บทที่ 868 ผู้หญิงสองคน

ชายใส่แว่นดำตื่นเต้นและดีใจ“คุณเห็นหรือยัง？พวกเรามีคนเยอะขนาดนี้ คุณเป็นยอดฝีมือระดับที่สามแล้วยังไง？คุณรู้สึกกลัวแล้วใช่ไหม？ฮ่าๆๆๆ......”

หลี่เสว่เห็นคนเยอะขนาดนี้ก็รู้สึกกลัวทันที เธอจับแขนเสื้อของไป๋ยี่เฟยโดยไม่รู้ตัว“ที่รัก คนเยอะเกินไป คุณรีบหนีไปก่อน ฉันเป็นผู้หญิงท้องแก่ พวกเขาไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประทับใจเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เขายิ้มให้หลี่เสว่“ที่รัก คุณไม่ต้องกลัว”

พวกเราไม่จำเป็นต้องหนี

“อันที่จริงครั้งนี้ฉันอยากจะสัมผัสการใช้ชีวิตของคนธรรมดาทั่วไป อยากรู้ว่าคนธรรมดาทั่วไปเมื่อเผชิญหน้ากับปัญหาแบบนี้ พวกเขาจะจัดการมันยังไง”

ระหว่างที่พูด เขาก็เดินไปหาคนกลุ่มนั้น

หลี่เสว่มองไป๋ยี่เฟยด้วยความไม่เข้าใจ เธอปล่อยมือจากแขนเสื้อของเขาโดยไม่รู้ตัว

ผู้คนตกใจมากๆจนไม่กล้าเดินเข้าไป และนักผจญเพลิงก็เตรียมที่จะช่วยเหลือผู้หญิงที่กำลังจะกระโดดตึก และพวกเขาก็เหลือบมองเหตุการณ์ของฝั่งนี้ด้วย

มีคนเห็นว่าอาจจะมีเหตุการณ์ไม่ดีเกินขึ้น ก็โทรศัพท์แจ้งตำรวจเลย

แต่เรื่องพวกนี้มันไม่สำคัญ

ไป๋ยี่เฟยเกินไปยังด้านหน้าของชายใส่แว่นดำและถาม：“คุณรู้จักไอ้หัวล้านหลิวไหม？”

“ใครเหรอ？”สีหน้าของชายใส่แว่นดำเคร่งขรึม“ไม่เคยได้ยิน！”

ไป๋ยี่เฟยรู้สึกประหลาดใจ“ขนาดไอ้หัวล้านหลิว คุณยังไม่รู้จัก คุณกล้ามากๆที่มาหาเรื่องที่นี่？”

“คุณหมายความว่าไง？”ชายใส่แว่นดำมองไป๋ยี่เฟยแล้วขมวดคิ้ว

ในเวลานี้ ชายที่ถือไม้กระบองกลุ่มนั้นหันไปทำความเคารพไป๋ยี่เฟยและตะโกน：“ลูกพี่ใหญ่！”

ชายใส่แว่นดำเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้เขาอึ้งไปเลย

ในเวลาเดียวกัน ไอ้หัวล้านหลิวก็เดินออกมาจากฝูงชน ด้วยท่าทางขี้เล่น“ฉันทำธุรกิจนานเกินไป จนคนอื่นๆจำฉันไม่ได้แล้วเหรอ！”

หลังจากพูดจบ เขาก็เดินมาอยู่ข้างๆไป๋ยี่เฟย และพูดด้วยรอยยิ้ม“เถ้าแก่ไป๋ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน！”

ชายใส่แว่นดำและลูกน้องทุกคนอึ้งไปเลย

พวกเขานึกว่าชายกลุ่มนั้นที่วิ่งเขามา เป็นคนของพวกเขาซะอีก

แต่ตอนนี้พวกเขารู้ว่า คนกลุ่มนั้นเป็นคนของไป๋ยี่เฟย

ดูเหมือนพวกเขาจะหาเรื่องกับคนที่พวกเขาไม่ควรไปยุ่งด้วย

“ฉันไม่อยู่ในวงการนักเลง ก็ไม่มีใครรู้จักฉันแล้วเหรอ พวกเจ้ามันเป็นพวกเศษสวะไม่มีสมองจริงๆ！”ไอ้หัวล้านหลิวมองพวกเขาด้วยสายตาดูถูก

