บทที่ 866 จะกระโดดตึก

ไป๋ยี่เฟยครุ่นคิดอย่างจริงจัง เขาชอบหลิวเสี่ยวอิงจริงๆหรือเปล่า？

ตั้งแต่หลิวเสี่ยวอิงติดตามอยู่ข้างกายเขา เธอทำเพื่อเขามาหลายอย่าง ยังช่วยชีวิตเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ไป๋ยี่เฟยก็รู้ว่าหลิวเสี่ยวอิงคิดกับเขายังไง

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกซาบซึ้งกับเธอมากกว่า ส่วนเรื่องชอบเธอ......

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจ เขาไม่อยากโกหกหลี่เสว่ และไม่มีเหตุผลที่ต้องโกหกหลี่เสว่ ก็เหมือนความรักที่เขามีต่อหลี่เสว่ มันเป็นความรักหมดใจและไม่มีคำโกหก

“เสว่เอ๋อ” ไป๋ยี่เฟยพูด“อันที่จริง ฉันก็ไม่รู้ว่าชอบเธอหรือเปล่า แต่วันนั้นฉันคิดว่าเธอตายแล้ว และฉันก็เสียใจมากๆด้วย”

ถ้าเป็นหลี่เสว่ในสมัยก่อน คงจะถามเพิ่มอีก แต่ตอนนี้เธอไม่ถามอะไรเลย

ตอนนั้นที่ไป๋ยี่เฟยหมดสติ เหลียงยู่เป็นคนโทรหาหลี่เสว่ ตอนที่หลี่เสว่มาถึงโรงพยาบาล ไป๋ยี่เฟยก็นอนอยู่ห้องผู้ป่วยแล้ว

และหลิวเสี่ยวอิงนั่งเฝ้าไป๋ยี่เฟยอยู่ข้างเตียง ในขณะเดียวกันก็รอหลี่เสว่ด้วย

หลี่เสว่เห็นสีหน้าที่โดดเดี่ยวของหลิวเสี่ยวอิง แค่ไม่ได้เจอเธอเพียงสองสามเดือน ดูเหมือนเธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย เธอดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเหมือนเมื่อก่อน

จากนั้นหลิวเสี่ยวอิงก็บอกหลี่เสว่เรื่องที่ไป๋ยี่เฟยถูกวางยาจนเกือบจะเสียชีวิต

“ในขณะที่เขากำลังจะตาย เขาก็มีคุณคนเดียวอยู่ในใจ และคิดถึงคุณเพียงคนเดียว”

เมื่อเธอพูดคำเหล่านี้จบ หลิวเสี่ยวอิงไม่รอให้หลี่เสว่ตอบอะไรเลย เธอรีบจากไปทันที

หลิวเสี่ยวอิงตั้งใจรอเธออยู่ที่นี่ เพื่อต้องการบอกให้หลี่เสว่รับรู้ ครั้งนั้นมันเป็นเพียงความผิดพลาด ในใจของไป๋ยี่เฟยมีเพียงหลี่เสว่คนเดียว

เธออยากให้หลี่เสว่สบายใจและเข้าใจไป๋ยี่เฟยบ้าง

แต่มันกลับทำให้หลี่เสว่รู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น

หลี่เสว่พูดเบาๆ：“ฉันไม่เคยทำอะไรเพื่อคุณเลย และเธอทำได้ดีกว่าฉัน คุณควรดีกับเธอมากๆ”

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดเหล่านี้ เขาก็ใจสั่นทันที

หมายความว่าไง？

“เธอเคยอธิบายกับฉันแล้ว ฉันรับรู้ เธอไม่อยากให้คุณลำบากใจ ในขณะเดียวกันก็อยากให้ฉันเข้าใจคุณมากขึ้น”หลี่เสว่พูดเบาๆ

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินเช่นนั้น ก็รีบกอดหลี่เสว่ไว้แน่น เขารู้สึกตื่นตระหนกตกใจทันที

ไป๋ยี่เฟยถอนหายใจเบาๆและพูด：“ที่รัก คุณคือคนที่ดีที่สุดสำหรับฉัน คุณไม่ต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใคร”

“ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าตัวเองชอบเธอหรือเปล่า แต่ฉันแน่ใจว่าฉันรักคุณมากๆ”

“เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นความผิดของฉันเอง คุณจะลงโทษฉันยังไงก็ได้ ฉันยอมรับผิด”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลี่เสว่มองหน้าเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม：“คุณเป็นคนพูดเองนะ ถ้างั้นคุณต้องให้ฉันจัดการเรื่องนี้ ไม่ว่าสุดท้ายเรื่องจะเป็นยังไง คุณก็ต้องฟังที่ฉันพูด”

“ได้”ไป๋ยี่เฟยพยักหน้า“ไม่ว่าคุณจะให้ฉันทำอะไร ฉันก็เต็มใจที่จะทำ ”

หลี่เสว่เห็นสีหน้าที่จริงจังของเขา อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา และเธอก็รีบแสดงสีหน้าปกติและพูด：“พูดจากะล่อน！”

ไป๋ยี่เฟยพูดด้วยรอยยิ้ม“ฉันพูดจริงๆนะ”

หลี่เสว่จ้องมองเขาและไม่พูดอะไรอีก

ไป๋ยี่เฟยเห็นดังนั้นก็รีบกอดหลี่เสว่ไว้แน่น จู่ๆเขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

แน่นอน ถ้าคุณกล้าเผชิญหน้ากับปัญหาทุกอย่าง เรื่องยากก็จะกลายเป็นเรื่องง่าย

หลายวันนี้ที่อัดอั้นตันใจ ตอนนี้มันได้มลายหายไปแล้ว ทำให้เขาอารมณ์ดี

จากนั้น

“ดูเร็วๆ！มีคนจะกระโดดตึก！”

“อะไรนะ？อยู่ที่ไหน？”

“อยู่ตรงนั้นไง！โอ้พระเจ้า ตึกมันสูงมากจริงๆ！”

เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากห้องโถง

เมื่อไป๋ยี่เฟยได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เพราะที่นี่เป็นโรงพยาบาลของเขา ทำให้พวกเขาสองคนสบตากันและลุกขึ้นเดินไปยังที่เกิดเหตุ

เมื่อพวกเขาสองคนเดินออกมาจากห้องโถงมาถึงประตูทางเข้า และพบผู้คนจำนวนมากยืนอยู่ตรงนั้นแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

ไป๋ยี่เฟยกับหลี่เสว่ก็มองขึ้นไปด้วย

โรงพยาบาลมีทั้งหมดหกชั้น บนดาดฟ้าของอาคาร มีผู้หญิงใส่เสื้อผ้าของผู้ป่วยยืนอยู่ เธอไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมาเลย ดวงตาของเธอเหม่อลอย ดูเหมือนว่าเธอกำลังจะกระโดดลงมาจากตึก