บทที่ 818 หัวเราะเยาะตัวเอง

ไป๋ยี่เฟยเอนกายที่ลำต้น มองดูทะเลมืดที่อยู่ข้างหน้า ก็อยากจะเจอหลี่เสว่มากอย่างกะทันหัน อยากกลับบ้าน และคิดถึงความอบอุ่นของความผูกพันของเขา

ไป๋ยี่เฟยคิดว่า พวกเขาอยู่บนเกาะร้าง แตกต่างอะไรกับการตาย?

ตัวเองจะต้องจบชีวิตลงบนเกาะแห่งนี้ กับคู่พี่น้องที่แทบจะต้องการฆ่าตัวเองจริงๆเหรอ?

ไม่!

เขาไม่ต้องการ!

…..

แสงของดวงอาทิตย์ค่อยๆลอยขึ้นจากขอบฟ้าของท้องทะเล ทำให้ระดับน้ำทะเลสว่างขึ้น และก็ส่องแสงสว่างให้เกาะเล็กแห่งนี้

หลังจากที่ลู่เหมียวเหมียวตื่นขึ้นมาเห็นไป๋ยี่เฟย ไป๋ยี่เฟยก็ตื่นขึ้นมาแล้ว กำลังนั่งอยู่บนเกาะเล็ก

ลู่เหมียวเหมียวเดินเข้าไป ถามไป๋ยี่เฟยเบาๆว่า: “คุณ…..รู้ว่าจะกลับไปได้ยังไงมั้ย?”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้พูด

สีหน้าของลู่เหมียวเหมียวซีด“พวกเรา…..กลับไปไม่ได้แล้วใช่มั้ย?”

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: “โทรศัพท์ของฉันมีที่ติดตาม หลังจากที่พวกเขาพบว่าฉันหายไปก็จะมาหาฉัน และในไม่ช้าก็จะกลับไป”

เมื่อพูดเสร็จ ลู่เหมียวเหมียวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แต่ไป๋ยี่เฟยกลับแอบสูดลมหายใจ

เพราะเขาโกหก ตอนที่อยู่บนเรือ เขาถูกตัดสัญญาณ จางหัวปินพวกเขาไม่รู้ตำแหน่งของไป๋ยี่เฟยด้วยซ้ำ

เหตุผลที่ไป๋ยี่เฟยพูดแบบนี้ เพียงแค่ต้องการให้พวกเขาคิดว่าสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ถ้าอย่างนั้นในใจก็มีความหวัง เกิดคนมีความหวัง ก็จะกระตุ้นศักยภาพ

ศักยภาพนี้จะช่วยให้พวกเขายืนหยัดอยู่บนเกาะร้างแห่งนี้ได้อีกหลายวัน

ในใจของไป๋ยี่เฟยเศร้าสลด : ครั้งนี้เกรงว่าคงต้องตายจริงๆแล้ว

ครั้งที่แล้วถูกวางยาพิษไม่ได้ทำให้เขาถึงตาย ครั้งนี้กลับติดอยู่บนเกาะร้าง และติดจนตาย

ไป๋ยี่เฟยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเอง

แต่ในเวลานี้ น้ำเสียงตื่นเต้นของลู่เหมียวเหมียวก็ดังขึ้นมา“ดูสิ! นั่นคืออะไรนะ?”

ไป๋ยี่เฟยเงยหน้าขึ้น พบว่าลู่เหมียวเหมียวกำลังชี้ไปที่สถานที่แห่งหนึ่ง เขามองไปอย่างรวดเร็ว พบว่ามีจุดสีดำอยู่บนทะเล กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว

หลังจากที่ผ่านไปสิบนาทีพวกเขาก็เห็นชัดเจนว่า นั่นเป็นเรือลำหนึ่ง

ลู่เหมียวเหมียวก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น“เป็นเรือ พวกเรามีทางรอดแล้ว ดีจังเลย คุณไม่ได้หลอกพวกเรา พวกเขามาหาอย่างแน่นอน!”

อย่างไรก็ตามเมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดนี้กลับตื่นตระหนก และอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เรือในทะเล

ทันใดนั้น เขาก็พบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ความเร็วของเรือนั้นรวดเร็วมาก ที่สำคัญยังแกว่งไปแกว่งมา รัศมีในการสั่นสะเทือนก็ใหญ่มาก ต้องรู้ว่าทะเลในตอนนี้สงบมาก และไม่มีคลื่นเลย

เรือค่อยๆใกล้เข้ามา

หลังจากที่เห็นรูปลักษณ์ของเรือ ลู่เหมียวเหมียวก็รู้สึกสงสัย: “เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?”

เคยเห็นเหรอ?

ไป๋ยี่เฟยตกใจทันที ลุกขึ้นมา ในเวลาเดียวกันก็ตะโกน: “แย่แล้ว รีบซ่อนตัวเร็วเข้า!”

ลู่เหมียวเหมียวนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม“ทำไมต้องซ่อนตัวด้วย?”

เดิมทีเธอคิดว่าอยู่บนเกาะร้างนี้ ไม่ได้อยู่ในเส้นทางของเรือ พวกเขาจะติดอยู่ที่นี่จนตาย แต่ว่าคำพูดเมื่อกี้นี้ของไป๋ยี่เฟยและเรือที่แล่นผ่านมาทางนี้ ทำให้เธอมีความหวัง

ตอนนี้พวกเขาจะมีทางรอดแล้ว หรือว่าไม่ควรโบกมือให้พวกเขามาช่วยชีวิตเหรอ?

ทำไมต้องหลบซ่อนตัวด้วย?

ลู่เหมียวเหมียวยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม รวมทั้งเธอเป็นไข้ด้วย ขาก็ได้รับบาดเจ็บ อ่อนแอมาก ไป๋ยี่เฟยขี้เกียจที่จะอธิบายให้เธอฟัง ยื่นมือไปดึง แบกเธอขึ้นบนหลังของตัวเอง

“โอ๊ย!”

ลู่เหมียวเหมียวอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

ไป๋ยี่เฟยกลับไม่ได้สนใจมากนัก แบกลู่เหมียวเหมียวมุดเข้าไปในป่าอย่างรวดเร็ว

หลังจากที่วิ่งไปได้สักพัก ทั้งสองคนก็ซ่อนตัวอยู่ในที่ย้อนแสง แอบสังเกตดูเรือใหญ่ที่แล่นเข้ามา