บทที่ 863 สัมผัสชีวิต

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยลุกขึ้นนั่ง เขาพบว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ห้องผู้ป่วยVIPของโรงพยาบาล

จากนั้น ไป๋ยี่เฟยพูดกับหลี่เสว่ว่า：“ที่รัก พวกเราเปลี่ยนห้องกันเถอะ”

หลี่เสว่อึ้งไปชั่วครู่“เปลี่ยนไปที่ไหน？”

“เปลี่ยนไปอยู่ห้องผู้ป่วยทั่วไป”ไป๋ยี่เฟยพูด

หลี่เสว่ถามด้วยความสงสัย“เพราะอะไร？”

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจเบาๆและพูด：“ที่รัก เมื่อก่อนฉันก็เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป เป็นคนธรรมดาที่มาจากชนบท”

“ถึงแม้ตอนนั้นจะมีชีวิตที่ลำบาก ถูกคนหัวเราะเยาะเย้ย แต่ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าตัวเองมีความสงบและความสุขมากๆ”

“แต่ตอนนี้ ฉันมีเงินแล้ว มีความสามารถแล้ว มีผู้คนจำนวนมากรู้จักฉัน และมีผู้คนจำนวนมากกลัวฉัน ความรู้สึกแบบนี้ทำให้ผมใจร้อน และฉันก็รู้สึกจิตใจหนักอึ้งเพราะเรื่องต่างๆ สิ่งที่เกิดขึ้นยิ่งทำให้ฉันใจร้อนมากๆ”

“การกลับมาครั้งนี้ ฉันได้เจอเพื่อนเก่าบนเรือ เขาเป็นคนงานบนเรือ ใช้ชีวิตธรรมดาทั่วไป ตอนนั้นฉันช่วยเขาทำงาน ความรู้สึกแบบนั้นมันทำให้ฉันนึกถึงอดีต และทำให้จิตใจของฉันสงบลงอีกครั้ง”

หลี่เสว่ดูเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจ

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยรอยยิ้ม：“ดังนั้นฉันก็เลยอยากจะเปลี่ยนห้อง เปลี่ยนไปอยู่ห้องผู้ป่วยทั่วไป ฉันอยากจะจดจำความรู้สึกนั้นไว้”

และไป๋ยี่เฟยรู้สึกว่า ถ้าเขาสามารถจดจำความรู้สึกนั้นได้ จะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้นหนึ่ง

จากนั้นไป๋ยี่เฟยก็เปลี่ยนไปอยู่ห้องผู้ป่วยทั่วไป

ตอนนี้ไป๋ยี่เฟยกำลังอยู่โรงพยาบาลโว่หลงในเมืองเทียนเป่ย ซึ่งเป็นโรงพยาบาลของเขาเอง

และห้องผู้ป่วยทั่วไปมีเตียงผู้ป่วยอยู่สามเตียง

เตียงที่อยู่ใกล้ประตูทางเข้ามีชายวัยกลางคนขาหักนอนอยู่ และมีผู้หญิงวัยกลางคนดูแลเขาอยู่ ดูเหมือนพวกเขาจะเป็นสามีภรรยา

เตียงผู้ป่วยที่อยู่ตรงกลางน่าจะเป็นผู้หญิงวัยรุ่น ร่างกายไม่มีบาดแผลอะไร ไม่สามารถเดาได้ว่าเป็นโรคอะไร คนที่ดูแลเธอเป็นผู้ชายวัยรุ่นเหมือนกัน

เมื่อหลี่เสว่ประคองไป๋ยี่เฟยเดินเข้ามา พวกเขาก็หันมามอง ผู้หญิงวัยกลางคนรีบเข้ามาช่วยพวกเขาถือน้ำเกลือ ผู้ชายวัยรุ่นคนนั้นรีบหลีกทางให้พวกเขา

