ตอนที่ 830
บทที่ 830 แผนสมรู้ร่วมคิด
October 28, 2026
ไป๋ยี่เฟยเห็นแล้วพูดเบาๆ ว่า: “ที่นี่ฉันยังมีตัวเลือกอีกข้อหนึ่ง”
เต้าจ่างขมวดคิ้ว มองไปที่ไป๋ยี่เฟย
ไป๋ยี่เฟยพูดว่า: “พวกเรากลับหลันเต่าด้วยกันแล้วค่อยคุยรายละเอียดเป็นอย่างไร?”
เต้าจ่างส่ายศีรษะอย่างมั่นใจแล้วพูดว่า: “ไม่ได้”
เมื่อกลับถึงหลันเต่า อาศัยอิทธิพลของไป๋ยี่เฟยในเวลานี้ กับกลุ่มคนพวกนั้นที่อยู่ข้างกายเขา เป็นงานหนักสำหรับเต้าจ่าง ยิ่งกว่านั้นตอนนี้เต้าจ่างก็เหลือเขาเพียงตัวคนเดียว
หลังไป๋ยี่เฟยครุ่นคิด ยิ้มให้เต้าจ่างพูดว่า: “ฉันรู้สึกว่าได้ อีกทั้งคุณต้องเห็นด้วยแน่ ๆ ”
“เหตุผล?” เต้าจ่างถาม
ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆ ว่า: “พวกเราทำข้อตกลงเรื่องหนึ่ง”
“พวกเรากลับหลันเต่าด้วยกันอย่างสงบ หลังจากกลับถึงหลันเต่าแล้ว พวกเราต้องหยุดพักรบหนึ่งเดือน หลังจากนั้นค่อยนัดแนะจัดหาสถานที่แห่งเพื่อสู้กันตัวต่อตัว”
“หากคุณชนะแล้ว ก็สามารถฆ่าฉันได้เลย หรือว่าจะทรมานฉันให้หนักเพื่อให้ฉันพูดในสิ่งที่คุณอยากรู้ แต่ถ้าเป็นฉันที่ชนะแล้ว ฉันก็จะฆ่าคุณ”
เต้าจ่างเหล่มองไปที่ไป๋ยี่เฟย และไม่ได้รีบตอบอะไร
ไป๋ยี่เฟยก็ไม่ร้อนใจ เพียงแค่พูดเสริมว่า: “หลังจากนี้อีกหนึ่งเดือนสถานที่ให้คุณเป็นผู้กำหนด ถึงเวลาคุณก็สามารถแจ้งข่าวออกไป ให้คนอื่นมาดูแลพวกเรา สู้กันตัวต่อตัวเป็นอย่างไร?”
ไป๋ยี่เฟยพูดข้อความเหล่านี้ด้วยความจริงใจ เมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว ทุกคนก็สบายใจได้ ไม่ต้องเปลืองสมองไปคิดแผนสมรู้ร่วมคิดอะไรนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เต้าจ่างอยู่ในเขตอื่นก็ยังนับว่ามีชื่อเสียง เขาจะไม่ทำลายความน่าเชื่อถือต่อหน้าผู้มีอำนาจในพื้นที่เหล่านั้น
อีกทั้งไป๋ยี่เฟยเองก้เป็นผู้สร้างเมืองเจาหยาง แน่นอนว่าจะต้องรักษาคำพูด
เมื่อถึงเวลานั้น ไป๋ยี่เฟยก็ต้องอาศัยฝีมือของตัวเอง
พลังของเต้าจ่างกำลังเข้าใกล้พลังในระดับที่หนึ่งแล้ว สูงกว่าไป๋ยี่เฟยมาก ความจริงแล้วข้อเสนอนี้เป็นวิธีที่ดีมากสำหรับเต้าจ่าง
อย่างไรก็ตาม เต้าจ่างก็ยังไม่ได้เอ่ยปากตอบรับคำ
ไป๋ยี่เฟย อดยิ้มแล้วไม่ได้และพูดว่า “คุณคงไม่ได้กลัวแล้วใช่ไหม?”
เต้าจ่างได้ยินแล้ว ยิ้มเย็นชาพูดว่า: “ตกลง!”
