บทที่ 865 คุณชอบเธอไหม

“อี๊ด！”

ในขณะนี้ จู่ๆก็มีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งข้ามถนนมา และพุ่งเข้าชนรถยนต์ของพวกเขา

สีหน้าของหลี่เฉียงตงเปลี่ยนไป รีบหมุนพวงมาลัยรถยนต์ หลบได้อย่างหวุดหวิด

“อ๊าก！”หลิวจื่อหยุนกรีดร้องออกมาทันที

หลังจากหลบรถยนต์ที่พุ่งเข้าชนคันนั้นได้ หลี่เฉียงตงก็รีบเหยียบเบรก การเหยียบเบรกกะทันหันทำให้ร่างกายของทั้งสองคนเอนไปข้างหน้า โชคดีที่พวกเขาคาดเข็มขัดนิรภัย ก็เลยโดนดึงกลับมายังที่เดิม

รถยนต์คันนั้นหันกลับมาแล้วหยุด และจอดอยู่ด้านหลังรถยนต์ของเขา

ในขณะนี้ ด้านหน้าพวกเขาก็มีรถคันหนึ่งปรากฎตัว จุดประสงค์ของพวกเขาก็คือหยุดรถยนต์ของหลี่เฉียงตงไว้

หลิวจื่อหยุนตกใจมากๆเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น“นี่......นี่มันเกิดอะไรขึ้น？”

หลี่เฉียงตงรู้ว่าคนที่มาหยุดพวกเขามีจุดประสงค์ไม่ดีแน่นอน แต่เขาก็ปลอบใจหลิวจื่อหยุนและพูด：“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล”

เมื่อพูดจบเขาก็เปิดประตูรถยนต์และลงจากรถ

หลิวจื่อหยุนมองเห็นหลี่เฉียงตงลงจากรถ เธอก็อยากจะลงจากรถเหมือนกัน เพราะคนๆนั้นคือผู้ชายของเธอ เธอจะหวาดกลัวแค่ไหนก็ไม่อยากให้เขาเผชิญหน้ากับศัตรูเพียงลำพัง

แต่ประตูรถยนต์โดนล็อก กระจกประตูรถยนต์ก็โดนปิด ทำให้เธอเปิดไม่ได้

หลี่เฉียงตงจงใจจะล็อกประตู เขารู้ว่าหลิวจื่อหยุนชอบบ่นตัวเอง แต่ถ้าต้องเผชิญหน้ากับศัตรู หลิวจื่อหยุนก็จะยืนเคียงข้างหลี่เฉียงตงเสมอ และเธอสามารถเสียสละชีวิตเพื่อเขาได้

ในขณะนี้ เขาไม่ต้องการให้เธอเสียสละ เพราะเขาจะปกป้องหลิวจื่อหยุนเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีกแล้ว

รถยนต์คันที่อยู่ด้านหน้าและคันที่อยู่ด้านหลังลงมาคันละสามคน มีสี่คนเป็นยอดฝีมือระดับสามขั้นกลาง อีกสองคนเป็นยอดฝีมือระดับสามขั้นสูง

คนทั้งหกล้อมหลี่เฉียงตงเอาไว้ มียอดฝีมือระดับสามคนหนึ่งเดินขึ้นมาหนึ่งก้าว มองหลี่เฉียงตงตั้งแต่หัวจรดเท้าและถาม：“คุณคือหลี่เฉียงตงใช่ไหม？”

หลี่เฉียงตงพยักหน้าและถามพวกเขา：“แล้วพวกคุณละ？พวกคุณเป็นใคร？ใครเป็นคนส่งพวกคุณมา？”

ชายคนนั้นตอบอย่างเย่อหยิ่ง：“พวกเราเป็นใครคุณไม่จำเป็นต้องรู้ เถ้าแก่ของพวกเรา เขาอยากจะเชิญคุณไปดื่มน้ำชา”

หลี่เฉียงตงเหลือบมองหลิวจื่อหยุนที่กังวลมากๆอยู่ในรถยนต์ ปลอบใจเธอด้วยรอยยิ้มและพูดเบาๆว่า：“ภรรยาของผมไม่ค่อยสบาย พวกเราไปด้วยไม่ได้”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชายคนนั้นก็ยิ้มอย่างเย็นชา“คุณคิดว่าพวกเรามาเชิญคุณไปจริงๆเหรอ？”

“วันนี้คุณเต็มใจหรือไม่เต็มใจ คุณก็ต้องไปกับพวกเรา！”ยอดฝีมือระดับที่สามอีกคนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลังจากพูดจบ มียอดฝีมือระดับที่สามขั้นกลางเดินไปทางหลี่เฉียงตง กำลังเอื้อมมือไปจับไหล่ของเขา

ก่อนที่พวกเขาจะลงมือ จู่ๆชายคนนั้นก็ปลิดออกไปทันที

“ตูม！”

คนที่เหลือเห็นเหตุการณ์ไม่ชัดเจน แต่พวกเขาเห็นร่างของชายคนนั้นปลิวออกไปแล้วกระแทกกับรถยนต์ จากนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้น

ทั้งห้าคนอึ้งไปเลย

หลิวจื่อหยุนที่กังวลมากๆอยู่ในรถยนต์ก็อึ้งเหมือนกัน

เมื่อสักครู่เธอพึ่งบอกว่าไป๋หยุนเผิงทั้งหล่อทั้งรวยและเก่งมากๆ ยังบอกว่าเขาเก่งกว่าหลี่เฉียงตงร้อยเท่า แต่ตอนนี้หลี่เฉียงตงยืนอยู่ตรงนั้น ท่าทางสงบเยือกเย็น ดูเหมือนเขาจะเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจ

หนึ่งในยอดฝีมือระดับที่สามชั้นสูงมองเขาด้วยความตกใจ“คุณ......คุณทำอะไรลงไป？คุณทำได้ยังไง？”

ยอดฝีมือระดับสามอีกคนเดาออกและพูด：“คุณเป็นยอดฝีมือระดับที่สองใช่ไหม？”

สำหรับพวกเขา ยอดฝีมือระดับที่สองมีอยู่แค่ในตำนาน เพราะที่นี่คือเมืองเทียนเป่ยและเป็นเมืองเล็กๆ มันไม่ใช่เมืองหลวง พวกเขาไม่เคยเจอยอดฝีมือระดับที่สองมาก่อน

แต่ว่าหลี่เฉียงตงเป็นยอดฝีมือระดับที่หนึ่ง และยอดฝีมือระดับที่สองก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา

“พวกคุณทำให้รถยนต์ของฉันมีรอยขีดข่วน ฉันก็เป็นคนที่มีเหตุผล ถ้าพวกคุณยอมจ่ายเงินเพื่อชดใช้ ฉันก็จะปล่อยพวกคุณไป”หลี่เฉียงตงพูดเบาๆ

หนึ่งในยอดฝีมือระดับที่สามได้ยินคำพูดนี้ก็โกรธทันที“แม่งเอ๊ย คุณเป็นยอดฝีมือระดับสองแล้วไง？ฉันไม่เชื่อว่าพวกเราทั้งหกคนจะเอาชนะคุณไม่ได้！”

หลังจากพูดจบ ทั้งห้าคนพุ่งไปทางหลี่เฉียงตง ยังเหลืออีกหนึ่งคนโดนหลี่เฉียงตงโจมตีจนปลิวออกไป ตอนนี้ยังลุกไม่ขึ้น

และผลลัพธ์ที่พวกเขาพุ่งเข้ามา ไม่บอกก็รู้

......