉันก็เลยมาคนเดียว”

ชายสามคนที่เหลือเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาตกตะลึงไปเลย

มีคนๆหนึ่งปฏิกิริยาตอบสนองเร็วมาก เขารีบหันหลังและวิ่งเข้าไป ตะโกนเสียงดัง：“มาเร็วๆ......”

จากนั้น......

“ตูม！”

ไป๋ยี่เฟยยกเท้าขึ้นและเตะไปที่แผ่นหลังของชายคนนั้น ชายคนนั้นปลิวออกไปและกระแทกกับประตู หลังจากที่เขาอาเจียนเลือดออกมาและเสียชีวิต

“อย่ามายุ่งกับฉัน ใครกล้ามายุ่งกับฉันต้องตายอย่างเดียว！”

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยพูดจบ เขาก็เดินเข้าไปเลย

คนที่เหลืออีกสองคนหวาดกลัวจนตัวสั่น ไม่กล้าไปขัดขวางเขา

......

ห้องโถงในเวลานี้ คนที่มีอำนาจพวกนั้นต่างประจบประแจงท่านฉวี่

“มีท่านฉวี่เป็นผู้นำ พวกเราสามารถโค่นล้มคนที่มาจากโลกภายนอกได้อย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นเขตที่สี่ก็จะกลับมาเป็นปกติ”

“ถึงเวลานั้น พวกเราก็เสนอให้ท่านฉวี่เป็นผู้ดูแลเขตที่สี่”

“ฉันเห็นด้วย ฉันก็เสนอท่านฉวี่ด้วย！”

“ฉันก็......”

ท่านฉวี่โดนประจบจนจิตใจเบิกบานมีความสุข เขาพูดด้วยเสียงหัวเราะ：“ขอบคุณทุกท่านที่ให้ความไว้วางใจ แต่ฉันอายุมากแล้ว อาจจะทำได้ไม่ดีพอ และมันก็ไม่ค่อยจะเหมาะสม ฉันคิดว่าเรื่องนี้ช่างมันเถอะ......”

เขาเสแสร้งทำเป็นพูดปฏิเสธไป เพราะเขารู้ว่าท้ายที่สุดแล้วก็คงยากจะปฏิเสธได้

ไป๋ยี่เฟยเดินเข้ามาก็เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทันที และเขาก็เห็นพฤติกรรมเสแสร้งแบบนี้บ่อยมาก เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา：“คุณไม่เหมาะสมจริงๆ！”

เมื่อทุกคนได้ยินเสียงนี้ก็ตกใจทันทีและรีบหันหน้ากลับไปมอง

ไป๋ยี่เฟยเดินเข้ามาทีละก้าวๆ เป้าหมายของเขาคือท่านฉวี่