บทที่825 เข้าใจได้ในทันที

ด้วยเหตุนี้ พลังภายในที่ถูกผ่องถ่ายมา จะไม่มีทางโดนตนเองแม้หนึ่งในห้าส่วน

“เอื๊อก!”

ไป๋ยี่เฟย ถูกพลังภายในกระแทกจนกระอักออกมาเป็นเลือด ในขณะเดียวกันเขาเองก็ไม่สามารถที่จะยืนหยัดอยู่ได้ จนถอยหลังไปหลายก้าว

เต้าจ่างก็ประหลาดใจเช่นกัน แต่สิ่งที่เห็นเพียงพริบตาเดียว จากนั้นเขาก็เดินมาหาอีกครั้ง กำหมัดหมายที่จะซัดฝ่ามืออีกครั้ง

ไป๋ยี่เฟยตอนนี้เก่งกว่าครั้งก่อนมาก ครั้งที่อยู่บนเรือเขาถูกซัดตกลงจากดาดฟ้าเรือ และยังตกลงไปในทะเลอีก ครั้งนี้เขาถอยหลังเพียงเจ็ดแปดก้าวเท่านั้น

ครั้นเห็นเต้าจ่างซัดฝ่ามือมาอีกครั้ง จึงไม่ปะทะฝ่ามือกับเขา แต่กลับเอี้ยวตัวหลบ

จากนั้นคว้าเอวของเต้าจ่างไว้ คิดที่จะยืมพลังเหวี่ยงให้เขาล้มลงกับพื้น

แต่น่าเสียดาย เต้าจ่างคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

ขณะไป๋ยี่เฟยโอบเอวเต้าจ่างในเวลานั้น ก็สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลพุ่งเข้ามาหาเขา

ในขณะนี้เอง เขาก็เข้าใจได้ในทันที

เต้าจ่างใช้ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายปล่อยพลังภายใน!

ไป๋ยี่เฟยกระเด็นลอยออกไป

แต่เขาไม่ได้ล้มลง แต่กลับม้วนตัวกลางอากาศ ค่อย ๆลงมายืนบนพื้นอย่างมั่นคง

พลังของไป๋ยี่เฟยในเวลานี้ เทียบเมื่อตอนอยู่บนเรือแล้วก้าวหน้าไปมาก

แต่ยังมองออก ระหว่างเต้าจ่างกับเขายังห่างชั้นกันพอสมควร

ล่ายเคอเห็นกับตาแล้วกลับมานึกเสียใจมาก หันหน้าไปตวาดใส่ลู่หยางว่า: “เป็นเพราะแกไอ้หน้าโง่ ฉันอยากจะตบแกให้ตายไปเสียเดี๋ยวนี้!”

ณ ตอนนี้ลู่หยางเองก็นึกเสียใจมากเช่นกัน หากเขารู้แต่แรกว่าเต้าจ่างเป็นคนประเภทนี้ เขาไม่มีทางที่จะมาหาถึงที่นี่

ไม่อย่างนั้น เป็นเพราะตนเองไม่ใช่เหรอที่พาพวกเขามาหาให้เต้าจ่างฆ่า? อย่างนี้เรียกได้ว่าเป็นการรนหาที่ตาย!

ลูกเรือของเต้าจ่างทางนั้นต่างก็มองตาค้าง

พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป เคยเห็นคนทะเลาะวิวาท แต่ไม่ใช่การวิวาทในลักษณะแบบนี้ เห็นคนกระเด็นลอยกลางอากาศกับตา และยังชกต่อยจนเลือดทะลักออกมาจากปาก เป็นเหมือนในละครไม่มีผิดเพี้ยน

เต้าจ่างมองดูไป๋ยี่เฟยจึงพูดขึ้นว่า: “เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคนที่ผ่องถ่ายพลังภายในเช่นนี้ แต่ว่า...... กับคนอื่น แกอาจจะทำได้ แต่กับฉัน แกไม่มีทางทำได้!”

“พูดถึงพลังภายใน ความจริงแล้วระดับความบริสุทธิ์ยังไม่เท่ากับศิษย์น้องของฉัน แต่ก็ยังสามารถทำให้พลังภายในออกมาได้ทุกส่วนของร่างกาย”

“ฉะนั้น คิดจะเข้าใกล้ตัวฉัน แกคงทำไม่ได้แน่!”

ไป๋ยี่เฟยเช็ดคราบเลือดริมฝีปาก จ้องมองไปที่เต้าจ่าง ดวงตาที่แดงฉานแปล่งประกาย

“นั่นแล้วจะยังไง?” จู่ ๆไป๋ยี่เฟยก็ยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว

เต้าจ่างเห็นไป๋ยี่เฟยยิ้มน่ากลัวเช่นนี้ ขมวดคิ้วด้วยท่าทีครุ่นคิด

เต้าจ่างเดินไปข้างหน้า จู่ ๆก็หยุดฝีเท้า เขาสัมผัสได้ถึงมีอะไรบางอย่างผิดปกติ ใบหน้าถมึงทึงพูดว่า “แกวางยาพิษ!”

ไป๋ยี่เฟยยิ้มเย็นชา: “ฉันไม่ได้วางยาพิษนี้”

เต้าจ่างได้ยินคำพูดนี้ จึงหันหน้าไปมองล่ายเคอในทันที

ล่ายเคอ ตกใจกลัวถอยหลังไปก้าวนึง

เต้าจ่าง ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้แล้ว “แกมันรนหาที่ตาย!”

คนที่หักหลังตนเอง ซ้ำยังกล้าที่จะวางยาพิษอีก!

เรื่องเช่นนี้ เต๋าจ่างไม่เคยพบเคยเจอ ฉะนั้น เขาจึงเดือดดาลมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เต้าจ่าง หมายที่จะพุ่งเข้าไปจัดการกับล่ายเคอ แต่อย่างไรเขาขยับตัวเพียงนิดเดียว ก็ทำให้เขาทรุดตัวลงคุกเข่าลงไปข้างหนึ่งเสียงดัง “ตุบ”

เห็นสภาพนี้ ล่ายเคอดีใจสุดประดัง

ในขณะนั้นเอง ไป๋ยี่เฟย จู่ ๆก็ถามขึ้นมาเบา ๆว่า: “ประมาณสามชั่วโมงได้ไหม?”

“สองชั่วโมง” เต้าจ่างตอบกลับเสียงดัง จากนั้นก็ทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

ไป๋ยี่เฟยครุ่นคิด จึงพยักหน้าและพูดว่า: “เพียงพอแล้ว”

จากนั้น ไป๋ยี่เฟยหันหลังกลับและเดินจากไป

คนอื่นที่ได้ยินคำพูดนี้ มีสีหน้าสงสัย

ล่ายเคอเอง ก็สงสัยเช่นกัน เดินตามไปและถามขึ้นว่า: “เถ้าแก่ไป๋ ตอนนี้เราไม่ถือโอกาสที่เขาถูกพิษ รีบสังหารเขาเสียล่ะ เขาพูดว่าสองชั่วโมงอาจจะไม่แน่ เขาอาจจะโกหกคุณ”

ลู่หยางไม่กล้าที่จะพูดสักคำ แต่ยังคงเดินตามไป๋ยี่เฟยไปในทันที