บทที829 ฝังร่างไว้ในกลางทะเล

ในวันนี้ เขาสามารถยืนยันได้ว่า หากไม่ใช่พิษที่ร้ายกาจมาก สำหรับเขาแล้วก็ไร้ประโยชน์

ไป๋ยี่เฟย มองดูชายวัยกลางคน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: “ตอนนี้รีบแล่นเรือกลับไปที่หลันเต่า ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าพวกแกทั้งหมด!”

“อย่าฆ่าพวกเราเลย จะรีบไปเดี๋ยวนี้ จะรีบไปเดี๋ยวนี้” ชายวัยกลางคนรีบรับปากในทันที

ไป๋ยี่เฟย ยังพูดเบา ๆอีกว่า: “รีบไปเตรียมห้องหับให้กับเพื่อนของผมได้พักผ่อน”

“ขอรับ ขอรับ” ชายวัยกลางคนโค้งคำนับรับคำในทันที

หลังจากชายวัยกลางคนได้จัดเตรียมเสร็จ ไป๋ยี่เฟยก็ไปหาห้องพักเพื่อที่จะพักผ่อน

ผ่านเหตุการณ์สองวันวันนี้ ทำให้เขาเหน็ดเหนื่อยมากจริง ๆ จึงหลับสนิท

ไม่รู้ว่านอนหลับไปนานเท่าไหร่ แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นมา มองออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนจะเห็นแผ่นดิน

ไป๋ยี่เฟย ดีใจมาก พูดขึ้นว่า “รวดเร็วดีจัง? เยี่ยมมาก!”

แต่ว่า ประเดี๋ยวเดียว สี่หน้าไป๋ยี่เฟยเปลี่ยนทันที

เป็นเพราะว่า แผ่นดินที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่หลันเต่า แค่เป็นเกาะปะการังที่พวกเขาเคยอยู่มาก่อน

พวกเขาแล่นเรือกลับมา

มองไปนอกหน้าต่างของยังเห็น คนจำนวนหนึ่งยืนอยู่บนชายหาด

“สารเลว!”

ตอนนี้ ไป๋ยี่เฟยรู้แล้วว่าเข้าได้ถูกหลอก

จากนั้นเขาก็รีบลุกขึ้น มุ่งหน้าตรงไปที่สะพานเดินเรือในทันที

ในสะพานเดินเรือนอกจากคนขับเรือแล้ว ยังมีลูกเรือยืนอยู่ และมีชายวัยกลางคนคนนั้นอีกหนึ่งคน

ชายวัยกลางคน ครั้นเห็นไป๋ยี่เฟยมาถึงสะพานเดินเรือ แสดงท่าทางเหยียดหยาม ไม่มีท่าทีหวาดกลัวเหมือนครั้งก่อน “อ้าว เถ้าแก่ไป๋ ตื่นแล้วเหรอ? นอนหลับเป็นยังไงบ้าง?”

ไป๋ยี่เฟย มองหน้าเขาด้วยท่าทีเย็นชาและพูดว่า: “ ดูท่าแล้วแกคงไม่รู้ว่าคนที่หลอกฉันจะมีจุดจบอย่างไร”

ชายวัยกลางคนตอบแบบขอไปทีว่า: “ฉันคิด แต่ไม่อยากจะรู้”

ลูกเรือคนอื่นไม่ได้กลัวไป๋ยี่เฟยเหมือนครั้งก่อน มิหนำซ้ำยังมองเขาด้วยท่าทีเฉยเมยดูถูก

ชายวัยกลางคนยิ้มเยาะและพูดว่า: “ใครให้แก่โง่ถึงขนาดนี้ล่ะ หากแกฆ่าพวกฉันเสียแต่ทีแรก ก็ไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ น่าเสียดาย แกยังหนุ่มเกินไป”

“เรือใกล้ถึงชายฝั่งแล้ว นายท่านเต้าจ่างก็อยู่ที่นั่น แกลองคิดให้ดี ๆว่าจะหาวิธีไหนเพื่อร้องขอชีวิตกับเต๋าจ่าง!”

ไป๋ยี่เฟย ได้ยินแล้วจึงพูดเบา ๆว่า: “ฉะนั้นแล้ว พวกแกจึงคิดจะอยู่ฝั่งเต้าจ่าง”

ก่อนหน้านี้ชายวัยกลางคนกลัวที่จะถูกไป๋ยี่เฟยสังหาร แต่เขาก็รู้ดีว่า ไป๋ยี่เฟยก็กำลังถูกเต้าจ่างตามฆ่า แสดงให้เห็นว่าไป๋ยี่เฟยเกรงกลัวเต้าจ่าง

ตอนนี้เรือก็ใกล้จะถึงฝั่งแล้ว มิหนำซ้ำยังมองเห็นเต่าจ้างอยู่บนชายฝั่ง ชายวัยกลางคนมั่นใจว่าไป๋ยี่เฟยไม่มีทางที่จะฆ่าพวกเขา ดังนั้นจึงแสดงท่าทีมั่นใจออกมา

แต่ว่าพวกเขาคิดผิด

ไป๋ยี่เฟย ยิ้มและพูดเสียงเย็นชาว่า: “แกคิดเหรอว่าฉันจะกลัวเต้าจ่าง?”

“หรือว่าไม่ใช่เหรอ?” ชายวัยกลางคนยิ้มเยาะเย้ย “ไม่งั้น แกจะหนีเอาชีวิตรอดทำไม? มีความสามารถ ก็อย่ายืนโมโหอยู่ตรงนั้น เข้ามาฆ่าฉันสิ?”

“เรือใกล้จะถึงฝั่งแล้ว ถึงเวลานั้น......”

น่าเสียดายที่เขายังพูดไม่ทันจบประโยค มีดพกเล็กๆอันนึง ได้แทงเข้าไปที่หัวใจของเขา

ชายวัยกลางคนเบิกสองตาโพลงด้วยความตกใจ มองหน้าไป๋ยี่เฟย ที่ปรากฏตัวอยู่ข้างหน้า “แก...... แก...... กล้า......”

ไป๋ยี่เฟย ยิ้มเล็กน้อยแต่กลับทำให้คนรู้สึกถึงความหนาวเหน็บ “ทำไมถึงจะไม่กล้าล่ะ? แกคิดว่าฉันพูดเล่นเหรอ?”

หลังจากที่พูดจบประโยค ไป๋ยี่เฟยก็ชักมีดสั้นนั้นออกมา ชายวัยกลางคนก็ล้มลงแน่นิ่งตายในทันที

ตั้งแต่ที่เขาเบิกตาโพลง เกรงว่าตายไปยังคงไม่เข้าใจว่า ไป๋ยี่เฟยไม่กลัวเต้าจ่างจริงหรือไม่

ลูกเรือคนอื่นที่สะพานเดินเรือ ตกตะลึงจนตาค้าง

ไป๋ยี่เฟย หันกลับไปมองชายฝั่งทะเล

เรือได้แล่นเข้าใกล้ชายฝั่งมากขึ้นทุกที จนสามารถมองเห็นใบหน้าของเต้าจ่างได้ชัดเจน

ใบหน้าเต้าจ่างยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ ดวงตาทั้งสองมองดูเรือค่อย ๆ เข้ามาที่ชายฝั่ง