บทที่824 โคตรจะโง่เลย

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยโมโหลู่หยางมาก

ไม่ใช่ว่า เขาอยากจะฆ่าเขา แต่เป็นเพราะว่าเขางี่เง่าที่สุด

ไป๋ยี่เฟย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ตอนนี้ ฉันจะสอนแก ให้แกได้รู้ว่า ตนเองนั่นน่ะ โคตรจะโง่เลย!”

พูดจบสีหน้าไป๋ยี่เฟย เปลี่ยนในทันที

หลังจากนั้นจู่ ๆเส้นผมของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม ยามค่ำคืนดึกสงัดบนก็เกาะร้าง ดูไปแล้วก็น่าสะพรึงกลัว

ไป๋ยี่เฟย ตวาดเสียงดังออกมาว่า“ไอ้โง่!”

ลู่หยาง ตกใจจนตัวสั่น ถอยหลังไปหนึ่งเก้า แต่กลับไม่ทันระวังเหยียบไปบนขาของคนอื่น จนหกล้มไปนั่งลงกับพื้น

หลังจากที่ทุกคนเห็นเขาแล้ว สีหน้าเปลี่ยน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนธรรมดาที่ไม่เคยพบเห็นไป๋ยี่เฟย ตกใจจนหน้าซีดเผือด

พวกเขาไม่เชื่อสายตาตัวเองว่า ดวงตาของคนๆหนึ่ง เหตุใดจึงเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มได้ถึงขนาดนี้?

ยิ่งกว่านั้นก็คือ ไอสังหารที่เข้มข้นบนร่างของไป๋ยี่เฟย

เปรียบเสมือนสามารถสังหารคนได้ในพริบตา

แต่สิ่งที่เต้าจ่างและล่ายเคอรวมถึงยอดฝีมือระดับที่สองมุ่งความสนใจก็คือ เขาควบคุมตนเองเพื่อเข้าสู่สภาวะนี้ได้ยังไง

สภาวะอย่างนี้ของไป๋ยี่เฟย ควรจะไม่เรียกว่าการแปรสภาพ ยังไงตอนนี้เขาก็ยังมีสติสัมปชัญญะ เขาสามารถควบคุมตนเองได้

ไป๋ยี่เฟย ค่อยๆเดินทีละก้าวมาหาเต้าจ่าง

แม้นว่าสีหน้าเต้าจ่างจะดูนิ่งขรึม ก็ไม่เหมือนคนอื่นที่ตกใจหวาดกลัว

ยอดฝีมือระดับที่สอง คนหนึ่งตกใจจนจับตัวลู่หยาง เพื่อข่มขู่ไป๋ยี่เฟยพูดว่า: “หยุดนะ!หากแกเดินเข้ามาอีกก้าว ฉันจะฆ่าเขาทันที!”

เดิมลู่หยางตกใจมากเป็นทุนอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งตกใจจนหน้าถอดสี ส่ายหัวด้วยความหวาดกลัว: “ไม่ ไม่ได้ พวกคุณทำอย่างนี้ไม่ได้ พวกคุณรับปากผมแล้วไม่ใช่เหรอ!”

เต้าจ่างได้ยินดังนั้นพูดเสียงเย็นชาว่า: “ฉัน ก็แค่รับปากว่า จะไม่ทำร้าย พี่สาวของคุณ เท่านั้น”

ลู่หยาง เบิกตาโพลง อยากจะพูดอะไรออกมา กลับพูดไม่ออก นึกเสียใจภายหลัง

เต้าจ่าง พูดต่ออีกว่า: “อีกทั้ง เงื่อนไขที่ผมรับปากคุณนั้น คนอื่นไม่ได้รับปากด้วย”

ลู่หยาง ตกตะลึงจนตาค้าง

จนถึงตอนนี้ ลู่หยาง ได้เห็นถึงธาตุแท้ของคนเหล่านี้

ในเวลานี้ ลู่หยาง ได้เสียใจในสิ่งต่างๆที่เขาได้กระทำลงไป

เขาอยากร้องไห้

อยากตะโกนออกมาดังๆ

ไป๋ยี่เฟย ยังคงเดินไปข้างหน้า ไม่สนใจท่าทีข่มขู่ ของพวกเขา

ยอดฝีมือระดับที่สอง เห็นท่าทีเช่นนี้ ถึงกับลนลาน พูดข่มขู่อีกครั้งว่า: “ฉันบอกให้แกหยุดไม่ได้ยินเหรอ? ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่ามัน!”

พูดพลาง มือของเขาก็ขยุ่มไปที่ลำคอของลู่หยาง

ไป๋ยี่เฟย พูดเสียงเย็นชาออกมาว่า: “คนที่หักหลังฉัน จะเป็นจะตายอย่างไร ฉันไม่สน!”

ยอดฝีมือระดับที่สองคนนั้นได้ยินคำพูดถึงกับตาค้าง

แต่สิ่งที่ไป๋ยี่เฟย พูดไปนั้นไม่ผิด ใครจะไปใส่ใจความเป็นความตายของคนที่หักหลังตน? ไม่ใช่แม่บังเกิดเกล้าเสียหน่อย!

ลู่หยาง ขณะนี้ ร้องไห้แล้วจริงๆ

ไป๋ยี่เฟย เคยพูดเอาไว้ว่า จะปกป้องชีวิตของพวกเขา แต่เวลานี้ไป๋ยี่เฟย เอ่ยออกมาจากปากตนเองว่าไม่สนใจ ว่าเขาจะเป็นจะตายอย่างไร

ยอดฝีมือระดับที่สองคนนั้นเห็นไป๋ยี่เฟย ไม่แยแสถึงการข่มขู่ใด ๆ ในขณะที่ตื่นตระหนก คิดจะปล่อยตัวลู่หยาง

แต่ในขณะนั้นเอง จู่ ๆเต้าจ่างก็พูดขึ้นมาว่า: “นายต้องสนใจความเป็นความตายเขา”

สิ้นคำพูด ยอดฝีมือระดับที่สองหยุดนิ่ง จากนั้นก็รีบจับตัวลู่หยางไว้อีกครั้ง

เต้าจ่างพูดว่า: “ฉันเคยศึกษาอุปนิสัยของคนมาระยะหนึ่ง ทักษะการมองคนนั้นฉันมั่นใจ ฉะนั้น แม้ว่าคุณตอนนี้ จะทำให้คนอื่นตกใจ และยังพูดอีกว่าไม่สนใจ แต่ในใจลึก ๆ อุปนิสัยของคุณไม่เปลี่ยนแน่นอน”

“นายยังคงเป็นห่วงความเป็นความตายของเขา ฉะนั้น อย่าพูดคำพูดพวกนี้เพื่อที่จะข่มขู่คนเลย ยอมจำนนแต่โดยดีเถอะ”

ไป๋ยี่เฟยหยุดฝีเท้าลงทันที แต่เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยมองดูล่ายเคอ จากนั้น เผยรอยยิ้มที่เย็นชาออกมา

เต้าจ่างเห็นดังนั้นแล้วตกตะลึงยิ่งนัก