บทที่ 823 เข้าสู่สภาวะแปรสภาพ

ครั้นเมื่อเกิดจันทรุปราคาเต็มดวง ก็จะเกิดพระจันทร์สีเลือด

นี่เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ จะเกิดขึ้นทุก ๆ ช่วงระยะเวลาหนึ่ง

ขณะที่ไป๋ยี่เฟยจ้องมองพระจันทร์สีเลือด มองนิ่ง

ท้องทะเลที่มืดมิด พระจันทร์สีเลือดบนท้องฟ้า เสียงคลื่นและเสียงลมกระทบดังก้องอยู่ในหู

ในบรรยากาศแบบนี้ ส่งผลต่ออารมณ์ของคน แม้แต่หัวใจก็เริ่มที่จะเต้นแรงขึ้น

ไป๋ยี่เฟยสลัดหลุดจากอารมณ์คิดถึงคนในครอบครัวที่จากมา มองดูพระจันทร์สีเลือดบนท้องฟ้าด้วยความตกใจ

เขากำหมัดแน่น ไม่มีใครเห็นว่าผมของเขากำลังค่อยๆ กลายเป็นสีขาว

พระจันทร์สีเลือดทำให้ดวงตาทั้งสองของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

ขณะนั้นสภาพของไป๋ยี่เฟยนั้นอันตรายมาก ราวกับกำลังจะเข้าสู่สภาวะการแปรสภาพ

ในเวลานั้นเอง

“พี่ไป๋!”

ด้วยความหวาดกลัว ลู่เหมียวเหมียวจึงส่งเสียงเรียกคืนสติให้กับไป๋ยี่เฟย ไป๋ยี่เฟยกลับมามีสติอีกครั้ง สมองก็ฟื้นตัวขึ้นมาก

เขาหันหน้าไปมองลู่เหมียวเหมียว

พบว่าลู่เหมียวเหมียวมายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เนื่องจากไป๋ยี่เฟยหันหน้ากลับมา ลู่เหมียวเหมียวตกใจถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วเพราะสะดุดก้อนหิน จึงล้มลงบนพื้น

ถึงอย่างนั้นแล้ว ไป๋ยี่เฟยยังคงมองไปที่ลู่เหมียวเหมียวด้วยความหวาดกลัว

ลู่เหมียวเหมียวตกใจกลัวจนตัวสั่น ไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากไป๋ยี่เฟยมองลู่เหมียวเหมียวแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็ได้สติคืนมา มีอยู่อย่างหนึ่งก็คือในดวงตาของเขา ลู่เหมียวเหมียวมีสีแดง

ไป๋ยี่เฟยถามเบาๆ ว่า: “เป็นยังไงบ้าง?”

ลู่เหมียวเหมียวฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนไม่มีปัญหาอะไร ถอนหายใจด้วยความโล่งอก กลับมีบางอย่างที่ไม่น่าเชื่อ เนื่องจากผมของไป๋ยี่เฟย ทำให้เธอเกิดความสงสัยจึงถามว่า: “พี่ไป๋ คุณ......คุณเมื่อครู่นี้เป็นยังไงบ้าง?”

ไป๋ยี่เฟยส่ายศีรษะตอบว่า；“ฉันไม่เป็นไร คุณเรียกฉันมีเรื่องอะไรเหรอ?”

ลู่เหมียวเหมียวลังเลอยู่พักหนึ่ง จากนั้นยืนขึ้นมา แต่เขาก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ไป๋ยี่เฟย เพียงแต่พูดเบา ๆ ว่า: “ไม่รู้ว่าเสี่ยวหยางไปไหนแล้ว ตอนนี้ยังไม่กลับมา”

ไป๋ยี่เฟยขมวดคิ้วทันที จากนั้นถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ ว่า : “ฉันรู้แล้ว คุณไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะไปตามหาเอง”

ลู่เหมียวเหมียวพยักหน้า

จากนั้นไป๋ยี่เฟยยืนขึ้น เดินไปทิศทางที่ลู่หยางจากไป และขณะที่เขาอยู่ระหว่างทาง เส้นผมที่เดิมเป็นสีขาวก็ค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพสีดำดังเดิม

ดวงตาสีแดงกะพริบไม่กี่ครั้ง ก็ค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติ

ไป๋ยี่เฟยในตอนนั้น จิตใจหนักแน่นเหมือนไม่เคยเป็นมาก่อน

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ยังตื่นเต้นมากทีเดียว

ไป๋ยี่เฟยยังจำคำพูดของไป๋หยุนเผิงได้ว่า อาการป่วยของเขาแบบนี้เป็นโรคทางพันธุกรรม คนในตระกูลหลายคนก็เป็นโรคนี้กัน แต่พวกเขาไม่ได้มีอาการอะไรที่หนักหนามากนัก

อีกทั้งพวกเขาก็ไม่รู้ว่าใช้วิธีการอะไร ที่จะยับยั้งโรคนี้ได้

สาเหตุที่พวกเขาไม่อยากให้อาการโรคนี้กำเริบ ก็เพราะว่าหากวันหนึ่งวันใดเข้าสู่สภาวะเช่นนี้จะไม่สามารถควบคุมสติสัมปชัญญะได้ ก็จะน่ากลัวมาก

ดังนั้นพวกเขาไม่อยากให้สภาวะนี้ปรากฎขึ้น

เมื่อครู่นี้ไป๋ยี่เฟยก็รู้สึกหวาดกลัว แต่ตอนนี้เขาไม่กลัวแล้ว

ก็เพราะว่าเมื่อครู่ ตอนที่เขามองพระจันทร์สีเลือดบนท้องฟ้า ข้างหูได้ยินเสียงคลื่นและเสียงลม จู่ๆ เขาก็เข้าใจเรื่องต่างๆที่เขาเองก็ไม่สามารถอธิบายให้เข้าใจได้หลายเรื่อง

และสิ่งเหล่านี้ทำให้เขาสามารถเข้าสู่สภาวะแปรสภาพได้ด้วยตนเอง ขณะเดียวกันยังรักษาสติ สัมปชัญญะอยู่ตลอดเวลา

เขาสามารถรู้สึกได้ถึงในร่างกายมีพลังที่แข็งแกร่ง อีกทั้งตอนนี้เขาเข้าใจถึงพลังภายใน ไม่ว่าจะเป็นกลยุทธ์การต่อสู้เหมือนบรรลุถึงระดับสูงสุด

ไป๋ยี่เฟยคาดเดาสาเหตุที่ลู่หยางยังไม่ได้กลับมาได้เป็นอย่างดี

อาจจะออกไปไม่ทันระวังถูกเต้าจ่างจับตัวไปแล้ว หรือไม่ก็เขาจงใจที่ไม่กลับมาเองและยังดื้อรั้นเอาแต่ใจ

แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบใดก็ได้ เดาได้ว่าตอนนี้เขาน่าจะอยู่ในมือของเต้าจ่างเสียแล้ว

เต้าจ่างน่าจะหาพวกเขาเจอได้ในเวลาอันรวดเร็ว

ตัวเขาเองนั้นไม่เป็นอะไร ที่สำคัญก็คือลู่เหมียวเหมียว เขาต้องรับรองความปลอดภัยของลู่เหมียวเหมียว