บทที่ 862 ฉันคิดถึงคุณมากๆ

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ไป๋ยี่เฟยก็ลูบหัวเธอเบาๆอีกครั้งและพูด：“ศิษย์น้องเล็ก ฉันขอโทษ”

เหลียงยู่มองไป๋ยี่เฟยด้วยความมึนงง

เธอไม่เข้าใจ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้？

“คุณขอโทษฉันทำไม？”เหลียงยู่ถาม“คุณควรด่าฉันต่างหาก！”

“ฉันเป็นคนจับตัวหลิวเสี่ยวอิง และฉันกำลังจะฆ่าเธอ ฉันเป็นคนข่มขู่คุณ และฉันก็เป็นคนบอกเรื่องทั้งหมดให้หลี่เสว่ได้รับรู้ คุณต้องฆ่าฉันสิ！”เหลียงยู่ตะโกนด้วยความโกรธ

“คุณ......ควรฆ่าฉันสิ......”เหลียงยู่ตะโกนด้วยความโกรธและน้ำตาก็ไหลอย่างควบคุมไม่ได้ ดูเหมือนเธอกำลังตีโพยตีพาย

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของไป๋ยี่เฟยไม่ได้ตำหนิเธอเลย เขาแค่ยิ้มให้เธอและพูดว่า：“คุณคือศิษย์น้องเล็กของฉัน！”

เหลียงยู่อึ้งไปเลย“อะไรนะ？”

“คุณเป็นศิษย์น้องเล็กของฉัน” ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆ“ทั้งหมดเป็นความผิดของศิษย์พี่เอง เป็นเพราะศิษย์พี่ไม่ได้ใส่ใจเธอ”

เหลียงยู่มองไป๋ยี่เฟยอย่างงุนงง ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยเข้าใจ

ไป๋ยี่เฟยพูดอีกครั้ง：“ฉันขอโทษ！”

“คุณ......ทำไมคุณไม่ด่าฉันละ？”เหลียงยู่ถามอย่างสงสัย

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวและพูด：“คนที่ควรโกรธคือคุณต่างหาก ถ้าคุณจะด่าฉัน มันก็เป็นเรื่องปกติ”

เหลียงยู่ตกตะลึง

ไป๋ยี่เฟยพูด：“อันที่จริงฉันรู้มาโดยตลอดว่าคุณช่วยเหลือฉันอย่างลับๆ รู้ว่าคุณแอบส่งข้อความมาเตือนฉัน และรู้ว่าคุณช่วยขัดขวางหนึ่งในตระกูลใหญ่เพื่อช่วยฉัน จนทำให้คุณได้รับบาดเจ็บสาหัส”

“เรื่องทั้งหมดนี้ ฉันอยากขอบใจเธอมากจริงๆ”

เหลียงยู่กลั้นน้ำตาที่ไหลไว้ไม่อยู่

“อันที่จริง คุณไม่ได้ต้องการทำร้ายผม และไม่ได้อยากฆ่าเสี่ยวอิง คุณแค่บังเอิญเจอคนที่อยากให้คุณทำสิ่งนั้น คุณก็เลยทำตาม”

“คุณก็แค่อยากให้ทุกคนสนใจและเอาใจใส่คุณเท่านั้น”

ไป๋ยี่เฟยพูดไปด้วยและลูบหัวของเหลียงยู่ไปด้วย และพูดปลอบใจเธอ“ศิษย์น้องเล็ก ฉันรู้มาตลอดว่าคุณอยู่ข้างๆฉัน ฉันขอบใจเธอมากๆ”

“นอกจากนี้ ฉันเข้าใจมาโดยตลอด คุณรักฉันเหมือนคนในครอบครัว ไม่ใช่ความรักของหนุ่มสาว คุณแค่อยากให้คนใกล้ชิดห่วงใยคุณ อยากให้ทุกคนใส่ใจคุณ”

เมื่อพูดเช่นนี้ ทำให้เหลียงยู่ทนไม่ไหว ร้องไห้ออกมา

“ฮือๆๆ......”

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจเบาๆ กอดเหลียงยู่ไว้ในอ้อมแขน และตบหลังของเธอเบาๆ

ท้ายที่สุดเหลียงยู่ก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงอายุยี่สิบ หลังจากพ่อของเขาถูกฆ่า และคุณอาที่รักเธอที่สุดได้กลายเป็นศัตรูที่ฆ่าพ่อของตัวเอง ทำให้เธอไม่เหลือใครเลย

ในเวลานี้ เธอเป็นคนที่ไวต่อความรู้สึก และอารมณ์ของเธอก็อ่อนไหวได้ง่าย ดังนั้นเมื่อเธอรู้สึกว่าตัวเองถูกละเลย เธอจึงต้องการพิสูจน์ตัวเอง และต้องการความเอาใจใส่ของคนอื่น

และคนๆนั้นก็คือไป๋ยี่เฟย

เพราะเธอได้ทำหลายสิ่งหลายอื่นเพื่อเขาอย่างเงียบๆ แต่กลับโดนเขาละเลยและไม่สนใจ

ในที่สุด การต้องการความเอาใจใส่ของเธอ ทำให้เธอแยกไม่ออกว่าตัวเองขาดความรักหรือชอบไป๋ยี่เฟยจริงๆ

เมื่อความรู้สึกของเธอสับสนไปหมด บวกกับเธอยึดติดกับความคิดตัวเองมากเกินไป ทำให้เธอขาดสติและทำเรื่องเลวร้ายขึ้นมา

“ฮือๆ......”

เหลียงยู่ไม่ได้ร้องไห้เสียงดังแบบนี้มานานแล้ว

หลังจากร้องไห้เป็นเวลานาน ในที่สุดเหลียงยู่ก็ค่อยๆสงบลง จากนั้นเธอก็สังเกตเห็นว่าไป๋ยี่เฟยตัวสั่น และในขณะเดียวกันเธอก็ได้กลิ่นเลือด

“ศิษย์พี่！”เหลียงยู่เงยหน้าขึ้นมา มองเห็นใบหน้าที่ขาวซีดของไป๋ยี่เฟย

ไป๋ยี่เฟยส่ายหัวและพูด：“ฉันไม่เป็นไร”

เมื่อเห็นว่าเหลียงยู่ไม่เป็นไรแล้ว เขาก็ปล่อยมือที่กอดเธออยู่ หันหลังและเดินไปทางหลิวเสี่ยวอิง

ในขณะนี้เหลียงยู่ตระหนักได้ว่า มือของเธอเปื้อนเลือดอยู่ เพราะเมื่อสักครู่มือของเธอจับเสื้อของไป๋ยี่เฟย

เหลียงยู่หันหน้าไปมองไป๋ยี่เฟย เห็นว่าแผ่นหลังของไป๋ยี่เฟยมีกิ่งไม้เล็กๆปักอยู่！

เหลียงยู่มองเห็นแผ่นหลังของไป๋ยี่เฟย ทำให้เธออึ้งไปเลยและมือของเธอก็สั่นโดยไม่รู้ตัว

หลิวเสี่ยวอิงเผชิญหน้ากับไป๋ยี่เฟยด้วยความประหม่า