ตอนที่ 839
บทที่ 839 สถานที่ที่เหมาะสมที่สุด
October 28, 2026
หงจุนคาดเดาได้ว่า ไป๋ยี่เฟยคิดอยากจะอาศัยเวลานี้ปราบเขตที่สาม ดังนั้นเกรงว่าอยู่ในบริเวณโรงเลื่อยไม้นี้ คนของเมืองเจาหยางดักซุ่มไว้เรียบร้อยแล้ว
“ผมจะไม่ให้คุณทำสำเร็จ!” หงจุนจ้องมองไป๋ยี่เฟยหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่ง จากนั้นเงียบสงบเดินออกจากฝูงชน
......
เพราะว่าคนทั้งหลายล้วนไปข้างในโรงเลื่อยไม้แล้ว ดูการต่อสู้กันตัวต่อตัวของไป๋ยี่เฟยกับเต้าจ่าง ดังนั้นนอกโรงเลื่อยไม้ นอกจากไม้ที่กองไว้เท่านั้น ไม่มีใครเลย
หงจุนยอตัวอยู่ ในมือจับมีดไว้ด้ามหนึ่ง อาศัยไม้ที่กองไว้แอบซ่อนอยู่ ค่อยๆเลื่อนไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
เพราะว่าอยู่ในทิศทางนั้น พอดีเป็นสถานที่ที่ดักซุ่มเหมาะสมที่สุด
หงจุนเป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นกลาง ภายใต้ที่เขาตั้งใจแอบซ่อนอยู่ คนทั่วไปจะพบเห็นการคงอยู่ของเขาไม่ได้
ดั่งที่หงจุนคาดเดาไว้ หลังจากเขาเข้าไปแล้ว อยู่ซอกของไม้ที่กองไว้มองเห็นผ้าสีดำที่เข้ากันไม่ได้
หลังจากหงจุนมองเห็นปรากฏยิ้มแสยะหนึ่งที “ไป๋ยี่เฟย คุณฆ่าล้าง ตระกูลหง ฆ่าภรรยาของผม วันนี้ผมก็จะฆ่าคนทั้งหลายของคุณเช่นกัน ล้างแค้นให้กับพวกเขา!”
จากนั้นหงจุนก็ดุเดือดกระโดดโลดเต้นข้ามไม้กองนั้นไป
จากนั้น ตอนที่ข้ามไม้พุ่งเข้าไปแล้ว หลังจากมองคนเหล่านั้นชัดแล้วกลับตลึงตาค้างเลย
เขาคิดว่าคนที่ดักซุ่มจะเป็นคนเสื้อดำเหล่านั้นของไป๋ยี่เฟย แต่ว่าไม่ใช่เลย
คนเหล่านี้ล้วนเคยพึ่งพาอาศัยตระกูลหง จากนั้นพึ่งพาอาศัยพวกผู้มีชื่อเสียงอิทธิพลของท่านฉวี่ และลูกน้องของพวกเขาอีก แต่ตอนนี้พวกเขาหลบอยู่ข้างหลังกองไม้ ไม่ใช่ดักซุ่มเลย แต่คือเล่นไพ่โต้วตี้จู่อยู่
พวกเขาแบ่งเป็นหลายทีม สามคนหนึ่งทีม ทั้งหมดล้วนถือไพ่โต้วตี้จู่
เพราะว่าฉากนี้ทำให้เขานิ่งอึ้งโดยตรงไปเลย ดังนั้นไม่ทันที่จะยั้งมือ หนึ่งมีดฟันตายไปหนึ่งคน
คนทั้งหลายล้วนหยุดชะงักหนึ่งวินาที จากนั้นหยิบอาวุธที่อยู่ข้างกายตนเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
แต่ว่าการเคลื่อนไหวของหงจุนเร็วกว่าพวกเขาเยอะเลย พวกเขาเพิ่งหยิบอาวุธของตนเองขึ้นมามีดของหงจุนก็วางอยู่บนคอของผู้มีชื่อเสียงอิทธิพลในนั้นคนหนึ่งโดยตรงแล้ว
คนคนนั้นตกใจจนแข็งทื่อไปทั้งตัว ตาจ้องมองมีดที่อยู่ข้างคอ เสียงสั่นระริกขอร้องพูดว่า “คุณ......คุณชายใหญ่ โปรดไว้ชีวิตล่ะ โปรดไว้ชีวิตล่ะ!”
ในเวลานี้หงจุนโกรธแค้นมาก จ้องมองคนเหล่านี้ แทบอยากจะหนึ่งมีดฟันพวกเขาเลยใจจะขาด
เขาหาที่แก้แค้นกับไป๋ยี่เฟยกลายเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ งั้นเขาก็คิดอยากจะมาฆ่าคนของเขาระบายความแค้น ใครจะรู้ว่าคนที่ดักซุ่มเหล่านี้ไม่ใช่คนของไป๋ยี่เฟยเลยสักนิด
หงจุนถามเสียงเย็นชาว่า “พวกคุณอยู่นี่ได้ยังไงหรือ?”
คนคนนั้นรีบตอบกลับว่า “คุณชายใหญ่ นี่......นี่เป็น......คนต่างถิ่นเหล่านั้นบีบบังคับพวกเราล่ะ ยังไงพวกเขาก็จะให้พวกเราซ่อนอยู่ที่นี่พวกเราก็ไม่มีทางอื่นล่ะ ......”
“อีกทั้ง ถ้าหากว่าพวกเราไม่ทำตามล่ะก็ พวกเขาก็จะ.......ฆ่าพวกเราเลย.......”
หงจุนล้วนนิ่งอึ้งไปเลยทั้งตัว
ในเวลาเดียวกัน เขาก็เข้าใจในทันที พวกเขาจะลอบฆ่าคนเขตที่สามอยู่ที่นี่ เพียงแค่อำพรางอย่างหนึ่งเท่านั้น!
นึกถึงก่อนหน้านั้นตอนที่ไป๋ยี่เฟยล้อมโจมตีตระกูลหงไม่ต่างกันกับอันนี้เท่าไหร่เลย ชั่วพริบตาเดียวหงจุนก็โมโหแล้ว ความโกรธมากกว่าแต่ก่อนอีก
“แม่มึงเอ่ย เป็นอย่างนี้อีกแล้ว!” หงจุนจับมีดที่อยู่ในมืออย่างแน่น แทบอยากจะให้คนที่อยู่ใต้มีดเป็นไป๋ยี่เฟยเลยใจจะขาด เพราะว่าเขาหลงกลไปครั้งหนึ่งแล้ว ตอนนี้ถึงขนาดหลงกลอีกครั้ง!
“แม่มึงเอ่ย ก็เปลี่ยนเป็นวิธีอื่นไม่ได้หรือ?” หงจุนอดไม่ได้ที่จะโมโหร้องตะโกนเสียงต่ำ
เพิ่งพูดคำนี้จบ อยู่ดีๆข้างๆส่งเสียงเสียงหนึ่งมา “มีคำหนึ่งกล่าวว่า แผนการไม่ต้องเยอะ มีประสิทธิผลก็พอ”
หงจุนหันหน้าไปมองทันที พบเห็นเป็นคนที่อยู่ข้างกายไป๋ยี่เฟยที่ชื่อว่าเฉินห้าวคนนั้น เฉินห้าวกำลังนั่งพิงอยู่บนท่อนไม้ท่อนหนึ่ง สายตาสบายอกสบายใจ ในมือถึงขนาดยังถือกล้วยหอมลูกหนึ่ง
หลังจากมองเห็นเขาแล้ว หงจุนยิ้มแล้ว ก็มีส่วนที่โมโหก็มีส่วนที่ว่าเฉินห้าวเป็นคนของไป๋ยี่เฟย “ในเมื่อคุณเป็นลูกน้องของเขา งั้นฆ่าคุณไปเลย สามารถระบายความแค้นได้เหมือนเดิม!”
หลังจากพูดจบ เขาก็ยกเท้าเตะคนคนนั้นที่อยู่ภายใต้มีดออก ยกเท้าจะเตะไปยังเฉินห้าวทางโน้น
กลับอยู่ในเวลานี้ มีอีกคนหนึ่งที่ถือกล้วยหอมเดินออกมาจากข้างหลัง เขานั่งอยู่ข้างกายเฉินห้าวพูดว่า “บวกผมอีกคนหนึ่ง คุณยิ่งจะระบายความแค้นได้”
และผู้ชายคนนี้เป็นซาเฟยหยางนั่นเอง
นอกจากเขาแล้ว ข้างหลังท่อนไม้เดินออกมาอีกหลายคน ไป๋หู่ สวีลั่ง เฉินอ้าวเจียว
หลังจากหงจุนมองเห็นพวกเขา เพิ่งก้าวออกไปก้าวหนึ่งก็หยุดแล้ว
“ผมคนเดียวก็พอแล้ว” เฉินอ้าวเจียวโบกมือพูด
หงจุนจ้องมองพวกเขาสีหน้าดูแย่มากพูดว่า “ไป๋ยี่เฟยรู้มานานแล้วว่าผมจะมานี่หรือ?”
ซาเฟยหยางกลับส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก “นี่เพียงแค่บังเอิญเท่านั้น เพราะว่าคนที่พวกเราจะวางแผนทำร้ายไม่ใช่คุณ”