บทที่ 817 เป็นไข้

ก็ทำให้ไป๋ยี่เฟยอดคิดไม่ได้ หรือว่าเกี่ยวข้องกับฉีฉีเหรอ?

ทั้งหมดนี้ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยยังไม่รู้ ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้ สุดท้ายทำได้เพียงส่ายหน้า ต่อจากนั้นแบกลู่เหมียวเหมียวขึ้นข้างหลัง กลับมาถึงสถานที่ที่พวกเขาเคยอยู่

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง

ไป๋ยี่เฟยอ่อนแอมาก หลังจากที่ทุกครั้งเข้าสู่สภาวะแปรสภาพแล้วฟื้นตัวกลับมา ก็จะมีอาการเกิดขึ้น ที่สำคัญแช่อยู่ในทะเลเป็นเวลานาน แล้วก็ได้รับบาดเจ็บ เมื่อทุกข์ทรมานหนึ่งรอบแล้ว ก็เหน็ดเหนื่อย

สุดท้ายไป๋ยี่เฟยก็ประคับประคองไว้ไม่อยู่ และล้มลงผล็อยหลับไปที่ข้างๆ

......

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ไป๋ยี่เฟยถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความหนาวเย็น

ในตอนกลางวันเพราะดวงอาทิตย์ อุณหภูมิจะสูงมาก แต่ว่าตอนกลางลมทะเลก็พัดมาได้หนาวเย็นมาก ไป๋ยี่เฟยก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยความหนาวเย็นเช่นนี้

หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมา พบว่ากองที่ไฟที่เผาไหม้ก็ดับไปแล้ว มิน่าถึงถูกปลุกให้ตื่นด้วยความหนาวเย็น

เมื่อมองไปที่ลู่เหมียวเหมียวและลู่หยางในอีกด้านหนึ่ง ทั่วทั้งร่างกายกำลังสั่นเทาด้วยความหนาวเย็น

ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นมานั่ง มองไปที่ท้องฟ้า แอบดีใจ: “โชคดีที่ฝนไม่ตก”

ต่อจากนั้นไป๋ยี่เฟยใช้ประกายไฟเล็กๆที่เหลืออยู่ด้านบนเมื่อกี้นี้ มาจุดไฟขึ้นมาอีกครั้ง

หลังจากนั้นไม่นาน ลู่หยางก็ไม่สั่นมากขนาดนั้นแล้ว

แต่ลู่เหมียวเหมียวยังสั่นเทาอยู่ ทำให้ไป๋ยี่เฟยรู้สึกมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นเดินไปถึงตรงหน้าของเธออย่างยากลำบาก ยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเธอ

ร้อน!

หัวใจของไป๋ยี่เฟยเต้นแรง นี่คือเป็นไข้

ร่างกายของผู้หญิงค่อนข้างอ่อนแอ แช่อยู่ในน้ำทะเลเป็นเวลานาน ก่อนหน้าก็ได้รับบาดเจ็บ ทั้งสองอย่างรวมกันก็ย่อมไม่สามารถต้านทานไว้ได้เป็นธรรมดา

ไป๋ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะกังวลใจขึ้นมา ถ้าหากเพียงแค่ความหนาวธรรมดา ก็จัดการได้ง่ายดายมาก แต่ถ้าเกิดบาดแผลติดเชื้อ อยู่บนเกาะเล็กที่ไม่มีอะไรแห่งนี้ ก็ยากที่จัดการได้

ไม่แน่ใจว่าเกิดจากการติดเชื้อที่บาดแผลหรือเปล่า ไป๋ยี่เฟยก็ยื่นมือถกกระโปรงของลู่เหมียวเหมียวขึ้นมา

ลู่เหมียวเหมียวที่อยู่บนพื้นเพราะเป็นไข้ และหลับไม่สนิท เธอยังคงรู้สึกตัว เธอรู้ว่าไป๋ยี่เฟยอยู่ข้างกายของตัวเอง และยังรู้สึกถึงไป๋ยี่เฟยแตะหน้าผากของเธอ

เธออยากจะตื่นขึ้นมา แต่ว่าเธอหวาดกลัว ดังนั้นจำเป็นต้องแกล้งทำเป็นนอนหลับต่อไป

แต่ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยจับชายกระโปรงของเธอไว้ ดูเหมือนจะเปิดขึ้นมา

ลู่เหมียวเหมียวใจเต้นตุ๊บๆ

เธอตกใจ และตื่นตระหนกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ในเวลาเดียวกัน ข้างหลังของไป๋ยี่เฟยก็มีเสียงตะโกนดังมา

“แกกำลังจะทำอะไร? แกสัตว์เดรัจฉาน! ออกจากพี่สาวฉันซะ!”

เป็นลู่หยาง ไม่รู้ว่าเขาตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่

เมื่อลู่หยางเห็นไป๋ยี่เฟยต้องการจะเปิดกระโปรงของลู่เหมียวเหมียว ดังนั้นจึงกังวล ลุกขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก ต้องการจะพุ่งไปผลักไป๋ยี่เฟยออกไป

แต่ว่าไป๋ยี่เฟยเพียงแค่หันหน้าเขม็งตาใส่ลู่หยางแวบหนึ่ง ลู่หยางก็กลัวจนหยุดอยู่ที่เดิม ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีกแม้แต่ก้าวเดียว

เหตุการณ์บนเรือที่ไป๋ยี่เฟยปลิดชีพยอดฝีมือระดับที่สองทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว แล้วก็ดึงแขนของศิษย์น้องเต้าจ่างขาดอย่างกะทันหัน ตอนนี้ยังวนเวียนอยู่ในหัวสมอง เหตุการณ์เหล่านั้นนับประสาอะไรกับเป็นลู่หยาง แม้แต่ยอดฝีมือระดับที่สองเห็นก็หวาดกลัว

จากสิ่งนี้ลู่หยางก็ยังมีความเข้าใจเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของไป๋ยี่เฟยใหม่

เมื่อเผชิญหน้ากับไป๋ยี่เฟยแบบนี้ เพียงแค่มอง เขาก็กลัวจนไม่กล้าขยับ

แต่ไป๋ยี่เฟยในเวลานี้กลับจะรังแกพี่สาวของเขา เขากัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำ

ลู่เหมียวเหมียวก็ไม่กล้าตื่นขึ้นมา กลัวว่าหลังจากที่ตื่นขึ้นมาจะเผชิญหน้ากับเรื่องราวบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถรับได้

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยเขม็งตาเสร็จก็ไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไป แต่เปิดชายกระโปรงออก และแกะเศษผ้าออก

“ฉันยังไม่ได้ลงมือนายก็ไม่กล้าเดินหน้าแล้วเหรอ?” ไป๋ยี่เฟยทำเรื่องของตัวเองไปด้วย แล้วพูดไปด้วย“เห็นพี่สาวของนายกำลังโดนฉันรังแก แม้แต่ความกล้าแค่นี้ก็ไม่มีเหรอ?”

“นายก็เป็นแบบนี้ ยังจะบอกว่าจะแก้แค้นฉันเหรอ? ตัวของนายเองสามารถเชื่อได้มั้ย?”

คำพูดของไป๋ยี่เฟย ทิ่มแทงไปที่หัวใจของเขาทีละคำ ในเวลาเดียวกันทำให้เขาโกรธมากขึ้น แต่ก็ดูเหมือนว่าขาของเขาจะแข็งทื่อ ยังคงนิ่งไม่ขยับ