บทที่ 831 ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว

ลู่เหมียวเหมียวลุกขึ้นยืนพูดว่า “ฉันจะไปเตรียมอะไรกินสักหน่อย”

ไป๋ยี่เฟยพยักหน้าต่อๆกัน แสดงให้เห็นว่ายอมรับโดยปริยาย

ลู่เหมียวเหมียวหมุนตัวออกจากห้องเก็บของ แต่ว่าชั่วพริบตาเดียวที่หมุนตัว รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าก็พังทลายลงมา แต่ว่าเธอย่างก้าวอย่างเข้มแข็ง หลีกห่างจากสายตาของไป๋ยี่เฟยเหมือนเดิม

จนผ่านทางโค้ง ลู่เหมียวเหมียวจึงพิงอยู่ที่กำแพงแอบน้ำตาไหล

ครั้งแรกที่มีใจหวั่นไหวกับคนกลับถูกปฏิเสธ อายุเท่านี้ง่ายที่จะเศร้าสลด

แต่ว่าเธอยังคงไม่ได้เศร้าสลดนานเท่าไหร่ อยู่ดีๆมีเสียงดังมาพักหนึ่ง

“ตูม!”

ต่อจากนี้เธอรู้สึกถึงการโยกไปโยกมาอย่างรุนแรงของเรืออีก ถ้าไม่ใช่เธอดันกำแพงไว้ก็จะล้มลงกับพื้นแล้ว

“ตูม!”

เสียงดังขึ้นอีกครั้ง เรือโยกไปโยกมาอย่างรุนแรงอีกครั้ง ลู่เหมียวเหมียวถูกโยกไปมาล้มลงกับพื้นโดยตรง

และไป๋ยี่เฟยที่อยู่หน้าประตูห้องเก็บของ เพราะว่านั่งอยู่กับพื้น ไม่ได้คับขันลำบากขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้ดีไปกว่านี้เช่นกัน

เขารู้ว่าเกิดเรื่องแล้ว จับขอบประตูไว้ ลุกขึ้นยืน

และคนอื่นๆที่อยู่บนเรือล้วนอกสั่นขวัญหาย เดินโซซัดโซเซพุ่งออกไปบนดาดฟ้าเรือ อยากจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

จากนั้นพวกเขามองเห็นภาพที่ตื่นตระหนกตกใจเหลือเกิน

ลู่เหมียวเหมียวก็มาถึงดาดฟ้าเรือเช่นกัน เพิ่งมองเห็นชัด ก็ตกใจจนสีหน้าซีดเผือด ขาอ่อนทั้งคู่

เพียงแค่เห็นกลางอากาศ อยู่ดีๆมีสัตว์ร้ายในทะเลที่ใหญ่โตมโหฬารเหลือเกินตัวหนึ่งกระโดดโลดเต้นขึ้นมา

ศีรษะของสัตว์ร้ายในทะเลนั้นล้วนใหญ่เกือบจะเท่าทั้งเรือแล้ว ตาทั้งคู่ใหญ่เกือบเหมือนดั่งบาสเกตบอลขนาดนั้น

มันอ้าปากใหญ่ที่เหมือนดั่งชามเลือด โผล่ฟันที่คมกริบออกมา และอยู่ระหว่างตาทั้งคู่ของมันยังมีเขาที่มีลักษณะยาวเหมือนดั่งไม้ไผ่

“ซู่ซ่า!”

น้ำทะเลที่ม้วนขึ้นสาดกระเด็นอยู่ในเรือ ทั้งเพราะว่าคลื่นยักษ์ที่เกิดจากพวกมัน ทำให้ตัวเรือโยกไปโยกมาอย่างรุนแรง

ก่อนหน้านั้นหลังจากพวกลูกเรือเหล่านั้นมองเห็นแล้ว นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว ร้องตะโกนอยู่

“คือพวกมัน! ก็คือปีศาจแบบนี้!”

“อ่า! ช่วยด้วยอ่า ช่วยด้วยอ่า!”

ทุกคนล้วนหวาดกลัวเหลือเกิน ขดตัวอยู่ในมุมสั่นริกๆ

ในเวลานี้ เต้าจ่างออกมาแล้ว ทันทีที่เขาออกมาก็เหยียบบนดาดฟ้าเรือเบาๆ จากนั้นพุ่งไปยังสัตว์ร้ายทะเลตัวนั้นที่เพิ่งกระโดดโลดเต้นออกมาจากพื้นทะเล

เงากายที่เล็กน้อยของเต้าจ่าง อยู่ต่อหน้าสัตว์ร้ายในทะเลที่ใหญ่โตมโหฬาร ก็เหมือนดั่งมดเจอกับช้างใหญ่

เต้าจ่างตกลงอยู่บนปลายจมูกของสัตว์ร้ายในทะเล จากนั้นตบไปยังดั้งจมูกของมันหนึ่งที

“ปั้ง!”

เสียงดังเสียงหนึ่ง ดูเหมือนคนทั้งหลายมองเห็นระหว่างฝ่ามือของเต้าจ่างมีควันขาวลอยออกมา

พลังอ้านจิ้งนี้สามารถมองเห็นด้วยตาเนื้อ พอที่จะพูดได้ว่าพลังอ้านจิ้งของเต้าจ่างมีความแข็งแกร่งมากขนาดไหน แต่ว่าเห็นลักษณะท่าทีที่เต้าจ่างใช้พลังของเขาออกมาหมดแล้วทั้งตัว

“โฮว!”

สัตว์ร้ายในทะเลนั้นโมโหร้องตะโกนเสียงหนึ่ง จากนั้นหงายไปข้างหลังทั้งตัว “เพียะ” เสียงหนึ่ง ตกลงไปในทะเล

ส่วนเต้าจ่างกระเด็นกลับมาเนื่องเพราะพลังปะทะกัน จากนั้นตกอยู่บนดาดฟ้าเรือ

เต้าจ่างสวมเสื้อคลุมนักบวชเต๋าทั้งตัว ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรืออย่างเข้มงวดกวดขัน มีท่าทีสง่างามโดดเดี่ยวตัดขาดจากโลกภายนอกแบบหนึ่งอย่างมาก

มองเห็นฉากนี้ คนทั้งหลายในวินาทีนั้น คล้ายดั่งมองเห็นยอดฝีมือเหนือโลกคนหนึ่ง ล้วนนิ่งอึ้งไปเลย

คิดดูอีกว่า เมื่อกี้เต้าจ่างใช้หนึ่งฝ่ามือโจมตีสัตว์ร้ายในทะเลถอยไปตัวหนึ่ง นี่เป็นพลังขนาดไหนเนี้ยะ!

ดังนั้นทุกคนต่างคนต่างนับถือเต้าจ่างแล้ว ในเวลานี้ก็ไม่ว่าจะมีบุญคุณความแค้นกับความไม่พอใจหรือไม่ ล้วนตื่นเต้นดีอกดีใจร้องตะโกนออกมา

“ร้ายกาจเหลือเกิน!”

“เต้าจ่างหล่อเหลือเกิน!”

“ยอดเยี่ยมเหลือเกิน!”

อยู่ในสายตาของพวกเขาเต้าจ่างก็เหมือนดั่งวีรบุรุษ

แต่ว่าสัตว์ร้ายในทะเลมีสามตัว เต้าจ่างใช้พลังอ้านจิ้งของตนเองหมดทั้งตัว จึงโจมตีถอยไปได้ตัวหนึ่ง