บทที่ 840 ยอดฝีมือหยางหง

“เขาจะไม่ทำเรื่องที่ไม่มั่นใจตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ก็จะไม่คิดวางแผนเรื่องแค่ด้านเดียวตั้งแต่ไหนแต่ไรเช่นกัน ดังนั้น นี่ก็เป็นสาเหตุที่ไม่ว่าปะทะกันกับเขามากขนาดไหน ล้วนจะพ่ายแพ้ให้กับเขา”

“คนอย่างเขาคนนี้จะไม่เป็นฝ่ายกระทำไปทำร้ายคนตั้งแต่ไหนแต่ไร นอกจากว่าคุณไปแส่หาเรื่องเขาก่อน และเขาก็ไม่ใช่เป็นคนที่รังแกได้ง่ายๆขนาดนั้น ถึงยังไงเขาก็เป็นคนที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยหนามคนหนึ่ง”

พูดจบ ฉุงลี่หย่าหัวเราะแล้ว แต่ว่าหัวเราะไปหัวเราะมาก็โมโหร้องตะโกนพูดว่า “สิ่งที่คุณพูดล้วนเป็นเรื่องเหลวไหล! เขาจะไม่เป็นฝ่ายกระทำไปทำร้ายคน งั้นพี่ชายของฉันถือว่าเป็นอะไรล่ะ? พี่ชายของฉันไม่ใช่เขาฆ่าเลยเชียวหรือ?”

หลินขวางตอบกลับอย่างเบาๆว่า “แต่ว่า เป็นพี่ชายของคุณไปแส่หาเรื่องเขาก่อน เขาป้องกันตัวจึง......”

“ป้องกันตัวอะไร?” ฉุงลี่หย่าโมโหร้องตะโกน “พูดอย่างน่าฟัง คนที่ตายก็ไม่ใช่เป็นพี่ชายคุณ!”

อยู่ที่เธอมาดูแล้ว ไม่ว่าไป๋ยี่เฟยมีสาเหตุอะไร ความจริงก็คือเขาฆ่าพี่ชายเธอ เธอสนใจแต่จุดนี้

เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่า ทำไมไป๋ยี่เฟยต้องฆ่าพี่ชายเธอล่ะ?

อาจจะสิ่งแวดล้อมในการเติบโตตั้งแต่เกิดเขาไม่สนใจความรู้สึกของคนใต้ล่างเลยสักนิด พูดง่ายๆก็คือฉันอยากฆ่าคน ไม่ว่าสาเหตุอะไรล้วนได้ แต่ว่าถ้าคุณจะฆ่าฉันไม่ว่าสาเหตุอะไรล้วนไม่ได้

หลินขวางเห็นว่าไม่ว่าพูดยังไงล้วนไม่เข้าใจ จนใจส่ายหัว “ช่างเถอะ”

ฉุงลี่หย่าเห็นสภาพหัวเราะเย็นชาเสียงหนึ่งพูดว่า “ไม่ว่าเป็นยังไง ฉันจะต้องฆ่าไป๋ยี่เฟยแน่ๆ!”

จากนั้นเย่ฮวนส่ายหัวต่อๆกันพูดว่า “น่าเสียดายมาก คุณไม่มีโอกาสนี้”

“คุณคิดว่าแค่อาศัยพวกเขาก็สามารถขวางฉันไว้ได้หรือ?” ฉุงลี่หย่าพูดอย่างเย็นชา “ฉันไม่เชื่อว่าพวกเขากล้ายิงฉัน ยิ่งกว่านั้นอีก คนที่อยู่ข้างกายฉันคนนี้เป็นหยางหงยอดฝีมือระดับที่สองชั้นสูงนะ”

ฉุงลี่หย่าพูดถูก เพราะว่าเขาเป็นคนของตระกูลฉุง คนเหล่านี้ไม่กล้ายิงใส่เธอเลยสักนิด

ถึงยังไงตระกูลใหญ่ทั้งสี่ถึงเวลานี้ก็ไม่ได้หักหน้ากันอย่างเปิดเผยโดยสิ้นเชิง ถ้าหากว่าพวกเขายิงแล้ว เกรงว่าก็ไม่เพียงแค่เรื่องระหว่างพวกเขาเท่านั้นแล้ว

งั้นอยู่ภายใต้สภาพการณ์ที่คนเหล่านี้ไม่กล้ายิง เป็นยอดฝีมือระดับที่สองชั้นสูงคนหนึ่งไม่จำเป็นต้องกลัวคนเหล่านี้เลยสักนิด