ไป๋ยี่เฟยพูดกับผู้หญิงวัยกลางคนด้วยรอยยิ้ม：“ขอบคุณครับ！”

ไป๋ยี่เฟยใส่ชุดผู้ป่วย หน้าตาของเขาไม่ได้หล่อมาก และดูเขาก็ไม่ต่างอะไรจากผู้ป่วยคนอื่นๆ

แต่หลี่เสว่เป็นผู้หญิงที่สวยมาก มีรูปร่างที่โดดเด่น และการแต่งตัวของเธอก็แตกต่างจากพวกเขา เธอดูแปลกและเข้ากับที่นี่ไม่ได้

ผู้หญิงวัยกลางคนยังคงกระตือรือร้น ช่วยพวกเขาถือน้ำเกลือและถามด้วยรอยยิ้ม：“อุ๊ย ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสวยจัง พวกเธอเป็นสามีภรรยากันใช่ไหม？”

หลี่เสว่ตอบด้วยรอยยิ้ม：“ใช่ค่ะ”

ผู้หญิงวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้ม：“พ่อหนุ่มน้อยมีวาสนาที่ดีจริง”

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินก็ยิ้มทันที สีหน้าแสดงความภาคภูมิใจ“ขอบคุณพี่สาวมากๆ”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”ผู้หญิงวัยกลางคนนำน้ำเกลือไปแขวนไว้ที่เสา หลังจากวางลงก็หันมามองหลี่เสว่และอดไม่ได้ที่จะถาม“พ่อหนุ่มน้อย ผู้หญิงคนนี้ใกล้คลอดแล้วใช่ไหม？ทำไมคุณถึงให้ผู้หญิงท้องแก่มาดูแลคุณละ？ที่บ้านไม่มีคนอื่นแล้วเหรอ？”

ท้องของหลี่เสว่ใหญ่มากและเธอก็ใกล้จะคลอดแล้ว อันที่จริงเธอไม่ควรมาดูแลคนอื่น

แต่นี่เป็นความต้องการของหลี่เสว่ ไป๋หยุนเผิงกับอู๋กุ้ยเซียงก็เคยเกลี้ยกล่อมแล้ว แต่เธอไม่ยอม พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก ก็เลยต้องให้หลี่เสว่มาดูแลเขา

หลังจากที่ไป๋ยี่เฟยหมดสติ หลิวเสี่ยวอิงก็รีบห้ามเลือดให้เขา พบว่าเขาบาดเจ็บสาหัส ก็เลยให้เหลียงยู่รีบติดต่อโรงพยาบาล

หลังจากนั้น หลิวเสี่ยวอิงก็โทรศัพท์หาหลี่เสว่ บอกชื่อโรงพยาบาลที่พวกเขาอยู่

......

ผู้หญิงวัยกลางคนห่วงใยหลี่เสว่มากๆและพูดอย่างจริงจัง：“สาวน้อย คุณต้องระวังให้มากๆ อย่าประมาทนะ”

“ฉันจะระมัดระวังเอง ขอบคุณมากๆ”หลี่เสว่พูดด้วยรอยยิ้ม

ผู้หญิงวัยกลางคนพยักหน้า จากนั้นหันหน้าไปถามไป๋ยี่เฟย“พ่อหนุ่มน้อย คุณเป็นโรคอะไรเหรอ？”

“บาดเจ็บภายนอก”ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยรอยยิ้ม

ผู้หญิงวัยกลางคนเป็นกระตือรือร้นและช่างพูด ใช้เวลาคุยกันไม่นานพวกเขาก็เริ่มสนิทกัน

ชายวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นสามีของเธอ พวกเขาทั้งคู่เป็นคนต่างถิ่นที่เข้ามาทำงาน สามีทำงานอยู่ไซต์ก่อสร้าง ไม่ระวังก็เลยตกลงมาจากตึก ทำให้ขาหัก

พวกเขากำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน จู่ๆประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกเปิดออก