บทที่ 822 ไม่น่าจะมีชีวิตอยู่

กัปตันเฒ่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังตามไป ในเมื่อล่ายเคอก็กลับมาแล้ว เขาไปก็ไม่มีความสำคัญอะไรอีก เพียงแค่ภาวนาว่าลูกสาวของตัวเองคงไม่ถูกพวกเขารังแก

ล่ายเคอพาพวกเขาเดินไปถึงป่าอีกฟากหนึ่ง มองเห็นใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง เหมือนกับมีผลไม้ป่าตกกระจัดกระจายและบนพื้นดินก็มีร่องรอยอยู่บ้าง

แต่รอยเท้าเหล่านี้เป็นรอยเท้าของสัตว์ป่า

“นี่เป็นรอยสัตว์ป่ากัด?”ยอดฝีมือระดับที่สองข้างกายของเต้าจ่างอีกคนหนึ่งถามกับล่ายเคอ

ล่ายเคอพยักหน้าพูดว่า “ไม่แน่ใจ แต่ฉันเห็นทางนั้นและทางนี้เหมือนจะมีผลไม้ป่าตกกระจัดกระจายอยู่ใต้ต้นไม้”

“ที่ตรงนี้ก็เล็กขนาดนี้ ห่างจากผืนดินไกลมาก จะมีสัตว์ป่าได้อย่างไร?”ยอดฝีมือระดับที่สองถามด้วยความสงสัย

ล่ายเคอกางมือทั้งสองแล้วพูดว่า: “ฉันจะไปรู้ได้อย่างไร?สัตว์ประเภทนี้ฉันไม่เคยเจอมาก่อน ไม่แน่ใจว่ามันมีความเคยชินอะไรบางอย่าง เด็ดผลไม้ก็เด็ดอยู่เพียงต้นเดียว”

“สงสัยเป็นสิ่งมีชีวิตที่พวกเราไม่รู้จักไม่เคยเจอมาก่อน” คนที่สวมแว่นตาคนหนึ่งพูดขึ้น “ก่อนหน้านี้สิ่งที่ชนเรือของพวกเราสิ่งนั้นก็ไม่เคยพบมาก่อน”

“ใช่ ฉันก็ไม่เคยเห็นพวกนั้นมาก่อน” ยังมีคนพูดสนับสนุนอีก

พูดจบ เต้าจ่างขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาเหมือนจะผิดหวังอยู่บ้าง

หากเป็นสัตว์ป่า ร่องรอยบนตะไคร่น้ำก็เหมือนจะกระจ่าง เพิ่งเริ่มคิดว่าเป็นร่องรอยของคนแน่ ๆ แต่คิดดูตอนนี้ อาจจะเป็นสัตว์ป่าจริง ๆก็ได้

อย่างไรก็ตาม สัตว์ป่าเดินบนตะไคร่น้ำก็อาจจะตกลงได้ใช่ไหม?

และยอดฝีมือระดับที่สอง เหมือนจะคิดได้ ยิ้มอย่างดีใจ: “ก็ว่าอยู่แล้ว เด็กคนนั้นไม่น่าจะมีชีวิตรอด!”

......

อีกด้านหนึ่ง ไป๋ยี่เฟยนำเอาอาหารและยา มาถึงที่ซ่อนตัวของลู่เหมียวเหมียวและลู่หยาง หลังจากนั้นทั้งสามคนก็กลับไปยังด้านล่างหินก้อนใหญ่ก่อนหน้านี้

รอบ ๆบริเวณนี้ล้วนเป็นก้อนหินขนาดใหญ่มหึมา และยังวางสลับซับซ้อนไปมา พวกเขาหลบอยู่ด้านล่าง แค่เพียงไม่ได้เดินมาตรวจสอบดู ก็ไม่สามารถพบพวกเขาได้

ลู่หยางกลับสงสัยต่อเรื่องนี้ “ที่นี่ไม่มีตรงไหนสามารถหลบได้เลย มองครั้งเดียวก็เห็นแล้ว พวกเราก็จะถูกพบตัวได้ง่ายไม่ใช่เหรอ?”