จากนั้น ผู้ชายที่ชื่อว่าหยางหงคนนั้น อยู่ดีๆส่ายหัวพูดว่า “คุณหนูใหญ่ คุณคิดง่ายเกินไปแล้ว”

ทันทีที่คำพูดนี้พูดออกมา ฉุงลี่หย่าหันไปจ้องมองหยางหงทันที ความตื่นตะลึงกวาดผ่านนัยน์ตาหนึ่งที

จากนั้นหยางหงพูดกับ ฉุงลี่หย่าว่า “ในช่วงเวลานี้ ท่านสามเชิญชวนยอดฝีมือเยอะมาก ผมก็ซาบซึ้งในบุญคุณท่านสามอย่างมาก หาผมได้มาจากตะวันตกเฉียงเหนือ แต่ว่า......”

หลินขวางพูดต่อว่า “อยู่ก่อนหน้านี้ ผมเคยไปหาหยางหงมาก่อนแล้ว”

ฉุงลี่หย่าเบิกตาโพลงทั้งคู่ อึ้งงงคาที่

“นี่......นี่ทำไม? ทำไมเป็นอย่างนี้ล่ะ? คุณทำไมต้องเลือกพวกเขาล่ะ?”

ฉุงลี่หย่ายากที่จะเชื่อซักถามหยางหงอยู่

หยางหงเพียงแค่ยักไหล่ต่อๆกันตอบกลับว่า “สำหรับผู้ใหญ่มากล่าวแล้ว ผลลัพธ์ผลเสียจึงจะเป็นปัญหาที่พวกเขาจะพิจารณา”

ฉุงลี่หย่ากลับยังไม่เข้าใจ “ผลประโยชน์ที่ตระกูลฉุงให้แก่คุณยังน้อยไปเชียวหรือ?”

หยางหงส่ายหัวต่อๆกันพูดว่า “ถ้ากล่าวเพียงแค่ผลประโยชน์ย่อมไม่น้อยอยู่แล้ว ท่านฉุงสามในตอนนี้ก็ไม่ใช่เจ้าบ้านตระกูลฉุง เขาจะได้นั่งอยู่ที่นั่งเจ้าบ้านหรือไม่ ยังไม่แน่นอน”

“แต่ท่านหลินเป็นเจ้าบ้านของตระกูลหลินแล้ว ยิ่งกว่านั้นอีก ท่านหลินสัตย์ซื่อจริงใจกับผมนะ ทุกครั้งก็จะเรียกผมว่าพี่หยาง เถ้าแก่แบบนี้ยากที่จะได้เจอ ดังนั้นผมจะเลือกท่านหลิน ก็สมเหตุสมผลเช่นกัน”

ฟังคำพูดเหล่านี้จบ ฉุงลี่หย่ายากที่จะเชื่อถอยหลังสองก้าวคล้ายดั่งได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนักใหญ่โตมโหฬาร ยืนโซเซ

จากนั้นฉุงลี่หย่าไม่มีลางบอกสักนิดก็ร้องไห้แล้ว ร้องไห้เสียใจมาก และร้องไห้หมดหนทางมากเช่นกัน

“พวกคุณ.....จะฆ่าฉันเลยหรือ?” ฉุงลี่หย่าทั้งร้องไห้ทั้งถาม

ในเวลานี้เธอหวาดกลัวมากนะ ก็มีใครที่จะไม่กลัวตายอีกล่ะ?

จากนั้นหลังจากหลินขวางกับเย่ฮวนสบตากันหนึ่งที เย่ฮวนพูดเบาๆว่า “วางใจเถอะ จะไม่ฆ่าคุณ ไป๋ยี่เฟยไม่เป็นคนที่จะทำร้ายผู้หญิงที่พี่น้องของตนเองชอบแบบนั้น”

พูดจบ อยู่ดีๆฉุงลี่หย่าเงยหน้าจ้องมองพวกเขา

พี่น้องของไป๋ยี่เฟยหรือ?

ฉางเชี่ยว!

เป็นฉางเชี่ยว!

แต่ว่าฉุงลี่หย่าโมโหร้องตะโกนพูดว่า “เขาทำร้ายฉันไปแล้ว!”

......

ในเวลาเดียวกัน คนเสื้อดำชุดหนึ่งแอบเข้าไปในเขตที่สามมาถึงตระกูลจ้าวที่ดั่งเปลือกที่ว่างเปล่าแล้ว

คนที่นำหน้าเป็นลูกน้องคนหนึ่งของฉางเชี่ยว เขามีเส้นผมสีเหลืองที่เด่นชัดมาก และบนแขนสักลายภาพแมงป่องที่เห็นได้ชัดมากตัวหนึ่ง