จากนั้นเต้าจ่างก็บอกถึงสถานที่นัดหมาย “โรงเลื่อยในเขตที่สามและเขตที่สี่”
“ไม่มีปัญหา” ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า
ทั้งสองคนบรรลุข้อตกลงได้แล้ว แต่ว่าไป๋ยี่เฟย ยังไม่ได้โยนระเบิดในมือทิ้งไป ยังไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว ยังคงยืนอยู่ที่ประตูห้องเก็บของเหมือนเดิม
ไป๋ยี่เฟยพูดว่า: “บนเกาะยังมีคน พาพวกเขากลับไปด้วยกัน”
เต้าจ่างกลับพูดอย่างดูถูกว่า: “ไม่จำเป็น”
“ไม่! มันจำเป็นมาก” ไป๋ยี่เฟยพูดอย่างหนักแน่นว่า “พวกเขาก็เป็นคน พวกเขามีสิทธิ์ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนคุณนอกจากคุณเองแล้ว ใครก็ไม่สำคัญทั้งนั้น”
เต้าจ่างและไป๋ยี่เฟยมีความคิดที่ต่างกัน ขี้เกียจจะโต้แย้งกับเขา จึงหันหลังเดินออกจากห้องผู้โดยสารเรือไป ดูท่าทางเหมือนกำลังหาสถานที่สำหรับพักผ่อน
รอจนไร้เงาของเต้าจ่างแล้ว ล่ายเคอค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างระวังตัว จากนั้น พูดกับไป๋ยี่เฟยเบาๆ ว่า: “เห็นท่าทางของเขาแล้วเหมือนจะยังอ่อนล้า เอาอย่างนี้พวกเราก็อาศัยช่วงที่เขา......”
“ไม่จำเป็น” ไป๋ยี่เฟยส่ายหน้า “แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ยังไม่เห็นโอกาสชนะ”
ล่ายเคอพูดด้วยความกังวลเล็กน้อย: “แต่หลังจากนี้อีกหนึ่งเดือน ฉัน......”
หากการประลองหลังจากหนึ่งเดือนให้หลัง ไป๋ยี่เฟยตายไปแล้ว ตัวเองก็ไม่มีทางหลบซ่อนตัว เต้าจ่างจะต้องแก้แค้นตนเองอย่างแน่นอน
ไป๋ยี่เฟยเห็นท่าทางแล้วพูดเบา ๆ ว่า: “เดินไปก้าวหนึ่งแก้กันไปก้าวหนึ่ง”
เรือหันกลับไปทางเกาะปะการังอีกครั้ง เมื่อถึงชายฝั่ง ให้คนที่อยู่บนเกาะปะการังขึ้นเรือ หลังจากนั้นพวกเขาถึงจะแล่นเรือกลับ
ช่วงเวลานั้น ไป๋ยี่เฟยใช้โทรศัพท์ของล่ายเคอเหมือนกัน โทรไปหาฉางเชี่ยวบอกกับเขา ให้เขามาที่ท่าเรือหลันเต่ารับพวกเขาทันที
แต่ล่ายเคอกลับวิตกกังวลมาก เห็นชัดว่าตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีอะไรอย่างนี้ เกรงว่าสิ่งที่ได้ทุ่มเทลงไป เมื่อเทียบกับหลังจากการประลองหนึ่งเดือนแล้วจะดีกว่ายุครุ่งเรืองของเต้าจ่าง
ดังนั้นเขาไม่เข้าใจเลย ว่าทำไมจะต้องรอหลังจากหนึ่งเดือนไป๋ยี่เฟยจึงท้าประลองแบบตัวต่อตัวกับเต้าจ่าง
ที่จริงแล้วไป๋ยี่เฟยมีเป้าหมายของตัวเอง
สำหรับไป๋ยี่เฟยแล้ว ตอนนี้สถานการณ์อาจไม่ค่อยดี ยังไงความแข็งแกร่งของเต้าจ่างยังคงแข็งแกร่ง หนึ่งเดือนให้หลังการต่อสู้ตัวต่อตัวแทบไม่มีโอกาสชนะเลย
แต่ไป๋ยี่เฟยก็มีแผนการของตัวเอง