ไป๋ยี่เฟยพูดเบา ๆ ว่า: “มีคำพูดหนึ่งเคยได้ยินหรือไม่ ที่อันตรายที่สุดเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด”

“ก้อนหินใหญ่ขนาดนั้น พวกเราหลบอยู่ข้างล่าง ตราบใดที่เราไม่ออกมา มองไม่เห็นพวกเราแน่นอน” ไป๋ยี่เฟยอธิบาย “เต้าจ่างไม่แน่ใจว่าพวกเราอยู่ที่เกาะนี้หรือไม่ เขาก็ไม่มีทางเสียเวลา ให้คนมาตามหาอีกรอบหรอก”

ลู่หยางยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย “เมื่อครู่คุณพูดกับพวกเราว่ายังมีร่องรอยเหลือไว้ไม่ใช่เหรอ?เต้าจ่างต้องเดาอกแน่นอนว่าพวกเราต้องอยู่บนเกาะ”

ไป๋ยี่เฟยฟังแล้วก็รู้สึกว่าไม่พอใจยิ่งนัก แต่ไม่ได้อธิบายอะไรกับเขาอีก

เขาเอาน้ำแร่สองขวด และขนมปังสองชิ้นออกมาจากกระเป๋า ส่งให้กับลู่เหมียวเหมียวและลู่หยาง หลังจากนั้น ตัวเองก็ถือไว้เองส่วนหนึ่ง

ไป๋ยี่เฟยหยิบของพลางและพูดพลางว่า: “กินอาหารก่อน หลังกินเสร็จแล้ว ฉันจะทำแผลให้คุณใหม่ เมื่อครู่นำยาบางส่วนออกมาจากเรือ”

ลู่เหมียวเหมียวได้ฟังแล้วหน้าแดงอย่างเสียไม่ได้ แม้ว่าบาดแผลจะไม่อยู่ในตำแหน่งที่ซ่อนเร้น แต่ก็ต้องแตะต้องตัวกัน เป็นหญิงสาวหน้าแดงบ้างเป็นเรื่องธรรมดา

ลู่หยางรีบมองไปยังไป๋ยี่เฟย “ไม่ได้ คุณเอายามาให้ฉัน ฉันจัดการเอง จะได้ไม่ให้คุณล่วงเกินพี่สาวของฉัน!”

ฟังคำพูดนี้แล้ว หลังจากไป๋ยี่เฟยกินขนมปังเสร็จแล้ว เอายาทาลดการอักเสบ และผ้าพันแผลมอบให้ลู่หยาง “เอาไปเถอะ”

ลู่หยางถือผ้าพันแผล และยาทาแก้อักเสบไว้ในมือ ท่าทางไม่ค่อยรู้เรื่อง หลังจากนั้นหันศีรษะถามลู่เหมียวเหมียวด้วยความเขินอายว่า “พี่สาว นี่......ต้องทำยังไง?”

ลู่เหมียวเหมียวถอนหายใจแล้วพูดว่า: “ให้พี่ไป๋ทำไปเถอะ”

ลู่หยางก้มหน้า

ไม่มีหนทางอื่น เขาทำไม่เป็น ทำได้เพียงมอบของคืนให้ไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจเรื่องเมื่อครู่ หลังจากรับของมาแล้ว พูดกับลู่หยางว่า: “แม้ว่าพวกคุณจะเป็นพี่น้องกัน แต่ตอนนี้เธออายุก็มากแล้ว ก็ควรจะหลีกไปสักหน่อย”

ลู่หยางใบหน้าหมองคล้ำ มองไป๋ยี่เฟยด้วยความโกรธ

นั้นเป็นพี่สาวของเขา เขาไม่ล่วงเกินแน่นอน แต่เขาก็ยังโกรธไป๋ยี่เฟยอยู่ดี สุดท้ายคนที่อับอายก็เป็นลู่เหมียวเหมียว

ลู่หยางทำหน้าแบะ ทำท่าทีกระฟัดกระเฟียดเดินออกจากก้อนหิน จากนั้นก็นั่งลงบนก้อนหินอีกก้อนหนึ่ง

“สารเลว!”ลู่หยางเก็บก้อนหินขึ้นจากพื้น แล้วโยนไปไกล ๆ “พี่สาวต้องหลงในตัวเขาแน่ ๆ ฉันจะต้องคิดวิธีอะไรสักอย่าง ให้ฉันถามความจริงให้ชัดเจนเสียก่อนเถอะ!”

ทางนี้ ไป๋ยี่เฟยกำลังทำแผลให้กับลู่เหมียวเหมียว

ไป๋ยี่เฟยเปิดกระโปรงของลู่เหมียวเหมียว จู่ๆ ใบหน้าของลู่เหมียวเหมียวก็แดงขึ้น ก้มหน้าด้วยความเขินอาย ยังคงไม่กล้ามองไปที่ไป๋ยี่เฟย

จากวิธีการทำแผลอย่างเมื่อวานนั้น วันนี้ทั้งคู่อ่อนโยนต่อกันมากขึ้น ลู่เหมียวเหมียวเองก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรมากขนาดนั้นแล้ว

รอจนทำแผลเสร็จแล้ว ไป๋ยี่เฟยก็ปล่อยชายกระโปรงลง จากนั้นจู่ ๆก็ยื่นมือออกมา

ลู่เหมียวเหมียวอึ้งไปพักหนึ่ง เขาจะทำอะไร?