ไอ้หัวล้านหลิวกลายเป็นนักธุรกิจตั้งแต่เขารับโปรเจกต์ของรีสอร์ท และเขาก็ไม่ค่อยสนใจเรื่องในวงการนักเลง ตอนนี้เขากลายเป็นนักธุรกิจเต็มตัวแล้ว

ในวงการนักเลง ถ้าวันนี้ไม่มีลูกพี่ใหญ่ พรุ่งนี้ก็คงเปลี่ยนลูกพี่ใหญ่คนใหม่

ไป๋ยี่เฟยมองไอ้หัวล้านหลิวและพูด：“ตอนนี้คุณเป็นนักธุรกิจเต็มตัวแล้ว อย่าไปยุ่งเรื่องในวงการนักเลงเลย”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ไอ้หัวล้านหลิวก็พูดด้วยรอยยิ้ม：“ใช่ๆ นั่นเป็นเพราะคุณกลับมา ฉันดีใจมากเกินไป”

เมื่อพูดจบเขาก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ไป๋ยี่เฟย“พูดถึงเรื่องนี้ พวกเขามีความเกี่ยวข้องกับคุณด้วย”

ไป๋ยี่เฟยรับกระดาษใบนั้นด้วยความประหลาดใจ เมื่อดูจบสีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมทันที เงยหน้าและมองชายใส่แว่นดำ

ชายใส่แว่นดำตกใจมากๆจนเข่าอ่อนเมื่อถูกไป๋ยี่เฟยจ้องมอง เขารีบคุกเข่าต่อหน้าไป๋ยี่เฟย“พี่......ลูกพี่ใหญ่ ฉัน......ฉันผิดไปแล้ว ลูกพี่ใหญ่ปล่อยฉันไปเถอะ！”

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจเขา แต่กลับฉีกกระดาษที่อยู่ในมือและพูดกับไอ้หัวล้านหลิว：“เรื่องนี้ฉันจะจัดการเอง คุณห้ามเข้ามายุ่ง”

ไอ้หัวล้านหลิวพยักหน้าทันที“รับทราบ”

ไป๋ยี่เฟยพูดเบาๆว่า：“โอเค พวกคุณแยกย้ายกลับไปได้แล้ว”

ดังนั้นไอ้หัวล้านหลิวก็โบกมือ คนกลุ่มนั้นก็แยกย้ายและออกจากโรงพยาบาลไปทั้งหมด

จู่ๆโรงพยาบาลที่ดูโล่งขึ้นมาเลย

ไป๋ยี่เฟยไม่ได้สนใจชายใส่แว่นดำและลูกน้องของเขา แต่เขาหันหลังและประคองหลี่เสว่แล้วเดินเข้าไปข้างในโรงพยาบาล

......

ไป๋ยี่เฟยและคนอื่นๆจากไปนานแล้ว แต่ชายใส่แว่นดำก็ไม่กล้าลุกขึ้นมา เพราะเขาหวาดกลัวมากๆ

สาเหตุที่เขาสามารถเป็นใหญ่ได้อย่างทุกวันนี้ ก็เพราะไอ้หัวล้านหลิวเปลี่ยนอาชีพเป็นนักธุรกิจ จึงทำให้เขาสามารถก้าวขึ้นมาเป็นลูกพี่ใหญ่แห่งวงการนักเลง？

และในเวลานี้ เขาตระหนักได้อย่างชัดเจน ถึงแม้ตอนนี้เขาจะเป็นลูกพี่ใหญ่แห่งวงการนักเลง เมื่อเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับไอ้หัวล้านหลิว เขาเทียบไม่ติดจริงๆ